บทที่ 62 คุณกลับไปฉลองปีใหม่อย่างสบายใจดีกว่า

“เขาเป็นผู้ดูแลของอำเภอซีซ่า วันนี้เกิดเรื่องใหญ่อย่างนี้ขึ้น ตัวเองไม่สามารถออกจากที่นี่ได้แม้แต่ก้าวเดียว……”

หยุดพูดครู่หนึ่งแล้ว เธอเอ่ยปากพูดต่อว่า ： “งั้นคุณป้าล่ะ？”

ปลายปากกาเหมือนว่าจะหยุดหรือไม่หยุดครู่หนึ่ง ออกัสพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสว่า ： “ตัวเธอเองยินยอมที่จะกลับก็กลับ ไม่ยินยอมที่จะกลับ ก็ไม่มีใครบีบบังคับได้……”

เมื่อเป็นแบบนี้พูดกับไม่พูดก็ไม่ได้แตกต่างกัน เชอร์รีนหันหลังกลับ เริ่มไปเก็บกระเป๋าเดินทางแล้ว

เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็พักอยู่ที่อำเภอซีซ่ามาสัปดาห์กว่าแล้ว เป็นเพียงแค่เวลาเพียงชั่วพริบตาจริงๆ……

บางทีอาจจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขมากเกินไป จึงทำให้เธอรู้สึกว่าเวลาหมุนไปเร็วจริงๆ

ถ้าหากไม่เจอภาพฉากนั้นในตอนเช้าของวันนี้ เธอคิดว่า เธอก็น่าจะยิ่งมีความสุข……

กระเป๋าเดินทางที่ต้องจัดเก็บไม่มาก แทบจะเป็นของเธอทั้งหมด ก็ไม่มีอะไรให้จัดระเบียบ แค่ใส่ของเข้าไปก็ได้แล้ว

เก็บของเสร็จแล้ว นอนเอนหลัง แต่เขายังไม่เสร็จ มองไปสองสามครั้ง เชอร์รีนแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มที่เหน็บหนาวเพียงลำพังแล้ว

ช่วงสองสามวันนี้เอกสารที่ค้างมีเยอะ ดูเหมือนเป็นภูเขาที่ทับซ้อนกันอยู่ตรงนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็จะเปลี่ยนท่าทางหนึ่ง ใบหน้าที่หล่อเหลา คิ้วที่ขมวดเป็นครั้งคราว เม้มริมฝีปากเป็นบางครั้ง นิ้วที่เรียวยาวเคาะบนโต๊ะเบาๆโดยทางอ้อม ทำให้เกิดเสียงที่คมชัด

หลังจากนั้น เหมือนว่าเขาจะตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ กวาดสายตาไปมองเงาร่างที่บอบบางที่ดูเหมือนว่าจะนอนหลับไปแล้วบนเตียงนั่น หยุดการกระทำที่อยู่ในมือทันที

เสียงที่คมชัดก็เหมือนกับเป็นเพลงกล่อมเด็กที่เปิดเล่นอยู่ข้างหู ตอนที่เชอร์รีนกำลังรู้สึกง่วงนิดหน่อย เสียงกลับว่าหยุดลงกะทันหัน

ค่อนข้างไม่คุ้นชิน เธอเหล่ตาไปทางข้างเล็กน้อย กลับเห็นสายตาของเขาที่กวาดมองตั้งแต่บนตัวเธอ หลังจากนั้นหยุดการกระทำในมือ เหมือนว่า……กลัวจะปลุกเธอให้ตื่น……

ยิ้มมุมปาก เชอร์รีนหลับตาลง ค่อยๆหลับไป……

＊

ณ ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล

เข็มชี้ในมาตราวัดชี้ไปที่สิบแล้ว หยาดฝนที่นั่งพิงหัวเตียงคิดฟุ้งซ่านมาตลอดถอนหายใจเบาๆแล้ว เตรียมที่จะพักผ่อน

หลังจากนั้น ในเวลานี้ก็มีเสียงฝีเท้าก้าวแผ่ซ่านเข้ามา สิงหาผลักประตูเดินเข้ามา : “ยังไม่นอน？”

“กำลังจะนอนพอดี พี่ ฉันคอแห้งเล็กน้อย คุณช่วยรินน้ำให้ฉันหน่อย”

วันทั้งวันไม่ค่อยได้ดื่มน้ำเท่าไหร่ ในเวลานี้ใกล้จะนอนแล้ว กลับรู้สึกว่าค่อนข้างคอแห้ง

ตามคำพูดนี้ สิงหารินน้ำแล้วแก้วหนึ่ง แล้วก็เดินที่ยังข้างเตียง ส่งให้เธอแล้ว

มือขวารับแก้วน้ำมา หยาดฝนกลับว่าได้กลิ่นของน้ำหอมแล้ว กลิ่นผลไม้ที่เข้มข้นเล็กน้อย กลับว่าไม่ได้ทำให้คนรู้สึกฉุนจมูก เต็มไปด้วยเสน่ห์

ถ้าหากดมไม่ผิดล่ะก็ น้ำหอมแบบนี้น่าจะแพร่กระจายออกมาจากบนตัวของสิงหา……

ดึงเสื้อสูทของสิงหาเข้ามา หยาดฝนดมซ้ายดมขวา สายตาก็กวาดไปเห็นรอยลิปสติกสีแดงดอกกุหลาบบนปกคอเสื้อสีขาวของเขา

“แกกำลังทำอะไร？ทำไมดมไปดมมาอย่างกับเป็นน้องหมาน้อยเลยล่ะ ？” สิงหามองไปที่เธออย่างจนใจ

และสีหน้าของหยาดฝนก็เปลี่ยนไปเป็นจริงใจและเคร่งขรึม : “พูด พี่พูดความจริงกับฉันมานะ พี่มีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม？ ”

สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่สิงหากลับว่าไม่ยอมรับ เพียงแค่พูดว่าเปล่า บอกเธอว่าอย่าหาเรื่องมั่วซั่ว

“พี่ คุณปิดบังฉันไม่ได้หรอกนะ บนตัวของคุณมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคละคลุ้ง มีรอยลิปสติกตรงปกเสื้อ คุณคิดว่าคุณจะปิดบังได้เหรอ？สัญชาตญาณของผู้หญิงแม่นมากมาตลอดนะ”

นิ้วที่เรียวยาวชี้ไปยังปกเสื้อสีขาวของเขา หยาดฝนเอ่ยปากพูดเบาๆ หลักฐานชัดเจน และครบถ้วน