บทที่ 584 ฉันชอบเธอจัง

“ชีวิตในอนาคตของเขาช่างโดดเดี่ยวและเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันคิดว่ามันดีที่จะมีใครสักคนอยู่ข้างๆ บางทีเขาอาจจะอยู่อย่างมีความสุขมากขึ้นก็ได้…”

“แต่สุดท้ายฉันก็คิดผิด ฉันมักจะประเมินตัวเองสูงไป แทนที่จะทำให้เขามีความสุข ฉันกลับทำให้เขาเกลียดมากขึ้นไปอีก ฉันก็ไม่สามารถมีความสุขได้แม้แต่วันเดียว...”

“โอเค พูดมากแล้วฉันก็เหนื่อย เธอคงเหนื่อยที่จะฟังแล้วเหมือนกัน ฉันคิดว่าไม่มีความรัก มีแค่หมีพูล เวลานั้นฉันควรจะแต่งงานต่อไป”

“แต่มันเจ็บปวดและเหนื่อยอยู่เสมอ แปดปี หลายวันหลายคืน จากนี้ไปเขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันอีกแล้ว ฉันมอบรักแรกและความบริสุทธิ์ให้กับเขาเพียงพอแล้วจริงๆ”

“ต่อไปฉันควรจะอยู่เพื่อตัวเอง สำหรับเขา ฉันไม่ได้รักเขาแล้วจริงๆ ฉันเคยเป็นแมลงเม่าติดไฟ แต่ตอนนี้ ฉันไม่อยากรักแล้ว มันสายไปแล้ว สีท้องฟ้าเปลี่ยนแล้ว ฉันควรออกไปแล้ว แล้วจะพาหมีพูลมาพบเธอนะ เธอไม่ได้เจอเธอนานแล้ว...”

เมื่ออยู่หน้าหลุมศพ เธอพูดมากขึ้น และสบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ตอนนี้ เธอปล่อยวางแล้วจริงๆ

เป็นเวลานานแล้วที่คำพูดเหล่านี้ติดอยู่ในใจเธอ และเธอไม่มีใครคุยด้วย

เธอยิ้มอีกครั้ง โบกมือ ลากเท้าสูงหนึ่งข้างและสั้นหนึ่งข้างค่อยๆก้าวออกไป

ถนนใต้เท้าของเธอไม่เรียบ ทำให้พนาวันสะดุดแทบล้มลงบนพื้น โชคดีที่ต้นไม้ข้างๆรับไว้ ถึงได้เสถียร

หลังจากที่เธอออกไป ร่างสูงก็ออกมาจากที่ไม่ไกล

เขาคืออาคิระ

เขายังคงถือดอกกุหลาบสีแดงไว้ในมือ

พอตกกลางคืน สุสานทั้งหมดก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นควัน

ลมหนาวพัดผ่านมา พัดที่มุมเสื้อผ้าของเขา ส่งเสียงเล็กน้อย

อาคิระยืนอยู่ที่เติม ลูกกระเดือกกระตุก ส่ยตามองตามคนที่เดินจากไป

เมื่อกี้ คำพูดของเธอเข้าหูเขาทุกคำ

ผ่านไปนาน เขาก็เดินไปวางช่อกุหลาบในมือซึ่งเป็นดอกที่สีแดงสดเหมือนกัน

ทันทีที่ขยับ อาคิระก็นั่งลงบนพื้นหน้าหลุมฝังศพโดยไม่สนใจเสื้อผ้าของเขา

ภาพของเอวาเป็นภาพที่เธอมีรอยยิ้มที่สดใสที่สุดของเธอ ด้วยมีคิ้วที่โค้งมนและลักยิ้ม

จากนั้นฉันทัชและยู่ยี่ก็มาด้วย

ในมือมีสิ่งต่างๆมากมายมาก ฉันทัชไม่เคยลืมวันเกิดของเอวา

นี่คือการเจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอเป็นเวลานานของทั้งสาม

สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ ยู่ยี่รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำลายความเงียบงันเพื่อไม่ให้บรรยากาศน่าอับอาย“เอ้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”

อาคิระนั่งลงจากพื้น หลังกางเกงสูทของเขาบนหญ้า

เขาตบเบาๆ และทักทายด้วยรอยยิ้ม “ไม่เจอกันนานเลย”

เวลานี้รอยยิ้มของทั้งสองฝ่ายมีแต่ความจากใจ และปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์

“คุณเอากุหลาบแดงมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” ยู่ยี่ลืมตามองช่อกุหลาบแดงที่หน้าศิลาหน้าหลุมศพ อันสว่างไสว “พวกเราก็เอามาเยอะเหมือนกัน”

“เธอรักกุหลาบแดงมากที่สุดในชีวิตของเธอ ดังนั้นจะนำช่อมาเพิ่มอีกสักสองสามช่อก็ไม่เป็นไร”

อาคิระยังคงหัวเราะเบาๆ และหรี่ตาลงเมื่อเขาเหลือบมองไปยังช่อกุหลาบที่อยู่ด้านในสุด

การพูดคุยในสถานที่นี้ค่อนข้างไม่เหมาะสม

สุดท้าย เขาก็พูดอีกครั้งว่า “ขอบคุณที่แวะมาหาเอวา ผมคิดว่าคุณคงมีอะไรจะบอกเอวา ผมยังมีงานต้องทำ ไปก่อนนะ”

เมื่อพูดจบ อาคิระก็หันกลับมา

ดวงตาของเขาปะทะกับฉันทัช และช่วงเวลานี้น่าประทับใจจริงๆ “แล้วว่างๆจะโทรหานะ ดูแลตัวเองด้วย”

หลังจากประสบกับสิ่งนี้แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นโดยปราศจากการแยกจากกัน

ท้ายที่สุดก็มีความห่างเหินกัน

ใบหน้าที่หล่อเหลาของฉันทัชยังคงเหมือนเดิม ไม่สนิทหรือห่างเหินเกินไป เขาพยักหน้าเบาๆ

เมื่อได้รับคำตอบดังกล่าว อาคิระก็พอใจและขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณ!”