บทที่ 579 อาจจะเป็นมื้อสุดท้าย

ทันใดนั้น หมีพูลก็น้ำตาคลอ

แต่ว่าเขาพยายามไม่ร้องไห้ออกมา เพราะว่าเขารู้ว่าถ้าตัวเองร้องไห้ แม่ก็ต้องร้องตามด้วย

ฉะนั้น ห้ามร้องไห้!

"แม่ วันหลังจะไม่ได้เจอแม่แล้วใช่ไหม?"

"อืม"

พนาวันพยายามอดกลั้นความรู้สึกโศกเศร้าและเจ็บปวดไว้ในใจ แล้วพยักหน้า

จากนั้น เธอก็นั่งยองๆ ลงแล้วค่อยๆ จัดเสื้อของหมีพูล แล้วลูบหน้าผากของเขา มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง

จริงๆ เขามีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่นคำอยากจะพูด ทว่าพอถึงข้างปาก เหลือเพียงคำว่า "เชื่อฟังคำพูดของพ่อ"

อาคิระขมวดคิ้ว เขาไม่อาจทนมองฉากแบบนี้ได้ แค่มองก็รู้สึกรำคาญใจ

ละครตบตาที่โศกเศร้านี้ ยิ่งแสดงก็ยิ่งลึกซึ้งแล้ว

ไม่ไปเป็นดารา คงจะเสียดายพรสวรรค์นี้แย่

จึงควักบุหรี่ออกมาหนึ่งม้วน แล้วอมในปากแล้วจุดไฟ

"ฮู่ว..."

พ่นควันออกมายาวๆ แล้วพูดว่า "หมีพูลมานี่"

หมีพูลกลับไม่สนใจเขา แค่เขย่งเท้าหอมแก้มของพนาวัน "แม่ ผมรักแม่ตลอดไปนะ!"

น้ำตาที่อดกลั้นไว้กำลังจะไหลออกมา เธอยังกำชับด้วยอย่างไม่วางใจ "วันข้างหน้าไม่มีแม่อยู่ข้างกายแล้ว อย่าทำตัวเอาแต่ใจล่ะ ดูแลตัวเองดีๆ "

"อืม ผมรู้แล้ว!" เขาพยักหน้าแรงๆ

อาคิระสาวเท้าเดินมา แล้วจูงมือหมีพูลไว้โดยตรง สายตากวาดจากร่างของเธอไป เธอไม่ได้มองเขา สายตามองแต่ลูก

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเศร้าหมอง สายตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย...

เวลานี้ จู่ๆ เขาก็สงสัยเล็กน้อย

เธอเหมือนไม่ได้แสดงละคร...

หมีพูลไม่ยอมไป เขาหันไปมองอาคิระ "ผมอยากกินข้าวต้มเม็ดบัวที่แม่ทำ"

อาคิระไม่ยอมอ่อนข้อ "ขึ้นรถ กลับบ้าน"

หมีพูลยังคงไม่ยอมไป "ผมสัญญา วันข้างหน้าผมจะเชื่อฟัง จะไม่ยอมไม่กินข้าวมาข่มขู่พ่อ และจะไม่หนีออกจากบ้านอีก นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้กินอาหารที่แม่ทำ..."

ได้ยินแบบนี้ พนาวันแค่รู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ

นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของหมีพูล เธออยากจะให้เป็นจริง

เธอเดินไป แล้วบอกอาคิระ "หมีพูลจะกินข้าวต้มที่ฉันทำ ให้ฉันทำให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ สองวันนี้ ฉันจะส่งเขากลับบ้านตระกูลอนันต์ธชัย วันข้างหน้า จะไม่เจอเขาอีก"

"ผมกับเขายังไม่สนิทกัน ยังอยู่ในช่วงสานความสัมพันธ์ที่ดี ตอนนี้คุณพาเขาไป คงไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา" อาคิระไม่มีสีหน้าที่ดี แล้วพูดอย่างเย็นชา

"พ่อ ผมขอร้องเถอะ ครั้งสุดท้ายจริงๆ "

หมีพูลเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาเคล้าด้วยความคาดหวัง

อาคิระไม่พูดไม่จา แล้วสูบบุหรี่

และสีหน้าที่หมีพูลค่อยๆ นิ่งเฉยไป แววตาฉายแสงค่อยๆ หายไป เขายอมแพ้กับการดิ้นรนครั้งนี้ ก้มหน้าลง แล้วเดินไปด้านข้างอย่างเงียบๆ

เพิ่งจะแปดขวบ ทว่าหลังกลับคร่อมเหมือนอายุแปดสิบปี

อาคิระหรี่ตาลงเล็กน้อย ผ่านไปสักพัก ก็พูดว่า "กลับมา ไม่ใช่ว่าอยากกินข้าวต้มหรือไง"

ทันใดนั้น โลกที่มีเพียงขาวดำของหมีพูลก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง

เขาเหมือนนกน้อยอารมณ์ดี กระโดดโลดเต้นกลับมา

พนาวันก็เผยยิ้มออกมาอย่างหายาก แล้วยิ้มจางๆ ลูบผมของเขา