บทที่ 574 เวลาแบบนี้ ควรหุบปาก

อาคิระกลับมาปั้นหน้าเย็นชาอีกครั้ง แล้วดึงมือกลับ

"ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว ก็ไปกินอะไรหน่อยเถอะ การข่มขู่ฉัน สำหรับฉันแล้วไม่มีประโยชน์อะไร" เขาพูดอย่างเย็นชา "เล่นไม้ข่มขู่ ไม่มีใครเล่นเก่งกว่าฉันแล้ว"

หมีพูลเครียดจนกัดฟัน "ผมเกลียดคุณ!"

อาคิระเลิกคิ้วเบาๆ "ฉันเหมือนไม่ได้ให้นายชอบฉัน สำหรับฉันแล้ว โดนคนชอบเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก"

หมีพูลไม่ใช่คู่แข่งของเขาจริงๆ ใบหน้าเล็กๆ นั้นเครียดจนแดงระเรื่อ

อาคิระพูดขึ้นต่อ "ไปห้องอาหาร"

"ไม่ไป!"

หมีพูลหยิ่งในศักดิ์ศรีเป็นอย่างมาก "ผมหิวตายยังไงก็จะไม่กินอะไร"

"ดูๆ แล้ว สองวันนี้ที่ย้ายเข้ามาในบ้านตระกูลอนันต์ธชัย ด้านนิสัยพัฒนาขึ้นไม่น้อยเลย" อาคิระพูดด้วยเสียงเรียบ

สำหรับการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ เขาพอใจมาก

เขากวาดสายตามองถุงน้ำเกลือ แล้วพูดขึ้นต่อ "ตอนนี้ นายมีสองทางเลือก หนึ่งกินข้าว สองอดข้าวต่อ แล้วถูกฉันส่งไปอเมริกา"

ทันใดนั้น หมีพูลก็ลนลานขึ้นทันที "ผมไม่ไปอเมริกา!"

อาคิระพึมพำเย็นชา "นายนึกว่าจะทำตามใจตัวเองได้เหรอ? เลือกมาหนึ่งข้อ บอกคำตอบของนายมา"

หมีพูลเหมือนสิงโตน้อยตัวหนึ่งที่ทำถูกทำให้โมโห แล้วถลึงตามองเขาอย่างโหดเหี้ยม

จากนั้น อาคิระก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ แค่พูดว่า "นายมีเวลาคิดหนึ่งนาที"

ในห้องเต็มไปด้วยความเงียบงัน

หมีพูลมองไปด้วยสายตาลองเชิง เขาอยากรู้ว่าอาคิระแค่จะขู่เขาให้กลัวเองใช่หรือไม่

และอาคิระแค่มองนาฬิกาบนข้อมือ

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ขยับริมฝีปากบาง "สาม สอง..."

"ผมกิน!"

ไม่รอให้นับจบ หมีพูลก็แย่งพูดขึ้นก่อน

เขาไม่อยากไปอเมริกา ไม่อยากไปแม้แต่นิด

อาคิระให้คนใช้เตรียมเกี๊ยว

เขาจำได้เมื่อวานตอนที่ลุงสินโทรมา พนาวันบอกว่าเขาชอบกินเกี๊ยว

สิบนาทีผ่านไป เกี๊ยวอันหอมกรุ่นหนึ่งถ้วยยกเข้ามาในห้อง

ภายใต้การจับตาดู หมีพูลกินจนเกลี้ยง

อาคิระพอใจความพฤติกรรมของเขามาก

เด็กคนนี้ ไม่ได้เลี้ยงยากเหมือนที่คิดไว้

จึงหันหลังกำลังเดินจากไป

เสียงเด็กกลับดังขึ้นจากด้านหลังของเขา "พ่อครับ ผมอยากคุยกับพ่อ"

อาคิระชะงักฝีเท้า แล้วหันหน้าไป "อยากคุยอะไรกับฉัน?"

"ผมอยากอยู่กับแม่"

"ไม่มีทาง"

"อาคิระปฏิเสธกลับโดยตรงอย่างไร้เยื่อใยและเลือดเย็นมาก

"แม่บอก ผมอยู่กับพ่อแล้วจะมีชีวิตที่ดี แต่ผมไม่อยากมีชีวิตที่ดี และไม่อยากได้เงินของพ่อ ผมแค่อยากได้แม่"

หมีพูลเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาเป็นประกาย เต็มเปี่ยมด้วยการร้องขอและความคาดหวัง

อาคิระหรี่ตาลง แล้วถามกลับ "คำพูดพวกนี้ ใครสอนนาย?"

หมีพูลส่ายหัว "ไม่มีคนสอน ผมเคยเห็นบริษัทพ่อในทีวี ใหญ่มาก และยิ่งใหญ่มาก!"

“หายอมเชื่อฟังดีๆ ต่อจากนี้ มันจะเป็นของนาย”

อาคิระทิ้งกับดักไว้

หมีพูลส่ายหัว “นั่นเป็นของคุณพ่อ ไม่ใช่ของผม รอให้ผมโตแล้ว ผมจะมีบริษัทเป็นของตนเอง ใหญ่กว่านี้ รุ่งเรืองกว่านี้!”

ได้ยินแบบนี้ ความเย็นชาของอาคิระหลอมละลายไปเล็กน้อย

ดั่งที่คาด เขาเป็นลูกในเชื้อสาย ต้องมีความทะเยอทะยาน

"มีความทะเยอทะยานเป็นเรื่องดี แต่ว่าความคิดที่จะออกจากตระกูลอนันต์ธชัยนี้ล้มเลิกไปเถอะ เพราะว่า ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน"

อาคิระพูดเป็นคำๆ ไป กลับเย็นชาไร้เทียมทาน

แววตากระปรี้กระเปร่าลึกๆ ของหมีพูลหายไป แล้วดูเลือดเย็นทันที

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ต้องรับรู้ความเป็นจริง อย่าคิดว่าจะกลับไปอยู่ข้างพนาวันอีก"

อาคิระหรี่ตาลง แล้วทิ้งท้ายคำเตือนด้วยเสียงเรียบ แล้วหันหลังจากไป

หมีพูลร้องไห้อยู่นาน จนถึงกลางดึกจึงจะหลับไป

ตอนเช้า

อาคิระลงจากชั้นบน แล้วเห็นหมีพูลนั่งอยู่ตรงข้างโต๊ะอาหาร เขาจึงค่อนข้างแปลกใจ