บทที่ 580 คืนนี้เหมือนจะกลับไม่ได้แล้ว

หลังจากผ่านไปสักพัก พนาวันหันกลับมา แล้วพูดกับหมีพูลด้วยเสียงเบา "เก็บโต๊ะ แล้วกินข้าว"

หมีพูลพยักหน้า แล้วรีบเก็บสมุดการบ้านทันที จากนั้นหาผ้าเช็ดโต๊ะ

ตอนที่พนาวันตักข้าว เขาก็วิ่งมา เพื่อยกข้าวเอง

อาคิระหรี่ตาลงเล็กน้อย

ตอนที่อยู่บ้านตระกูลอนันต์ธชัย เขาไม่ยอมกินข้าวก็ร้องไห้ จะเอาการเอางานเหมือนตอนนี้ได้ยังไง?

แค่ตักข้าวต้มเม็ดบัวมาสองถ้วย สองแม่ลูกนั่งหันหน้าเข้าหากัน ไม่ได้สนใจอาคิระ ทำเหมือนเขาเป็นอากาศ

หมีพูลชอบมาก จึงใช้ตะเกียบกินไม่หยุด

พนาวันคีบอาหารให้เขา แล้วกำชับขึ้นไม่หยุดว่าค่อยๆ กิน "ค่อยๆ กิน อย่าให้ติดคอล่ะ ไม่มีใครแย่งผม พวกนี้ของผมหมดเลย"

ห้องนอนไม่ใหญ่ ฉะนั้นเวลานี้ทั้งห้องนอนเต็มไปด้วยกลิ่นหอม ทำให้คนดมแล้วอยากอาหารเป็นพิเศษ

อาคิระก็ไม่ได้กิน เมื่อกี้ก็ไม่ได้รู้สึกหิวด้วย

เวลานี้ได้กลิ่นหมอแล้ว จึงรู้สึกหิวขึ้นมาเป็นระยะๆ ท้องก็ร้องขึ้นด้วย

ทว่าเขาไม่เคยกินข้าวที่พนาวันทำตลอดมา

ฉะนั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน"

"ติ๊ง..."

จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนมือถือก็ดังขึ้น

พนาวันไม่ได้สนใจ นึกว่าเป็นข้อความก่อกวนอะไร

หมีพูลกินได้อร่อยมาก หลายวันมานี้เขาหิวจะตายแล้ว

พนาวันมองด้วยความเอ็นดู "ค่อยๆ กิน แม่ไปอบแพนเค้กให้ผม ตอนไปก็เอาไปด้วยนะ"

"ครับ" หมีพูลพยักหน้า

เธอวางตะเกียบลง แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว เริ่มยุ่งกับการทำแพนเค้ก

นอกจากแพนเค้กแล้ว ยังมีอาหารที่หมีพูลชอบที่สุด

สองชั่วโมงผ่านไป เธอออกจากห้องครัว

ในห้องรับแขก

อาคิระพิงบนโซฟาแล้ว หายใจถี่ หลับตาสนิท เวลานี้เขากลับไปแล้ว

หมีพูลเป็นเด็กดี ยังคงทำการบ้าน

พนาวันยังอยากจะอยู่กับหมีพูลสักพัก จึงไม่ได้เรียกเขา ถามว่าช่วงนี้หมีพูลสบายดีไหม

หมีพูลตอบกลับไปด้วย แล้วพูดว่า "แม่ครับ สองสามข้อนี้ผมทำไม่เป็น"

พนาวันนั่งด้านข้างเขา แล้วอธิบายให้ฟังด้วยเสียงอ่อนโยน ทั้งยังสอนเขาทำ

รอให้หมีพูลทำการบ้านเสร็จ ทั้งสองแม่ลูกก็ลุกขึ้นไป อาคิระหลับบนโซฟาแล้ว

เวลาก็ผ่านไปอย่างเงียบๆ แบบนี้

สุดท้ายอาคิระตื่นเพราะฝันร้าย

หลายปีมานี้ เขามักจะฝันถึงดาหวันที่ตายจากไปอย่างซ้ำๆ ซากๆ และรวมไปถึงสภาพตอนที่เธอตายไป ดูน่าอนาถมาก แม้กระทั่งก่อนตายยังไม่ได้หลับตาลง

หรือว่าอาคิระยังไม่เข้าใจว่า การตายของดาหวันกลายเป็นความฝันร้ายในใจของเขาไปแล้ว

พอฝันแบบนั้นอีก เขาก็ปวดหัว แล้วมึนไม่ได้สติ จึงพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นนั่ง นิ้วมือนวดหัวเบาๆ

รอให้ความปวดนั้นค่อยๆ หายไป ก็ดูนาฬิกาบนข้อมือ

ตีสอง ดึกมากแล้ว คงจะอยู่ต่อที่นี่ไม่ได้อีก

พอยื่นแขนไปคว้าเสื้อสูทเรื่อยเปื่อย

หมีพูลก็หลับอยู่ในอ้อมกอดของพนาวัน

อาคิระเดินมา ยื่นมืออุ้มหมีพูล

ถึงแม้พนาวันจะหลับไปแล้ว ทว่าเธอตั้งใจกระชับแขนให้แน่น แล้วกอดไว้แน่นๆ

เขาโน้มตัวลงไป ทำให้ใกล้กับเธอมาก

เธอไม่ได้ลืมตา กลับหลบการกระทำของเขา

อาคิระแค่นเสียงดูถูก แขนทั้งสองข้างใช้แรงยื่นเข้าไประหว่างแขนของเธอ

พนาวันสะดุ้งตื่น แล้วเงยหน้าขึ้นทันที

หน้าผากทั้งสองชนกันอย่างแรง

เธอรู้สึกเจ็บปากจึงขมวดคิ้วเป็นปม

อาคิระก็เจ็บจนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าหน้าผากของเธอจะแข็งเหมือนก้อนหิน "ปล่อยมือ!"

พนาวันกลับไม่ได้ปล่อย และไม่ได้ขยับ ยังคงอยู่ในท่าเมื่อกี้นี้

แรงของเธอกลับใหญ่กว่าที่คิดไว้

ร่างของอาคิระงอลงเล็กน้อย แขนใช้แรงขึ้นกว่าเดิม

นัยน์ตาของเขาฉายแววหม่นหมอง แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา "ถ้าไม่อยากให้หมีพูลตื่น ทางที่ดีที่สุด รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้"

พนาวันได้สติกลับมา แล้วนิ่งงันพลางปล่อยมือ