บทที่ 608 ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร

หมีพูลรู้ว่าตัวเองผิด จึงไม่พูดไม่จา

“ถ้านายไม่วิ่งไปเรื่อย ตอนนี้พวกเราลงเขาแล้ว ตอนนี้ ก็คือผลที่นายวิ่งไปเรื่อย”

พนาวันสั่งสอนด้วยเสียงเย็นชา

“แม่ ผมผิดไปแล้ว” หมีพูลก้มหัวลงต่ำ เพื่อสำนึกผิด

“เขียนไว้ว่าเป็นจุดชมวิวที่ยังไม่เปิด คือห้ามไป เพราะว่าจะเกิดอันตรายได้ตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าไม่ให้ผมไป เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วครับ”

เวลานี้เสียงน้ำยิ่งอยู่ยิ่งดัง แล้วยังมีเสียงลมแทรกเข้ามาด้วย

ในน้ำเงียบสงบมาก เสียงพวกนี้ดังเข้าไปในหูทั้งหมด หัวใจเต้นแรงโดยที่ควบคุมไว้ไม่ได้ หัวใจใกล้จะกระดอนออกจากลำคอแล้ว!

ร่างน้อยของหมีพูลสั่นเทา “แม่ จะมีหมาป่าหรือเสือวิ่งเข้ามาด้านในไหม?”

พนาวันไม่พูดไม่จา กลับรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย

สองแม่ลูกกอดกันไว้แน่นๆ

ตอนที่เธอไม่อาจทนไว้อีกต่อไป เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ แล้วตามด้วยน้ำอันคุ้นเคย “ฉันกลับมาแล้ว”

ร่างที่เกร็งมาตลอดกลับผ่อนคลายลง หัวใจก็กลับสู่ความนิ่งสงบ

พนาวันหายใจ สุดท้ายก็รู้สึกโล่งอก

อาคิระเก็บฟืนมา แล้วควักไฟแช็กออกมา จุดฟืนพวกนั้น

ทันใดนั้นในถ้ำก็มีแสงไฟสว่าง และรู้สึกอบอุ่นขึ้น

หมีพูลเข้าไปแนบระหว่างพวกเขาสองคน ดวงตาของเขากลอกไปมา ยังรู้สึกกลัวเล็กน้อย

แต่เมื่อเห็นว่ามีพ่ออยู่ข้างๆ ก็ไม่กลัวอีก

ยังไงก็ยังเป็นเด็ก เมื่อกี้กลัว ไม่นานก็รู้สึกง่วงนอนแล้ว จึงพิงพนาวันแล้วผล็อยหลับไป

อาคิระใช้เสื้อกันลมห่อหุ้มหมีพูลไว้แน่นๆ แล้วเหลือบตามองพนาวันเพียงชั่วพริบตา

ถ้ำนั้นเย็นและชื้นอยู่แล้ว

เสื้อผ้าบนตัวของเธอไม่หนา กองไฟก็ไม่สามารถปัดเป่าความหนาวเย็นได้ แน่นอนว่ายังหนาวอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม พนาวันก็ไม่ได้พูด

“คุณเคยได้ยินไหมว่าการกอดกันทำให้คุณอบอุ่นได้” อาคิระเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าของเขาดูชั่วร้าย

"ฉันไม่!"

พนาวันปฏิเสธโดยตรง

อาคิระบิดขี้เกียจและหาวขึ้น "จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันว่าคุณจะทนได้นานแค่ไหน!"

พนาวันกอดหมีพูลแน่นด้วยความไม่พอใจ

เขาเอนหลังบนก้อนหินแข็งกระด้างและหลับตาลง

ถ้ำลึกเกินไป และที่สำคัญที่สุด ภายในถ้ำเย็นเกินไป

ทีแรกก็ทนได้ แต่พนาวันรู้สึกเหมือนถูกเทน้ำเย็นใส่ตัวสั่นสะท้านเพราะความหนาว

แม้แต่ผนังภายในถ้ำก็มีหยดน้ำหยดลงมา

เธอรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย ทว่ายังคงถูกความเหน็บหนาวนี้ก็ลบล้าง

เธอลืมตาขึ้นด้วยความสิ้นหวัง และดูเหมือนว่าเธอจะนอนไม่หลับอีกต่อไป

เมื่อลืมตาขึ้น ก็ได้ยินเสียงก้อนหินกระทบกัน เธอจึงหันไปมองตามทิศทางเสียงตามสัญชาตญาณ

แค่เห็นอาคิระนั่งอยู่ไม่ไกล ถือหินก้อนหนึ่งอยู่ในฝ่ามือแล้วเคาะเบาๆ ด้านล่างยังมีกองของสีเขียวขจี อธิบายไม่ถูกว่าเป็นอะไร ได้ยินแค่เสียงดัง เขาจึงเงยหน้า “ตื่นแล้วเหรอ?”

พนาวันละเลยเขาและมองออกไปจากถ้ำ

มันมืดสนิทและไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไร

เมื่อเห็นความคิดในใจของเธอแล้ว อาคิระจึงกล่าวว่า "ยังเช้าอยู่ พระจันทร์ยังไม่ขึ้นสู่จุดสูงสุดในท้องฟ้ากลางคืนเลย น่าจะยังไม่เช้า"

ยังไม่ถึงเที่ยงคืน ตอนกลางคืนเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แล้วต้องทำยังไงถึงจะอยู่ต่อที่นี่ได้?

หมีพูลก็เบียดเข้ามาในแขนของเธอ

ใบหน้าของเด็กคนนี้เขียวคล้ำ

พนาวันเครียดมาก ถอดเสื้อสเวตเตอร์ออก แล้วพันหมีพูลให้แน่น

ในขณะนั้นอาคิระก็เข้ามาบอกพนาวันว่า "ถอดรองเท้าและถุงเท้าออก"

พนาวันขมวดคิ้วไม่ขยับเลย และไม่ได้คิดจะฟังคำพูดของเขา