ตอนที่ 600
บทที่ 601 ฉันคงรู้สึกยากลำบาก
October 21, 2026
ถึงแม้จะโดนตบไปหนึ่งที แล้วยังโดนรองเท้าปา แล้วยังโดนหนามแทงไปหลายจุด ทว่าเขาก็สมยอม!
ภายในห้อง พนาวันมองกลีบดอกไม้ที่ร่วงบนพื้นอย่างเงียบๆ
เธอรู้ ดอกกุหลาบย่อมร่วงหล่น แต่เธอก็นึกว่าแค่สองวันคงจะทนไหว แต่ไม่เคยนึกเลย...
เธอไม่เหมาะที่จะได้ครอบครองดอกกุหลาบที่สวยงามหรือเปล่า?
...
รุ่งเช้าวันถัดไป
อาคิระถึงบริษัท จึงเรียกเลขาไว้ “ช่วยผมหาร้านดอกไม้ที”
“ค่ะ”
ร้านดอกไม้มาถึงอย่างรวดเร็ว อาคิระสั่งดอกกุหลาบสามร้อยดอกโดยตรง แล้วบอกที่ส่งปลายทาง
ให้ทางร้านส่งไปโดยตรง แล้วยังจะเอาอันที่สดใหม่ที่สุดและสวยที่สุด
พอยุ่งกับงานเสร็จ ก็ถึงเวลากินมื้อค่ำแล้ว เขาถึงจะมีเวลา
เขาโทรหาหมีพลู “ดอกกุหลาบที่พ่อส่งให้แม่นายได้รับหรือยัง?”
“ได้รับแล้วครับ”
หมีพูลกำลังกินอะไรบางอย่าง ในปากยังเคี้ยวอยู่
“แม่มีปฏิกิริยายังไงบ้าง?”
อาคิระเปลี่ยนท่า มองไปที่นอกหน้าต่าง ภายในใจรู้สึกแปลกใจมาก
“อ่อ แม่โยนดอกกุหลาบทิ้งไป ยังมีบางส่วนที่ไม่โยนทิ้งก็ให้เพื่อนบ้านไป ยังไงเธอก็ไม่เหลือไว้สักดอกครับ”
หมีพูลพูดตามความจริง ตอบกลับตรงไปตรงมา
เขากัดฟันกรอดเล็กน้อย มุมปากขยับเล็กน้อย แล้วก็ให้ร้านส่งดอกไม้สามร้อยดอกไปอีก!
ผู้ชายคนนั้นแค่ส่งไปไม่กี่ดอก เธอเสียบในแจกันอย่างล้ำค่า
เขาส่งดอกไม้ไปสามร้อยดอก เธอกลับโยนทิ้งไปหมด รู้สึกไม่พอใจจริงๆ!
ไม่กี่ชั่วโมงต่อไป เขาก็โทรหาหมีพูลอีกครั้ง “ครั้งนี้ล่ะ”
“อ่อ แม่ส่งไปที่ร้านดอกไม้ละแวกนี้ แล้วขายในราคาต่ำ บอกว่าเงินที่ขายดอกไม้ได้จะให้ผมไปกินเคเอฟซีครับ”
เส้นเอ็นสีเขียวกระตุกเล็กน้อย อาคิระใกล้จะเครียดจนจะเป็นบ้า
หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก เขาก็พูดขึ้นต่อ “ให้พ่อไปเป็นเพื่อนพวกนายไหม?”
“ไม่ต้องหรอก อามนตรีจะมาแล้วไปด้วยกัน พวกเราวางแผนไว้คร่าวๆแล้ว จะไปกินเคเอฟซีเป็นมื้อเที่ยง จากนั้นตอนบ่ายพวกเราจะไปเล่นด้วยกัน ตกเย็นไปดูหนัง พ่อไม่ต้องมาแล้ว พ่อมาคงไม่เหมาะสม”
เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ไฟโมโหพุ่งกระฉูดมาถึงศีรษะโดยตรง เขากัดฟันกรอด “เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วัน ผมก็ไม่นับญาติขนาดนี้แล้วเหรอ”
“ไม่ใช่ แม่อาจจะพัฒนาความสัมพันธ์กับอามนตรีไปอีกขั้น พ่อมาก็จะเป็นก้างขวางคอ อาจส่งผลกระทบต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ได้”
หมีพูลพูด “อามนตรีเพิ่งแอบบอกผมว่าเขาได้สารภาพรักกับแม่ไป แต่แม่ปฏิเสธ แม่บอกว่าไม่อยากจะมีความรักอีกเร็วขนาดนั้น”
“แสดงว่าเธอมีความรู้สึกดีต่ออามนตรี เธออาจจะรู้สึกว่าขาตัวเองไม่ดี แต่ผมเชื่อว่าอามนตรีต้องไม่รังเกียจแน่นอน!”
“อีกไม่นาน พวกเขาอาจพัฒนาความสัมพันธ์ไปเป็นคู่รักกันก็ได้ ถึงเวลานั้นผมก็จะไม่เป็นห่วงที่แม่จะใช้ชีวิตคนเดียว แต่ก่อนเธอลำบากเกินไป แค่นี้ก่อนนะพ่อ พวกเราจะออกไปที่ร้านเคเอฟซีแล้ว บายๆ”
ได้ยินเสียงตู๊ดๆๆ ส่งมา อาคิระก็อดกลั้นไฟโมโหในใจไว้ลึกๆ
เขาโยนมือถือทิ้งจนแตก
...
ตอนกลางคืนไปดูภาพยนตร์การ์ตูน เป็นหนังที่เด็กๆ ชอบ เป็นภาพสามมิติ หมีพูลมารอบที่สองก็ยังดีใจจนกระโดดโลดเต้น
มนตรีซื้อป๊อบคอร์นและน้ำโค้ก ทั้งสามคนมีทั้งของกินและเครื่องดื่มแล้ว
เสียงตึดๆๆ ดังขึ้น หมีพูลวางน้ำโค้กในมือแล้วกดเปิดมือถือ
อาคิระส่งมา
...พวกผมอยู่ที่ไหน?
เขาจึงรีบตอบกลับสองพยางค์สั้นๆ ว่าโรงหนังเพราะกำลังยุ่งอยู่
“โรงหนังที่ไหน?” เขาถามต่อ