บทที่ 576 ตอนนี้เขาไม่ใช่อะไรเลย

พนาวันพูดด้วยเสียงเรียบ "หทัย ฉันไม่มีสิทธิ์พักผ่อน"

"ทำไม?" หทัยขมวดคิ้วเป็นปม

"ตอนนี้ฉันขาดแคลนเงินมาก"

พนาวันเงยหน้าขึ้น "เคมีบำบัดเป็นหลุมที่ไม่มีก้น เงินเก็บของฉันในหลายปีมานี้ต้องรับมือได้ไม่นานแน่นอน"

หทัยกัดฟันกรอด "อาคิระ ไอ้สารเลวนั่นไม่ให้เธออะไรเลยหรือไง?"

"มี แต่ฉันเก็บไว้ให้หมีพูลหมดแล้ว"

"คนสำคัญหรือว่าเงินสำคัญกันแน่? เงินยังหาใหม่ได้ ถ้าเธอตายไป หมีพูลคงไม่มีแม่แล้ว!"

หน้าอกของพนาวันกระเพื่อม "โอกาสที่มะเร็งจะหายขาดนั้นต่ำมาก คงไม่อาจเสียทั้งคนทั้งเงิน อาคิระไม่ชอบหมีพูล วันข้างหน้าแต่งงานมีลูกอีก ก็แค่จะทำไม่ดีกับเขากว่าเดิม ฉันจึงต้องคิดเผื่ออนาคตของเขา"

ได้ยินแบบนี้ หทัยน้ำตาคลอทันที

ดั่งที่คาด บนโลกใบนี้มีแค่ความรักของแม่เท่านั้นที่ไม่เห็นแก่ตัว

"ฉันรู้สึกว่าถ้าเทียบกับเงิน หมีพูลยิ่งอยากได้แม่มากกว่า"

พนาวันเงียบงันไป

ผ่านไปสักพัก เธอก็เอ่ยว่า "ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ทว่าเรื่องในโลกนี้ยากที่จะคาดเดา"

หทัยพูดขึ้นต่อ "ฉันรู้ ฉันก็ไม่หวังว่าเธอจะยอมแพ้ ไม่มีเงิน ฉันช่วยเธอได้!"

พนาวันยิ้มขึ้น แล้วมองเธอด้วยความอ่อนโยน "เธอกำลังท้อง ยังมีบ้านและรถที่ต้องผ่อน ฉันไม่เอาแน่นอน"

ถ้าเกิดเธอตายไป เงินที่ใช้ไปก็เปล่าประโยชน์

หทัยครุ่นคิด แล้วพูดว่า "ถ้าเธออยากหาบริษัททำงานจริงๆ ฉันมีหนึ่งวิธี"

"อะไร?"

"ทางฝั่งถนนข้าวทิพย์ตอนกลางคืนจะครึกครื้นมาก มีแต่คนไปร้านค้าบนพื้น เธอลองดูได้ งานค่อนข้างมีความยืดหยุ่นสูง รายได้ก็ไม่ต่ำเลย"

พนาวันนิ่งงัน "ตั้งร้านบนพื้น ฉันจะขายอะไร?"

"ของกิน ของใช้ เธอวาดรูปเป็นไม่ใช่เหรอ ก็สามารถวาดรูปคนให้คนอื่น"

รอให้หทัยจากไป พนาวันก็นึกถึงคำแนะนำของเธอตลอด

พูดความจริง คำแนะนำนี้ไม่เลวจริงๆ

ตอนนี้ยังไม่เริ่มเคมีบำบัด ร่างกายและความมีชีวิตชีวาของเธอก็ยังไม่เลว ยังพอทนไหว

ฉะนั้น เธอจึงเริ่มทันที

ยังไรก็ตามนี่คือคืนแรก เธอกลัวว่าร้านวาดรูปจะเงียบ คนน้อยเกินไป ฉะนั้นเธอจึงไปตลาดขายส่ง แล้วซื้อของเล่นเล็กๆ

เมื่อถึงตอนกลางคืน พนาวันยกของพวกนั้นไปริมถนนทั้งสองข้าง ตอนนี้มีคนเริ่มตั้งร้านกันเยอะมากแล้ว

ครั้งแรกของเธอทั้งรู้สึกฝีมือตก รู้สึกกินแรง เธอใช้กำลังมหาศาลขนของพวกนั้นไปตั้ง คนอื่นเรียกลูกค้าเป็น ส่วนเธอกลับค่อนข้างมึนตึง

มีแขกมาถามราคา เธอพูดตามความจริง ทว่าไม่ได้พูดจาสร้างความประทับใจเลยแม้แต่น้อย

บนถนนสายนี้ รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับไปด้านหน้า

ในรถมีหมีพูลและอาคิระนั่งอยู่ ส่วนลุงสินก็กำลังขับรถ

หมีพูลก้มหน้าลง ไม่พูดไม่จา และไม่ได้มองอาคิระ แค่มองถุงมือบนตัก นั่นเป็นถุงมือที่แม่ถักให้เขา

อาคิระสังเกตมองเขาไปสักพัก จากนั้นก็ละสายตาไปนอกรถ ทันใดนั้น เขาก็หรี่ตาลง จ้องไปยังทิศทางหนึ่ง

พนาวันกำลังตั้งร้าน ทันใดนั้นก็เห็นคนตะโกนขึ้นมาว่า "เทศกิจมาแล้ว!"

จากนั้น วินาทีก่อนหน้านี้ร้านค้าที่ตั้งอยู่บนพื้นก็รีบหอบของเริ่มวิ่งหนี

เป็นครั้งแรกที่พนาวันเห็นเหตุการณ์แบบนี้ เธอก็ไม่ได้หยุดนิ่ง จึงรีบหอบของตนเอง แล้ววิ่งไปด้วยขาเป๋ ทว่าของหนักเกินไป เธอกลับวิ่งไม่ไหว

คนที่ใส่ชุดตำรวจสองสามนายวิ่งมาทางฝั่งนี้ ในมือของกุญแจมือ ไม่รู้ว่ากำลังด่าอะไร และกำลังไล่ตามไป

พนาวันช้าเกินไป ตำรวจเร็วเกินไป หัวใจของเธอเต้นแรงจนจะกระดอนออกมา รวมไปถึงหิ้วของไปด้วย จึงวิ่งไม่ไหว และตำรวจเองก็ใกล้เข้ามาทุกที

อาคิระหรี่ตาลงมากขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ มีกลอุบายมากมายจริงๆ

ตั้งใจตั้งร้านบนพื้นบนถนนที่เขาผ่าน นี่มันกลอุบายอะไรกันแน่?