บทที่ 577 คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว

เวลานี้ สำหรับพนาวันแล้ว อาคิระก็มีตัวตนแบบนี้เท่านั้น

ตอนที่อาลัยอาวรณ์ เขาก็คือสวรรค์ของตัวเอง

แค่อยากจะเฝ้าคอยเขา มองเขา ต่อให้จะถูกเย็นชาและถูกเย้ยหยัน เธอก็รู้สึกหวานชุ่มหัวใจ

ตอนนี้พอนึกได้แล้ว รู้สึกว่าตัวเองทั้งผ่อนคลายเป็นอิสระ ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากขนาดนั้นแล้ว

เห็นเธอไม่แยแส อาคิระก็รู้สึกโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

เขาสาวเท้าเรียวยาวไปด้านหน้า แล้วขวางทางเดินของเธอไว้โดยตรง "คำพูดของผม คุณไม่ได้ยินหรือไง"

"ได้ยินแล้วจะทำไม ไม่ได้ยินแล้วจะทำไม?"

เธอหยุดเดิน แล้วถามกลับด้วยเสียงเรียบ

เป็นคำตอบที่เหนือการคาดเดามาก!

ครั้งนี้ เปลี่ยนเป็นอาคิระที่ตะลึงงัน

เวลาไหนที่เธอเย็นชาใส่ตัวเองขนาดนี้บ้าง?

เหอะ

เล่นละคร ยังเล่นจนติดแล้ว

สุดท้าย เขาก็เอาของมือส่ายไปส่ายมา "ยังจะเอาหรือไม่เอา?"

"ไม่เอา!" เธอพูดขึ้นโดยตรง

เธอเดินอ้อมเขา ยกถุงยืนอยู่ตรงป้าย รอรถเมล์

"พนาวัน ถ้าวันนี้คุณใช้อันนี้มาดึงดูดความสนใจของผม งั้นผมจะบอกคุณให้รู้ไว้ด้วย ไม่มีประโยชน์!"

พนาวันเลิกคิ้วมองอาคิระ "ดึงดูดความสนใจของคุณ? ความสนใจอะไร?"

อาคิระทำนัยน์ตาหม่นหมองทันที "ตั้งร้านบนถนนที่ผมต้องผ่านทุกวัน ไม่ใช่ว่าอยากแกล้งทำเป็นลำบากหรือไง อยากจะเรียกคะแนนความสงสารและความสนใจจากผมน่ะสิ?"

"พู่ว..."

พนาวันทนไม่ไหว จึงหัวเราะพุ่งออกมา มองเขาแล้วพูดว่า "อาคิระ หลงตัวเองคือโรคชนิดหนึ่ง ต้องรักษานะ!"

อาคิระทำตัวหยิ่งยโส "จะป่วยหรือไม่ป่วย ผมรู้ดีแก่ใจ คุณคิดยังไง ผมก็รู้ดี"

"อาคิระ ฉันว่าคุณไปโรงพยาบาลเถอะ ดูที่นี่" พนาวันยกมือขึ้น แล้วแตะตรงขมับ

อาคิระเลิกคิ้ว ไม่ได้ฟังเข้าไปเลย

ในมุมมองของเขา พนาวันก็แค่ตั้งใจแสดงละครเท่านั้น

ผู้หญิง มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะจริงๆ!

เวลานี้ รถเมล์ก็จอดลง

พนาวันหิ้วถุง ยกของอย่างใช้กำลังเดินไปที่รถเมล์

ทว่า เพิ่งจะเดินหน้าสองก้าว ถุงกลับถูกคนด้านหลังแย่งไป

เธอหันไปมอง "ปล่อยมือ!"

แววตาสีนิลของเขาจับจ้องไปยังร่างของเธอ

ริมฝีปากบางขยับ แล้วพูดอย่างไร้ความอดทน “หรือว่า คุณยังไม่รู้สึกอับอายขายขี้หน้าอีกเหรอ?"

อับอายขายขี้หน้า?

พนาวันรู้สึกเย็นยะเยือกในใจเป็นช่วงๆ

เธอหันไปมองอาคิระ

ชายคนนี้ยังคงมีใบหน้าหล่อเหลา เพียงแต่ว่าวงหน้าเฉียบคมเกินไป แววตาเย็นชาเสียวไปถึงกระดูก

เพียงแต่ว่าพนาวันในตอนนี้ไม่ได้สนใจเขามาก ถึงขั้นยังยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า "อาคิระ พวกเราหย่ากันแล้ว ไม่ใช่เรื่องของคุณ! ไหนๆ จะขายหน้า ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณเลยสักนิด คุณไม่มีอำนาจ และไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉัน"

ได้ยินแบบนี้ ม่านตาอาคิระหดเล็กลง สีหน้าตะลึงงัน

ให้ตายเถอะ เกือบลืมไปเลยว่าทั้งสองหย่ากันแล้ว

"เหอะ คุณไม่กลัวทำให้หมีพูลขายหน้าหรือไง?"

พนาวันหน้าอกกระเพื่อม แล้วนิ่งเงียบไป

และรถเมย์ใกล้จะออกแล้ว ถ้าจะยุ่งเกี่ยวกันแบบนี้ต่อไป คงไม่ทันขึ้นแล้ว

เธอก็ไม่อยากจะพัวพันกับเขามากเกินไป จึงปล่อยถุงออกแล้วนั่งขึ้นไปบนรถเมย์

ไหนๆ เขาก็อยากกิน งั้นเธอก็ให้!

ขาด้านหลังของเธอเพิ่งจะก้าวขึ้นไป ประตูรถก็ปิดลง ทำให้เธอเดินซวนเซจนเกือบจะหกล้ม จึงรีบพยุงร่างของตัวเองไว้

บนรถว่างมาก โดยเฉพาะแถวสุดท้าย

พนาวันนั่งบนที่นั่งด้านหลัง มีหน้าต่างคั่นกลางไว้ เธอเห็นอาคิระหิ้วถุงนั้นอย่างชัดเจน

เธอดึงสายตากลับอย่างไร้ความรู้สึก แล้วมองตรงไปด้านหน้า

ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา หัวใจที่รักเขาตายไปแล้ว