บทที่ 583 คุณรู้ทำไมฉันถึงตกลง

ลมหายใจของเขาเย็นขึ้น เขาสอดแขนเข้าไปในตัวเธอโดยใช้แรง และดึงเธอออกจากอาการนี้

พนาวันจู่ๆก็เงยหน้าขึ้น ก่อนหน้าผากของพวกเขาจะชนกัย

เธอขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บ

อาคิระเลิกคิ้วด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าหน้าผากของเธอจะแข็งเหมือนก้อนหิน "ปล่อยปาก!"

พนาวันไม่ปล่อย ไม่ขยับ และรักษาท่าทางในตอนนี้

เธอเจ็บปวดมากจริงๆ

ความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้นเหลือทน

เธอแข็งแกร่งเกินคาด

อาคิระก้มลงอีกครั้ง ความแข็งแกร่งของแขนก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ขณะที่เขายังคงโน้มตัวลง พนาวันก็ขยับถอยหลังอย่างเย็นชา ร่างกายที่ไม่ได้รับการสนับสนุนของเขาก็ตกลงไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ และริมฝีปากบางๆของเขาก็ปัดผ่านแก้มของเธอเบาๆ

นุ่ม ชุ่มชื้น และเย็นเล็กน้อย นี่คือความรู้สึกที่ริมฝีปากของเขา

ทันใดนั้น อาคิระก็มีความต้องการเกิดขึ้นจากร่างกายส่วนล่างของเขา

เขากัดฟัน ยิ้มเยาะ

หลังจากฟื้นตัวได้เล็กน้อย เขาก็เริ่มพยายามเปิดปากของพนาวัน

ทั้งสองดูเหมือนจะเริ่มยื้อกันไปมา

แต่ผู้หญิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ชาย

พนาวันเปิดปากของเธอ แต่ความเจ็บปวดก็เหลือทน วินาทีต่อมาเธอจึงอ้าปากกัดนิ้วของอาคิระ

อาคิระไม่ได้เตรียมตัวจึงส่งเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด “โอ้ย…”

จากนั้นเขาก็กัดฟันและพูดว่า “พนาวัน คุณเป็นหมาหรือไง!”

พนาวันไม่ตอบสนอง ไม่ได้ยินอะไรเลย และยังคงกัดแน่น

อาคิระขมวดคิ้ว อกสั่น

ไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหน แต่ในที่สุด พนาวันก็ปล่อย

บนนิ้วกลางของอาคิระมีรอยฟันที่ลึกมาก

ดวงตาของเขามืดมิด ก่อนจะสะบัดนิ้ว

พนาวันฟื้นตัวเล็กน้อย และพูดอย่างอ่อนแอ “ฉันขอโทษ”

อาคิระพ่นลมออกมาเบาๆ

เห็นแก่การขอโทษของเธอ เขาจะปล่อยไป

หมีพูลปีนขึ้นไปบนเตียงด้วยสีหน้ากังวล “แม่ เป็นอะไร”

“กระเพาะลำไส้อักเสบ มันทำให้ลูกกลัวหรือเปล่า” พนาวันโกหกไปเรื่อย

หมีพูลส่ายหัว และนำน้ำอุ่นมาอย่างเชื่อฟัง “แม่ดื่มสิ”

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ความเจ็บปวดก็หายไป อารมณ์ของพนาวันกลับมาสงบอีกครั้ง เธอไม่ได้นอนเลย เอาแต่กล่อมหมีพูล

วันถัดไป

ตอนหกโมงเช้า พายุไต้ฝุ่นและฝนหยุดตกแล้ว และทุกอย่างกลับมาสงบ

หลังกินอาหารเช้าก็เก้าโมงแล้ว

อาคิระได้รับสายโทรศัพท์จากลุงเจต

“คุณชาย น้ำบนถนนยังไม่ลดลงเลยครับ ผมให้เฮลิคอปเตอร์ไปรับคุณแล้ว มันจอดที่ชั้นบนสุดแล้วครับ”

“อืม” อาคิระตอบอย่างเย็นชา จากนั้นก็มองไปที่หมีพูล “ไปกันเถอะ”

คราวนี้หมีพูลไม่ได้ต่อต้านอย่างรุนแรง แต่กอด พนาวันอย่างลึกซึ้ง “แม่ ผมรักแม่”

พนาวันจูบเขาที่หน้าผาก “อย่าดื้อ เชื่อฟังนะลูก”

ดวงตาของอาคิระกวาดมองเธออย่างลึกซึ้ง และหยิบชุดสูทด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะออกไป