บทที่ 63 ของบางอย่าง เปลี่ยนแปลงเสมอ

วันถัดไป

รถจอดที่หน้าประตู ออกัสนั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ เชอร์รีนนั่งอยู่ข้างๆเขา

เลอแปงไปรับหยาดฝน รอหลังจากที่ทั้งสองคนมาถึงแล้ว ค่อยออกเดินทาง

วันนี้เช้าถึงจะตื่นขึ้นมา โทรศัพท์ของเลอแปงก็มีสายเรียกเข้ามา บอกว่าป้าก็จะกลับเมืองs เขาไปรับที่โรงพยาบาลก่อน

หลังจากที่รอประมาณ10นาที เลอแปงประคองหยาดฝนออกมาปรากฏตัวต่อเส้นสายตาแล้ว เดินเข้ามาใกล้ พวกเขาสองคนนั่งเบาะหลัง

รถคันสีดำขับไปข้างหน้า ระหว่างทาง ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น ภายในรถยังคงรักษาความสงบเงียบนั้นตลอด

กลับว่าไม่มีใครเอ่ยปากพูดทำลายความเงียบสงบนี้เลย เหมือนว่ามีเรื่องในใจ

รอจนกลับมาถึงเมืองs ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว ออกัสขับรถไปยังคฤหาสน์บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ก่อน หลังจากที่พวกเขาลงจากรถหมดแล้ว ก็ไปที่บริษัทอีก

สุนันท์ที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่บนโซฟาห้องรับแขก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า หันหน้ามา ตกใจ : “นี่เกิดอะไรขึ้นกับพวกแกเหรอ？”

“ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร อีกสองวันก็ฟื้นตัวแล้ว” เลอแปงพูดอธิบาย จงใจที่จะพูดหลีกเลี่ยงปัญหาสำคัญ

“ทำไมถึงไม่ระวังตัวอย่างนี้ ขึ้นไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ หลังจากที่ทำอาหารค่ำเสร็จแล้ว จะให้คนรับใช้ไปเรียกพวกแกลงมา”

เอนนอนบนเตียง เชอร์รีนถอนหายใจอย่างโล่งอก นั่งรถมาเป็นเวลานานติดต่อกันขนาดนี้ ค่อนข้างง่วงนอนจริงๆ เมื่อหลับตาลง ก็หลับใหลไปแล้ว

การนอนหลับในครั้งนี้ หลับไปจนถึงพลบค่ำเลย นอกหน้าต่างกลายเป็นเวลากลางคืนที่มืดสนิท

เพิ่งจะลืมตาขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงคนรับใช้ขึ้นมาเรียกที่หน้าประตู เธอขานรับ หลังจากนั้นก็เดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ ถึงจะเดินลงไปชั้นล่าง

สุนันท์ ，หยาดฝน แล้วก็เลอแปงนั่งกันเรียบร้อยแล้ว รีบเร่งฝีเท้า เธอรีบเดินไป นั่งลงใกล้ๆเลอแปง

อาหารค่ำรสชาติกลับว่าไม่จืดชืดเลย และค่อนข้างที่จะมันเยิ้ม ยังไม่ทันได้ขยับตะเกียบ แค่ได้กลิ่นเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เกิดอาการคลื่นไส้อย่างรุนแรงขึ้นมา

สีหน้าเปลี่ยนไป เธอก็ไม่ทันได้พูดอะไร หันหลัง พุ่งเข้าไปในห้องน้ำเลย

อ้วกอย่างไม่หยุดหย่อน เหมือนว่าจะอ้วกเอาสิ่งที่อยู่ในท้องออกมาหมดเลย ถึงขั้นกับ สุดท้ายแม้แต่น้ำย่อยในกระเพาะก็อ้วกออกมาแล้ว

หายใจหอบเล็กน้อย สีหน้าของเชอร์รีนค่อนข้างขาวซีด บ้วนปาก กลับมาที่โต๊ะอาหาร

สายตาของสุนันท์กวาดมองไปที่หยาดฝนเป็นพิเศษ หลังจากนั้นสายตาก็ตกไปยังบนตัวของเชอร์รีน : “เป็นอะไรไป？”

ส่ายหน้า เชอร์รีนค่อนข้างประหลาดใจเล็กน้อยเนื่องจากได้รับความโปรดปราน : “แม่ ไม่เป็นไรค่ะ”

“ไปอ้วกที่ห้องน้ำมาใช่ไหม？” สุนันท์กลับว่าพูดถามต่อ

เธอพยักหน้า

“ท้องได้สองเดือนแล้ว ตอนนี้มีอาการคลื่นไส้เป็นเรื่องปกติมาก จะต้องเป็นเพราะว่าอาหารค่ำของวันนี้ค่อนข้างมันเยิ้มเกินไปแน่ พรุ่งนี้บอกที่ห้องครัวหน่อยนะ ให้พวกเขาทำอาหารเบาๆหน่อย ตอนนี้มีคนท้องด้วย จะเปรียบเทียบกับปกติไม่ได้”

