บทที่ 604 ผมรู้สึกว่าพ่อไม่ไหว

โรคจิตงั้นเหรอ?

ประโยคนี้ถ้าออกจากปากของคนอื่น ต้องไม่มีชีวิตรอดแน่ๆ

แต่จะทำยังไงกับลูกชายตัวเองได้ล่ะ?

น้อยครั้งที่อาคิระจะไม่มีอะไรจะพูด

ใครก็เดาไม่ออกว่าภายในใจของเขาคิดอะไรอยู่

สองพ่อลูกพูดคุยถึงประเด็นนี้กันไปสักพัก ลุงสินกลับมาเคาะประตูตลอดเวลา

อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว แต่กลับไม่เห็นสองคนนี้ออกจากห้องนอน

“ผมนี่รู้เยอะจริงๆ เอาเถอะ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ” อาคิระตบสะโพกของหมีพูลหนึ่งที

หมีพูลพยักหน้าแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำ

เขาเดินไปที่ห้องแต่งตัว เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตและสวมกางเกงสูท

สองพ่อลูกล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสักที แล้วตามๆ กันเดินลงบันได

เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้กะทันหัน สายตาของอาคิระมองไปยังร่างน้อยๆ ที่เดินอยู่ตรงหน้า

แล้วก็ชะงักฝีเท้าลง พร้อมพูดว่า “ถ้าพ่อกับแม่คืนดีกัน นายจะคิดยังไง”

หมีพูลลื่นจนเกือบจะตกลงไปจากบันไดโดยตรง

อาคิระมีไหวพริบ จึงรีบไปดึงคอเสื้อของเขาจากด้านหลัง ถึงจะไม่ทำให้เรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้น

หมีพูลเอ่ยพูด “พ่อครับ ผมฟังผิดไปหรือเปล่า”

อาคิระปล่อยมือ ไม่ได้สนใจคำถามนั้นของเขา แล้วพูดขึ้นต่อ “นายรู้สึกยังไง มีความคิดเห็นอะไรเสนอพ่อไหม”

ยังไงก็คือผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วย แล้วยังมีลูกด้วยกัน ตอนนี้ให้เธอกับแต่งงานและนอนกับผู้ชายคนนั้น นั่นไม่ใช่นิสัยของเขาอาคิระเลย!

ยังไงแปดปีที่แต่งงานกัน เขาเคยชินแล้ว

จะให้คืนดีกันอีกครั้ง ก็ไม่ใช่ข้อเสียอะไร แล้วยังขัดขวางเธอไปนอนกับผู้ชายคนนั้นอีก ได้ผลดีด้วยกันทั้งสองฝ่าย

“ความเห็นของผมพ่อจะฟังจริงเหรอ?”

หมีพูลหันหน้าไป มือน้อยๆ ล็อกราวจับบันไดไว้ “ผมรู้สึกว่า ช่างมันเถอะ”

คำพูดที่คาดคิดไม่ถึงขนาดนี้ ทำให้สีหน้าของอาคิระดำคล้ำเหมือนฝาหม้อ

นึกไม่ถึง ตนเองกลับถูกลูกชายตัวเองดูหมิ่นขนาดนี้!

“ทำไมถึงช่างมันเถอะล่ะ?” เขาจี้ถามด้วยอารมณ์ไม่ดีที่ผิดปกติ

“ตอนแรกคนที่จะหย่ากับแม่ก็คือพ่อ ตอนนี้จะคืนดีกับแม่ก็เป็นพ่ออีก หรือไม่ใช่เพราะกินอิ่มจนแน่นท้อง แล้วยังว่างจนไม่มีอะไรทำ?”

“อีกอย่าง พ่อไม่ได้ดีกับแม่เท่าอามนตรีเลย เขาเอาใส่ใจทุกละเอียด และอ่อนโยนทั่วถึง ผมคิดว่าแม่คงไม่มีทางยกโทษให้พ่อหรอก”

เขาพูดไปก็เดินลงชั้นล่างไป

กลิ่นหอมของโจ๊กข้าวฟ่างลอยมาทันที

เท้ารียวยาว เดินตามไปด้านหน้า อาคิระเดินติดๆ เขาไป “พ่อคืนดีกับแม่ นายได้ผลประโยชน์เต็มๆ และจะไม่เป็นผลร้ายอะไรเลย”

หมีพูลไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเลย เพียงแค่นั่งลงดื่มโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งคำ

ถึงแม้รสชาติจะไม่ได้ดีเท่าที่แม่ทำ แต่ก็ยังพอได้

มือเรียวยาว ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งไปนั่งตรงข้ามเขา

ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกินมื้อเช้าเลย แต่พูดอย่างยั่วยวน “หลังจากพวกเราคืนดีกันแล้ว ผมไม่เพียงแต่มีพ่อแท้ๆ แล้วยังมีแม่แท้ๆ และไม่ต้องเป็นห่วงว่าวันข้างหน้าใครจะลืมผมอีก พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน”

“ถ้าแม่จะคบกับอามนตรีจริงๆ วันหลังผมไปก็คงไม่สะดวกหรือเปล่า?”

แนวการต่อสู้ปัจจุบันของเขาค่อนข้างเรียบง่าย และเขาต้องดึงคนสนิทมา!

“พ่อว่าไม่เป็นไร ลุงมนตรีไม่ใช่คนขี้ระแวง นอกจากนี้ เขายังชอบผมมาก เขาจะไม่ต้อนรับผมไปที่นั่นได้ยังไง”

อาคิระหลับตา กัดฟันกรอด ต้านทานแรงกระตุ้นที่จะเอาเกาลัดหนึ่งลูกทุบตีหัวเขา

“ท่าทีของผู้ชายที่ไล่จีบผู้หญิงกับตอนจีบติดนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เมื่อไล่จีบเธอ เขาจะอ่อนโยนมาก แม้แต่ดวงดาวบนท้องฟ้าก็ยังเอื้อมไปเด็ดลงมาให้ได้”

“แต่เมื่อจีบติดแล้ว ท่าทีก็จะเป็นกันเองมาก มันไม่เหมือนกับตอนนี้แน่นอน บางทีถึงเวลาอาจไม่แม้แต่มองผมเลยก็ได้”