บทที่ 600 จะปล่อยให้อยู่ดีได้ยังไง

เขาไม่สนใจท่าทีของเธอ ดวงตาของมนตรีแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เขาลดเสียงลงและพูดอย่างจริงจัง: "เหตุผลที่คุณปฏิเสธผมเป็นเพราะคุณยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ใหม่ แต่คุณก็ไม่ได้รังเกียจผมใช่ไหม?"

คิดอยู่สักพัก พนาวันก็พยักหน้า

เขามีนิสัยและการศึกษาที่ดี

เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือต่อต้านเขาจริงๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มนตรีก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ และมุมริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น

ตัดภาพมาที่อาคิระอีกครั้ง เมื่อเทียบกับตอนนี้ สีหน้าของเขาดูมืดมนกว่าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ ขายาวของเขาก้าวไปข้างหน้า และเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสอง

เขาเดินเข้าไปอย่างอุกอาจ จดจ้องสายตาไปที่มนตรี : "นั่นลูกของผม!"

ทั้งคู่ต่างตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

แต่ท้ายที่สุด หมีพูลก็เป็นลูกของคนอื่น มนตรีจึงขยับมือส่งลูกไปให้อาคิระ

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

มนตรีหยิบมันขึ้นมา

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรในสาย หน้าของเขาถึงได้ดูเริ่มวิตกกังวล

ขณะที่เขากำลังจะจากไป ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงเดินไปที่ท้ายรถ เพื่อหยิบดอกกุหลาบสีแดงช่อหนึ่งออกมาแล้วส่งให้พนาวัน

พนาวันรู้สึกประหลาดใจ

แต่มนตรีกลับยัดดอกกุหลาบสีแดงไว้ในอ้อมแขนของเธอ: "ผมเตรียมมันเอาไว้และไม่มีเวลามอบมันให้คุณ ตอนนี้ผมมีธุระด่วน เพราะงั้นขอตัวก่อนนะ”

เมื่อพูดจบ เขาก็ก้าวขึ้นรถสและสตาร์ทรถอย่างรวดเร็ว

ความเร็วนั้นเร็วมาก จนไม่เหลือเวลาให้พนาวันได้ตอบอะไร

ส่วนอาคิระเดินนำไปข้างหน้า ทิ้งพนาวันให้อยู่ข้างหลัง

เมื่อเปิดประตูห้อง เขาวางหมีพูลไว้บนเตียง แล้วดึงผ้าห่มมาคลุม

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว เขาก็หันกลับมา

จึงเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจ้องมองไปที่ดอกกุหลาบในมือของเธอ

นอกจากนี้ยังใช้นิ้วสัมผัสกลีบกุหลาบที่ละเอียดอ่อนอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งคราว

ใบหน้าที่หล่อเหลาจึงเปลี่ยนไป อาคิระรู้สึกเพียงว่าดอกกุหลาบสีแดงนั่นมันรกหูรกตาแปลกๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองในใจ จากนั้นเขาก็เอ่ยพูดอย่างประชดประชันว่า : “แค่กุหลาบช่อเดียว มองขนาดนั้น คงไม่เคยได้รับล่ะสิท่า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พนาวันก็เงยหน้าขึ้นอย่างเงียบ ๆ

เมื่อหันมามองเขา เธอก็ดูเย็นชาในทันที: "คุณเดาถูกแล้ว ฉันเป็นเด็กกำพร้า นี่เป็นดอกไม้ช่อแรกในชีวิตที่ฉันได้รับ เพราะฉันมันจนยังไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ห่างเหินและเย็นชาของเธอ ริมฝีปากบางของอาคิระก็สั่นสะท้าน และหัวใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก!

แม้ว่าคำพูดของเขามันจะผิด แต่คำพูดของเขาก็เหมือนน้ำที่ไหลออกไปแล้ว

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” เขากล่าว

เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะขอโทษคนอื่น

คำพูดนี้เป็นขีดจำกัดที่แสดงถึงคำขอโทษของเขาได้มากที่สุดแล้ว

“ไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะหมายความแบบนั้นหรือเปล่า”

เธอดูเรียบนิ่ง และไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดเลย

เธอเดินตรงไปหาแจกัน ล้างอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงใส่ช่อดอกไม้แล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร จากนั้นห้องก็โรแมนติกขึ้นในทันที

อย่างไรก็ตาม การที่เธอดูแลเอาใจใส่กุหลาบช่อนั้นเป็นอย่างดีทำให้อาคิระไม่มีความสุขและรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้น:

“ในเมื่อไม่รับรักเขา แล้วทำไมต้องรับดอกไม้ของเขาด้วย”

พนาวันเงยหน้าขึ้น: "เกี่ยวอะไรกับคุณ?"

มันเป็นเพียงประโยคง่ายๆ ที่ทำเอาอาคิระเถียงไม่ออก

หน้าต่างที่ระเบียงไม่ได้ปิด และลมเย็นๆก็พัดเข้ามา

กิ่งก้านและใบของกุหลาบแดงกำลังแกว่งไกวดูความสวยงามไปอีกแบบ

แน่นอนว่าอาคิระรู้สึกขัดตากับกุหลาบช่อนั้นมาก