บทที่ 573 ฉันจะไม่มาเยี่ยมเขาอีกแล้ว

พนาวันอดกลั้นความรู้สึกไว้ "แม่ได้ยินลุงสินพูดว่าผมไม่ยอมกินข้าวดีๆ "

หมีพูลไม่ได้พูดอะไร

"หมีพูล ผมเคยตกลงกับแม่ไว้ว่าจะเป็นเด็กดีนิ"

ครั้งนี้ หมีพูลพูดทันที "แม่ครับ ผมคิดถึงแม่"

ได้ยินแบบนี้ พนาวันก็เกือบจะร้องไห้น้ำตาแตก "นี่เกี่ยวอะไรกับการกินข้าวและเป็นเด็กดี?"

"หมีพูล นี่แค่เริ่มต้น ผมต้องค่อยๆ ชิน"

หมีพูลถาม "แม่ครับ ทำไมถึงไม่เอาผมแล้ว"

พนาวันเหมือนถูกแทงหัวใจ จึงอธิบายขึ้นอย่างช้าๆ "แม่ไม่ใช่ไม่เอาผม แม่ไม่มีปัญญาเอาผม อีกอย่าง ผมอยู่กับพ่อ ชีวิตต้องดีกว่า หมีพูลเป็นลูกผู้ชาย ต้องรู้จักเข้มแข็งและรู้จักโดดเดี่ยวด้วยนะครับ"

"ผมไม่อยากมีชีวิตที่ดีกว่า แค่อยากอยู่กับแม่ ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ผมก็ยอม" เสียงเด็กๆ ของหมีพูลเต็มไปด้วยความแน่วแน่

พนาวันคลี่ยิ้ม ภายในใจลึกๆ ก็รู้สึกหวานชุ่ม

หมีพูล เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกหวานชุ่มที่สุดในชีวิตที่ลำบากของเธอ

"แม่ครับ แม่พาผมไปได้ไหม?"

ทันใดนั้น พนาวันก็ถูกดึงสติให้กลับสู่ความเป็นจริง เธอส่ายหัว "ไม่ได้ วันข้างหน้าผมต้องอยู่บ้านตระกูลอนันต์ธชัย ฉะนั้น ห้ามดื้อ เป็นเด็กดี กินข้าวดีๆ จะได้เติบโตดีๆ "

วินาทีต่อไป จู่ๆ ก็วางสายลงทันที

ถ้าให้โทรต่อไป เธอกลัวว่าตัวเองจะเป็นบ้า

ฉะนั้น ทำได้เพียงบีบบังคับให้ตัวเองไร้ความปรานี

คนเรา ยังไงก็ต้องรู้จักเรียนรู้ ถึงจะค่อยๆ เติบโต

แค่ว่า เธอยังคงไม่อยากจากไปไหน แค่นั่งอยู่ตรงริมกระถางดอกไม้ แล้วจ้องห้องห้องนั้นไว้

ภายในห้อง

หลังจากวางสายไป หมีพูลก็เงียบๆ ไม่พูดไม่จา อารมณ์หม่นหมองมาก

ลุงสินมองแล้วทำได้เพียงถอนหายใจ

สามีภรรยาหย่ากันแล้ว คนที่ทรมานที่สุดก็คือเด็ก

"อยากกินอะไร บอกลุง ลุงให้คนไปทำ"

หมีพูลส่ายหัว "คุณลุง คุณว่าทำไมคุณแม่ถึงไม่เอาผมแล้ว?"

ลุงสินจับหัวไว้ "เรื่องของผู้ใหญ่มันซับซ้อน คุณยังเด็กเกินไป เลยไม่รู้เรื่อง แต่คุณต้องเชื่อว่าแม่คือคนที่รักคุณที่สุดในโลกนี้แล้ว"

หมีพูลไม่พูดไม่จา

ตามอายุของเขาในตอนนี้ ไม่สามารถเข้าใจเรื่องมากมายจริงๆ

อย่างเช่น อันที่จริงทำไมแม่รักเขา กลับไม่เอาเขา

พ่อเกลียดเขาขนาดนั้น ทำไมถึงยังให้เขาอยู่ที่นี่

หลังจากที่อยู่เป็นเพื่อนหมีพูลไปหนึ่งชั่วโมง ลุงสินลงจากชั้นบน แล้วกำลังเตรียมตัวจากไป

ทว่า ตอนเขาเดินไปที่สวนดอกด้านหลัง ตอนที่เขาไม่ได้ตั้งใจมองไปตรงมุมก็เห็นเรือนร่างที่เรียวเล็ก จึงตะลึงงันไป

"คุณพนาวัน?"

เขาเรียกลองเชิงไปหนึ่งที

พนาวันหันหน้าไป "ลุงสิน"

ลุงสินขมวดคิ้วเป็นปม "ทำไมคุณถึงยังนั่งอยู่ที่นี่?"

"ฉันไม่วางใจ หมีพูลกินอะไรแล้วหรือยัง เขาร้องไห้ไหม?"

ดูสีหน้าของเธอ และฟังคำพูดที่ออกจากปากพวกนั้น ลุงสินแค่รู้สึกว่าเธอน่าสงสารเกินไป จึงโกหกไปด้วยความลำบากใจ "ไม่ร้องนะครับ มื้อค่ำกินข้าวต้มไปหนึ่งถ้วย เวลานี้กลับไปแล้วครับ"

"งั้นก็ดี"

พนาวันถอนหายใจ

ลุงสินถาม "คุณพนาวันครับ จะไปไหม ผมจะได้ไปส่งคุณด้วย?"

พนาวันพยักหน้า "ได้ค่ะ"

ค่ำคืนที่หนาวไปถึงกระดูกดำนี้ เธอนั่งรถมาอย่างเร่งรีบประมาณชั่วโมงกว่า แล้วยังนั่งอยู่ที่นี่สิบกว่านาที เพียงแค่มาได้ยินว่าหมีพูลสบายดีคำเดียวเท่านั้น

แค่ว่า ตอนที่เธอเดินไปด้านหน้า ก็หันไปมองด้านหลังด้วย พูดได้ว่าทุกๆ หนึ่งก้าวของเธอจะหันกลับไปมองเกือบสามครั้งได้ เธอมองหน้าต่างบานนั้น ที่นั่นคือสิ่งที่เธออาลัยอาวรณ์และเฝ้าคิดถึงเป็นอย่างมาก

ลุงสินอดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ แม้แต่อายุปานนี้ของเขายังอดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

ความรักของแม่ เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้

จู่ๆ ก็มีแสงไฟส่องมาจากที่ไกล