บทที่ 605 เป็นการฟามเฟือยชัดๆ

ในอดีตหวังเสมอว่าจะรับความอบอุ่นและความสุขแบบนี้

ไม่จำเป็นต้องร่ำรวย ทั้งครอบครัวเงียบสงัดกันแบบนี้ ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากคาดหวังที่ฟุ่มเฟือยแบบนี้จริงๆ!

เขาอาจจะเป็นพ่อที่ดี แต่ไม่ใช่สามีที่ดี!

อาหารมื้อเย็นใกล้พร้อมแล้ว ยังคงเตรียมเผื่อเพียงแค่ของสองคนเท่านั้น

อาคิระทำสีหน้านิ่งเฉย

ครั้งนี้เขาตักของตัวเองอย่างหน้าด้านๆ

แต่เขาถือน้ำอุ่นในมือไว้หนึ่งแก้ว และจ้องไปที่สองแม่ลูกอย่างลึกซึ้ง

พนาวันขมวดคิ้วเป็นปม

เขาในแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

ต่อหน้าหมีพูล เธอไม่ต้องการทะเลาะวิวาท จึงทำได้เพียงอดทนไว้

เป็นเด็กก็คือดี ไม่มีอะไรต้องกังวลในใจ กินอิ่มแล้วนอนหลับ

ไม่นานเขาก็เผลอหลับไป แก้มแดงระเรื่อเหมือนหมูน้อย

พนาวันนั่งข้างเตียงห่มผ้าให้เขา

แต่เมื่อหางตากวาดมองไปชายคนนั้น เธอพูดว่า "ฉันไม่ต้องการที่จะทะเลาะกับคุณ และฉันไม่ต้องการที่จะปลุกหมีพูลตื่น ฉะนั้น คุณออกไปด้วยตัวเองเถอะ"

“แล้วเมื่อไหร่คุณจะแต่งงานกับผมใหม่” เขาพูดเสียงเรียบ

มือที่วางลงบนผ้าห่มและตบมือของหมีพูลครู่หนึ่ง ปลายนิ้วก็สั่นเล็กน้อย และหลับตาลงเล็กน้อย พนาวันอดกลั้นความอยากเอาแก้วปาใส่หน้าของเขาและพูดว่า “ยอมแพ้เถอะ ฉันไม่มีวันคืนดีและแต่งงานกับคุณใหม่ตลอดไปแน่นอน”

“ถ้าคุณไม่แต่งงานกับผม คุณต้องการแต่งงานกับใครอีก คนที่ชื่อมนตรีหรือไง?”

อาคิระขมวดคิ้ว

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ อาคิระ ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณอีกในชีวิตนี้”

พนาวันพูดออกมาเป็นคำๆ อย่างช้าๆ

อาคิระหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณเชื่อไหมผมจะพาหมีพูลไปเดี๋ยวนี้ แล้วให้คุณไม่ได้เจอเขาอีก”

“ดี”

อาคิระตกตะลึง

ดีอะไร?

อะไรดี?

นี่เป็นคำตอบของคนเป็นแม่เหรอ?

เหอะๆ เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง แม้แต่ลูกชายตัวเองก็ยังไม่เอาแล้ว

“นี่ไม่ใช่อำนาจของท่านประธานอาคิระหรือไง อยากให้ฉันเจอก็เจอ ไม่อยากให้ฉันเจอก็พาไป” พนาวันแสยะยิ้มอย่างดูหมิ่น “มีปัญหาก็พาไปเลย แล้วอย่ามาโผล่ตรงหน้าฉันอีก”

“อีกอย่าง ฉันไม่อยากให้หมีพูลตื่น คุณไปเถอะ!”

ปอดของอาคิระแทบระเบิด

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเอาอยู่ได้ยากนัก?

ความรู้สึกที่ชอบเขา ชอบเขาจนตายเป็นเรื่องโกหกเหรอ!

“อย่าพูดมั่นใจเกินไป สิ่งที่ผมอาคิระตัดสินใจทำ ต้องทำได้อย่างแน่นอน”

เขาทิ้งท้ายด้วยคำพูดนี้ แล้วก็อุ้มหมีพูลแล้วออกไป

หมีพูลคือสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ

หากไม่มีหมีพูล เขาจะไม่สามารถก้าวเข้ามาที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว

เขาจากไปและพนาวันก็ปิดประตู

หลับตาลง และเปิดตาใหม่อีกครั้ง ก็เห็นแสงสว่างไสว และไม่มีอะไรเป็นอยู่อีกต่อไป

ท้องไส้ปั่นป่วนอีกแล้ว พนาวันเจ็บปวดจนทนไม่ไหว กัดริมฝีปากล่างของเธอไว้

เธอใช้แรงเยอะมากจนริมฝีปากล่างกัดและเลือดไหลออกมา

วันนี้สายเกินไป ไปโรงพยาบาลคงไม่สะดวก

เธอวางแผนที่จะไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้

......

อาคิระอุ้มหมีพูลเข้าไปในห้องของเขา

แค่คืนเดียว เขาก็เคยชินกับการนอนกับลูกแล้ว

บางทีแต่ก่อนไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกที่นอนกับลูกมาก่อน

โรงพยาบาลสั่งยาให้เขาซึ่งก็คือทำให้ระงับประสาท และยังมีส่วนผสมที่สะกดจิตด้วย

อันที่จริงเขานอนไม่ค่อยหลับในตอนกลางคืน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากฝันถึงความตายอันน่าสลดใจของดาหวัน ตราบใดที่เขาตื่นขึ้นจากฝันร้าย จากนั้นก็แทบจะนอนไม่หลับอีกต่อไป

หลังจากดื่มไปสามแคปซูล อาคิระก็กอดหมีพูลไว้ในอ้อมแขนของเขา

ผ่านไปสักพักก็หลับใหลไปอย่างสนิท หายใจสม่ำเสมอ

ตอนเช้าตรู่ หมีพูลก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าตัวเองถูกกอดแน่นไว้ในอ้อมกอด

เขากอดรัดค่อนข้างแน่น จนเกือบจะทำให้เด็กหายใจไม่ออก