ตอนที่ 584
บทที่ 585 เหมือนผู้หญิงคนนั้นจริงๆ
October 21, 2026
“เอาผมเป็นแบบอย่างหรอ”
ฉันทัชจ้องเธออย่างลึกซึ้ง
คำพูดที่เรียบง่ายของเธอสามารถแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเขาได้
“ใช่ ตอนนี้รู้ยังว่าฉันมีความสุขแค่ไหนเมื่อได้พบคุณ หืม” รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คนที่พูดเองอย่างเธอก็อดเขินไม่ได้
ผ่านไปนาน ทั้งสองก็กอดกันและจากไป เหลือเพียงดอกกุหลาบสีแดงที่พลิ้วไหวตามสายลม...
ใอีกด้านหนึ่ง
พนาวันไปที่บริษัท
สัมภาษณ์กับผู้จัดการทั่วไป
เมื่อเห็นขาที่พิการเล็กน้อยของเธอ ใบหน้าก็ประหลาดใจเล็กน้อย
พนาวันรู้สึกได้ถึงการจ้องมองแปลกๆจึงดึงขาของเธอขึ้น
ผู้จัดการทั่วไปยิ้ม “เชิญนั่งค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่งงานหรือยังคะ”
หน้าอกของพนาวันกระเพื่อมขึ้นลง “หย่าแล้วค่ะ”
“ขอโทษค่ะ” คุณปราณีขอโทษและถาม “มีลูกไหม”
“มีค่ะ เด็กผู้ชาย ผู้กับพ่อ”
คุณปราณีพยักหน้า
ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่มีแผนที่จะมีลูกอย่างแน่นอน และเธอก็ยังพอใจมาก
“ฉันอ่านประวัติของคุณแล้ว มันดีมาก เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียง และทักษะการวาดภาพของคุณก็ดีมาก คุณมีพรสวรรค์ที่หายาก ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจจ้างคุณ”
พนาวันตกตะลึง
ไม่เคยคิดเลยว่าหลังเห็นขาของเธอแล้ว เธอยังได้รับจ้างงานด้วยความดีใจ
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันขอคิดดูอีกที”
คุณปราณียกมุมปากของเธอขึ้น “ทำไมล่ะ เธอไม่พอใจกับสภาพแวดล้อมของบริษัท หรือเรื่องเงินเดือน เราคุยกันได้”
พนาวันส่ายหัวและบอกความจริง “ฉันเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร และอาจต้องรับเคมีบำบัดในเร็วๆ นี้ ฉันกลัวว่าร่างกายของฉันจะไม่สามารถรับงานหนักได้”
คุณปราณีขมวดคิ้ว
หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เธอก็กล่าวว่า “ฉันช่วยเธอยื่นเรื่องไปให้หัวหน้าได้ ถ้าสุขภาพของเธอเอื้ออำนวย ก็มาทำงานที่บริษัทได้ ถ้าสุขภาพของเธอไม่เอื้ออำนวย ก็พักรักษาตัวในโรงพยาบาล ฉันจะส่งแบบไปให้ และคำนวนเงินเป็นรายชิ้น”
พนาวันประหลาดใจอย่างมาก “ได้หรอคะ”
“ได้สิ”
“ขอบคุณค่ะ”
คุณปราณียกยิ้มเล็กน้อย “เธอเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ฉันยินดีที่จะเปิดหน้าต่างให้เธอ”
......
อาคิระกลับมาที่คฤหาสน์อนันต์ธชัย
หมีพูลยังไม่นอน
เขานั่งอยู่บนโซฟา ร่างเล็กๆของเขาบิดเบี้ยวอย่างเชื่องช้า และเขายังคงทำการบ้านอยู่
เขาที่ขยับขายาว นั่งลงข้างๆ
แรกๆหมีพูลยังคงเขียนได้ดี แต่วินาทีต่อมาก็ผิดปกติ ปากกาในมือของเขาหยุดลง
“ทำไมไม่ทำ ทำไม่ได้หรอ” อาคิระสังเกตและถาม
หมีพูลรีบส่ายหัว ฝังหัวของเขาลงในหนังสืออีกครั้ง ก้มศีรษะลง และเริ่มทำ
“กำลังทำการบ้าน หรือกำลังจะกินหนังสือ นั่งตัวตรง นั่งตัวงอทำไม” ระหว่างพูด เขาก็จัดร่างกายของหมีพูล
หมีพูลกัดดินสอ
ไม่รู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเขา แต่ดูเหมือนมันจะต่างไปจากปกติเล็กน้อย
“หิวหรอ” อาคิระจ้องไปที่การกระทำของเขา
หมีพูลไม่ได้พูด
ลุงเจตตอบว่า “ไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันครับ”
อาคิระหรี่ตาลงทันที “คิดจะอดอาหารอีกหรอ”
“เปล่า!” หมีพูลส่ายหัว “ผมสัญญากับแม่แล้วว่าจะเชื่อฟัง แต่ผมชินกับการทำอาหารของแม่แล้ว”