บนใบหน้าที่งดงามเผยรอยยิ้มออกมา สุนันท์หันไปพูดกล่าวด้วยท่าทีอ่อนโยนว่า : “อยากจะทานอะไร ก็บอกทางห้องครัว ให้ห้องครัวทำให้”

ได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจโดยสิ้นเชิง！

แต่ว่า เบื้องหลังของความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจนี้คืออะไรอีก？

สายตาแอบสังเกตเธออย่างเงียบๆ เชอร์รีนยิ้มและส่ายหัว ： “แม่ ไม่เป็นอะไร”

มักรู้สึกว่า ท่าทีที่สุนันท์ปฏิบัติต่อเธอผิดแปลกไป เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ค่อนข้างที่จะตื่นตัวมากกว่าหน่อย แล้วก็ใส่ใจ……

เธอเปลี่ยนเป็นแบบนี้ กลับว่าทำให้เธอหวาดกลัวนิดหน่อย ไม่อาจจะสัมผัสถึงกลอุบายของเธอได้เลย

“จะไม่เป็นอะไรได้ยังไงกัน ในตอนนี้แกน่ะกินคนเดียว แต่ใช้สองคน ไม่กินอะไรดีๆหน่อย จะได้โภชนาการอย่างไร”

ในคำพูดของสุนันท์นำมาซึ่งการพูดตำหนิเล็กน้อย ทันใดนั้น ก็มองไปยังหยาดฝนที่ไม่พูดไม่จามาตลอด : “ทางฝั่งแม่ของคู่หมั้นแกยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

ตะเกียบในมือหยุดลงชั่วขณะ หยาดฝนกินซุปปลาที่จืดชืด : “แม่ของเขาเสียชีวิตแล้ว มีเพียงแค่เขาคนเดียว”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง งั้นแกอยู่เดือนจะทำยังไง？”

“พี่สะใภ้ พูดเรื่องพวกนั้นในตอนนี้มันยังอีกนานนะ”

“จะอีกนานได้ยังไง？พวกแกหมั้นหมายกันเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าอีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว มีลูกก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นแน่ แกดูนะ คุณชายออกัสยังไม่ทันได้หมั้นหมายเลย แต่งงานก็แต่งหลังจากที่พวกแกหมั้นหมายกัน แต่ตอนนี้ลูกในท้องก็สองเดือนแล้ว แกยังไม่รีบเร่งมืออีก？” สุนันท์พูดเร่งพร้อมยิ้มเล็กน้อย

“พี่สะใภ้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เร่งรีบได้ แต่เรื่องแบบนี้เร่งรีบไม่ได้”

หยาดฝนยิ้มเบาๆ สีหน้านิ่งเฉย แต่กลับว่าคิดอย่างว้าวุ่นอยู่ในใจ

เธอฟังชัดเจน และในขณะเดียวก็ฟังอย่างเข้าใจ สุนันท์จงใจที่จะพูดถึงหัวข้อนี้ และเยาะเย้ยเธอเป็นพิเศษ

“คำพูดนี้กลับว่าพูดได้อย่างสมเหตุสมผล เรื่องลูกใช่ว่าแกอยากได้แล้วจะได้เลยซะหน่อย ตอนนี้ ฉันรอเพียงแค่อุ้มหลานชาย หลานสาว” คิ้วที่งดงามและละเอียดอ่อนยกสูงขึ้น สุนันท์ยิ้มพร้อมพูดกล่าว

เชอร์รีนฟังอย่างเงียบๆ ไม่มีปากเสียง ที่แท้ที่คนเขาทำไปก็เพราะเด็กที่อยู่ในท้อง เพราะงั้นท่าทีถึงได้เปลี่ยนไปอย่างนี้

ยิ้มเยาะเล็กน้อย เธอก้มหน้ากินโจ๊ก

สุนันท์กลับว่าตักซุปปลาหนึ่งถ้วย แล้วก็ยื่นให้เธอ : “กินซุปปลาให้เยอะๆหน่อย มีโภชนาการ”

“ขอบคุณค่ะแม่” เชอร์รีนพูดกล่าวดูสีหน้าท่าทางที่แสร้งทำเป็นยิ้มแย้ม

ไม่ได้เงยหน้าขึ้น หยาดฝนเพียงแค่ก้มหน้าก้มตา กินน้ำซุปปลา มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ

เลอแปงค่อนข้างเบื่อหน่ายกับหัวข้อสนทนาระหว่างผู้หญิง บนใบหน้าที่หล่อเหลา เก็บซ่อนความขมขื่นไว้บ้างแล้ว

＊