บทที่ 586 ผมไร้ประโยชน์ใช่ไหม

พริบตาเดียว

หนึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไป

เย็นนี้

ทันทีที่เขากลับมาจากโรงเรียน หมีพูลก็ขังตัวเองอยู่ในห้องของเขา ไม่กินหรือดื่ม

อาคิระนั่งบนโซฟาเหลือบมอง และสั่งลุงเจตว่า “ขึ้นไปดูซิ”

“ครับ”

ลุงเจตรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

คุณชายรู้จักเป็นห่วงลูกชาย นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี

เขาขึ้นไปชั้นบนแล้วเคาะห้อง

“เข้ามา”

ลุงเจตผลักเปิดประตู

ก่อนจะเห็นหมีพูลนอนอยู่บนเตียง กำลังดูวิดีโอ

ลุงเจตพูดว่า “นายน้อย ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว”

หมีพูลส่ายหัว "ลุงเจต ผมจะทำเค้กก่อนค่อยกิน”

“ทำได้หรอครับ” ลุงเจตถามด้วยความประหลาดใจ

“ไม่ได้ วิดีโอมีสอน ผมจะเรียนตามวิดีโอ”

ลุงเจตพูดว่า “นายน้อย มีพ่อครัวขนมอยู่ที่คฤหาสน์ ผมจะพาคุณลงไปเรียนกับพ่อครัวขนม”

ใบหน้าเศร้าโศกของหมีพูลยืดออกในทันที “ขอบคุณครับลุงเจต”

ทั้งสองลงไปข้างล่าง ลุงเจตส่งหมีพูลไปที่ห้องทำขนม แล้วรายงานกับอาคิระ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาคิระก็เลิกคิ้วขึ้น “เรียนทำเค้ก”

จากนั้นเขาก็จำได้ว่า หมีพูลเคยพูดก่อนหน้านี้ว่าอีกสัปดาห์จะเป็นวันเกิดของพนาวัน

“ครับ”

“อย่าไปสนใจเขาเลย ปล่อยเขาไปเถอะ”

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

หมีพูลเดินตรงไปหาอาคิระ “พ่อครับ วันนี้เป็นวันเกิดแม่ ผมอยากฉลองวันเกิดกับแม่”

อาคิระหูหนวกราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน

ใจมนุษย์มักโลภ ตราบใดที่คุณให้ความหวานเพียงเล็กน้อย มันก็จะไม่รู้จักพอ

คราวนี้เขาจะไม่ใจอ่อน

“ได้โปรดเถอะพ่อ...” หมีพูลก้มศีรษะลง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

อาคิระยังคงอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

หลังจากรอสองนาที หมีพูลก็ยอมแพ้ หันกลับมาและเดินไปหาลุงเจต

“ลุงเจต วันนี้เป็นวันเกิดแม่ ผมไม่สามารถไปฉลองวันเกิดของเธอได้ คุณช่วยฉันให้เค้กไปให้เธอได้ไหม”

ลุงเจตตกตะลึง และมองไปที่อาคิระโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะเห็นว่าดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเข้มขึ้น และเขาไม่สามารถเดาอารมณ์ข้างในได้

ต่อหน้าอาคิระ ลุงเจตไม่กล้าตกลง ดังนั้นเขาจึงต้องปฏิเสธ “นายน้อย ผมยังทำงานอยู่ คงจะไปไม่ได้”

หมีพูลรีบพูดว่า “ไม่เป็นไร รอให้เลิกงานแล้วเอาไปให้ก็ได้”

ลุงเจตรู้สึกหนักใจมาก ขณะหาข้อแก้ตัว “ผมมีงานอื่นต้องทำหลังเลิกงาน เกรงว่าจะไปไม่ได้”

“ไปไม่ได้จริงๆเหรอ”

ลุงเจตไม่กล้าสบตาที่บริสุทธิ์นั้น จึงหันหน้าหนี

หมีพูลไม่ได้พูด สีหน้าของเขาสลดเป็นอย่างมาก

เขาพึมพำกับตัวเอง “ผมสัญญากับแม่ว่าจะเชื่อฟังพ่อ ดังนั้นถ้าไม่ได้กอนเค้ก เธอคงจะยกโทษให้ผมอย่างแน่นอน…”

ลุงเจตปลอบโยน “คุณพนาวันจะไม่ตำหนินายน้อยอย่างแน่นอน เธอต้องยินดีเป็นอย่างยิ่งที่คุณเชื่อฟังมาก”

“จริงเหรอ” รอยยิ้มกระตุกที่มุมปากของหมีพูล “ทุกปี แม่ของผมจะใช้วันเกิดของเธอกับผม ปีนี้ผมไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอ เธอต้องเหงามากแน่ เธอมีผมคนเดียวเท่านั้นที่เป็นญาติสนิท”

ลุงเจตแล้วฟังเศร้า ไม่ตอบอะไร

หมีพูลกล่าวต่อ "มีคนพูดบนอินเทอร์เน็ตว่าการคลอดบุตรเป็นวันที่ยากลำบากของแม่ เพื่อที่จะให้กำเนิดผม แม่ต้องมีรอยแผลเป็นยาวๆไว้ที่ท้องของเธอ แต่ผมไม่สามารถแม้แต่จะฉลองวันเกิดกับเธอ ลุงเจต เธอให้กำเนิดลูกไร้ประโยชน์ ผมไร้ประโยชน์ใช่มั้ย”

อาคิระเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

และลุงเจตมีแรงกระตุ้นเพียงอย่างเดียวในหัวใจ นั่นคือ ไปดึงนายน้อยมากอด

แต่เขาไม่กล้า

จากนั้นร่างเล็กของหมีพูลก็ยืนอยู่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน

เขาจ้องมองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเหงา และความเศร้า

ลุงเจตมองไปทางด้านหลังและรู้สึกลำบากใจมากขึ้น ก่อนจะแอบเช็ดมุมตาของเขา

เมื่อมองไปที่ฉากข้างหน้าเขา อาคิระก็ไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือพิมพ์อีกต่อไป