บทที่ 607 ทำไมถึงไม่เชื่อฟัง

พนาวันยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูดไปตรงๆ “สังเกตเห็นตอนนี้ก็ไม่สาย โชคดีที่กลับเนื้อกลับตัวใหม่ยังทัน ยังปลีกตัวทัน”

“ไม่เพียงแต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลแล้วยังคารมคมคาย...”

เขาขยับปากบางๆ แล้วพร่ำบ่นอย่าเย็นชา

“มีสมองหน่อยสิ นี่คือทางขึ้นเขา ไม่ได้ปลอดภัยขนาดนี้ พวกเราล้มไป ไม่ตายก็คงพิการ” เขาพูดขึ้น

เธอไม่อยากถูกเขาอุ้มแบบนี้!

คนรอบข้างที่ผ่านต่างก็จับจ้องมา พนาวันบิดเรือนร่างไปมา

อาคิระเลิกคิ้ว แล้วมองเธอก่อนเพียงพริบตา

จากนั้นก็โบกมือขึ้น!

อีกคนตบก้นกลมๆ ของเธอ แล้วก้นของเธอก็ร้อนขึ้นมาทันที

พนาวันก็เหมือนแมวที่เหยียบหาง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จ้องมาที่เขาอย่างดุดัน!

ผู้ชายคนนี้เป็นโรคประสาทหรือไม่?

การตีก้นเป็นการเสพติดใช่ไหม

ตีครั้งเดียวก็ไม่เป็นไร กลับตีครั้งแล้วครั้งเล่า

อาคิระยังคงสงบนิ่งอย่างไม่พอใจ เตือนด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคุณควรเชื่อฟัง มิฉะนั้น ผมจะใช้ความรุนแรงมากขึ้น ผมสามารถทำสิ่งที่ผมพูดได้อย่างแน่นอน"

พนาวันใจร้อนแต่ทำอะไรไม่ถูก จึงดุเสียงต่ำ "ไร้ยางอาย! หน้าด้าน!"

“นี่ก็เรียกว่าไร้ยางอายและหน้าด้านแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้น ผมขอบอกคุณว่าการกระทำต่อไปของผมจะทำให้คุณเข้าใจมากขึ้นว่าอะไรคือความไร้ยางอาย!”

เขาขยับริมฝีปากบางๆ ของเขาและมุมปากของเขาขดเป็นโค้งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

เธอรู้สึกโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ใคร่อยากจะเตะมันให้ตายไปเลย!

พนาวันอกกระเพื่อม

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ดวงตาของเขาก็หรี่ลง

อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเธอเดินเองในอตนนี้

เป็นเส้นทางขึ้นเขาอีกแล้ว ในเมื่อเขาอยากกอดมากนักก็กอดไปเถอะ เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายแล้วยังรู้สึกเสพสุข

ทางขึ้นเขาไม่ใช่เรื่องตลก ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกคนไว้ข้างหลัง

ตอนแรกก็ยังไม่มีปฏิกิริยา คิดว่าสามารถเอาชนะได้เต็มที่

แต่ในท้ายที่สุด เท้าดูเหมือนจะเต็มไปด้วยตะกั่ว หนักจนไม่สามารถยกขึ้น และจังหวะการหายใจก็เริ่มยากขึ้นแล้ว

เมื่อเดินไปที่ม้านั่ง อาคิระก็วางเธอลง

ร่างเพรียวบางเอนไปด้านข้าง แล้วรีบถอดเสื้อกันลมทันที

เป็นโอกาสหายากที่จะเห็นพนาวันยิ้มมุมปาก

ดวงตาเรียวยาวหรี่ลง เขาจับได้ทันแล้วถามเธอว่า "ผมเหนื่อยหอบเหมือนวัว แต่คุณกลับมีความสุขมากเนอะ?"

ทันใดนั้น เธอกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอและกลับไปสู่ความเฉยเมยเหมือนก่อนหน้านี้ แต่พูดห้าพยางค์ "หาเหาใส่หัวเอง!"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางคงดีใจจนเป็นบ้าอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ แค่ถอนหายใจเท่านั้น

เมื่อถูกด่า อาคิระกลับไม่โกรธ

มุมของแสงตกบนเขา ราวกับเคลือบด้วยแสงอันแพรวพราว "คุณยอมที่จะคุยกับผม ยอสจะด่าผมแล้วเหรอ?"

ถึงเหนื่อยแต่อารมณ์ก็ดีอย่างไม่เคยมีมาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มให้เขาตั้งแต่หย่ามา!

พอได้ยินคำนี้ พนาวันก็เพิกเฉยต่อเขาอีก

เธอไม่ควรมีอารมณ์กับเขามากขนาดนั้น

อาคิระพอใจมาก นั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเธอ แบกเธอขึ้น และพยุงสะโพกด้วยมือทั้งสองข้าง

ประพฤติสนิทสนมเกินไป พนาวันจึงต่อต้านเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

แต่เมื่อเธอบิดเรือนเล็กน้อย เขาได้ยินเขาพูดอย่างลามก "บิดไปเถอะ การสัมผัสนั้นไม่เลว"

ทันใดนั้น เธอก็หยุดเคลื่อนไหว

ด้วยขาที่ยาว เขาเดินช้าและช้าในแต่ละก้าว แต่เขามั่นคงและมั่นคงมาก

พนาวันนอนอยู่บนหลังที่กว้างขวางและอบอุ่น ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าและต้นไม้

มีคนเดินผ่านไปไม่กี่คน ทุกคนต่างยกนิ้วโป้งและชมเชยเขา

“ร่างกายของหนุ่มคนนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ!”