บทที่ 64 เธอวางแผนที่จะริเริ่มโจมตี

“คุณหญิงเชอร์รีน ทำบะหมี่ให้กินหน่อย……”

ตามมาด้วยน้ำเสียงของเชอร์รีน : “ประธานออกัสผู้ที่ร่ำรวยและโออ่า ซื้อข้าวกินข้างนอกมื้อหนึ่งไม่ไหว หรือว่ายังไง？ ”

“ฝีมือการทำบะหมี่ของคุณหญิงเชอร์รีนค่อนข้างถูกปากผมมากกว่านะ จืดชืด สดใหม่มาก……”

“ฉันไม่ใช่แม่ครัวส่วนตัวของคุณออกัสนะ ถ้าอยากจะกินก็ได้ จ่ายเงินก่อน ถึงจะทำให้ทีหลัง”

ออกัสเอนกายลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน พูดกับเธอประโยคหนึ่งว่า : “บัตรเอทีเอ็มก็ให้คุณหญิงเชอร์รีนไปแล้วไม่ใช่เหรอ？”

เมื่อได้ฟัง ร่างกายของเชอร์รีนก็ดูแข็งทื่อเล็กน้อย กลับว่าไม่มีคำพูดเลย

ประโยคนี้ ก็ยิ่งทำให้เธอนึกถึงโทรศัพท์สายนั้นได้ และคำพูดของเขาในตอนนั้น

“บัตรของคุณออกัสช่างทำให้คนตกตะลึงเสียจริง ฉันไม่ได้ใช้ อีกเดี๋ยวจะเอาให้คุณ อีกอย่าง ฉันก็มีเงิน มีเงินเดือน ไม่จำเป็นต้องใช้เงินของประธานออกัส”

เธอพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างสบายๆ แต่กลับว่าล้วนเป็นความจริง คำพูดจากใจ

ทันใดนั้น ออกัสก็ขมวดคิ้วแล้ว สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นอึมครึม มองไปที่เธออย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง พูดออกมาจากริมฝีปากบางๆสองสามคำว่า : “คุณเอาไป……”

“ในบัตรของประธานออกัสก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ถึงตอนนั้นถ้าหากหายแล้ว เกรงว่าขายฉันไปแล้วก็คงคืนเงินไม่ได้ เพราะงั้นคนอย่างฉันชอบความสงบหน่อย”

พูดความจริง เงินเหล่านั้นของเขา เขาไม่ได้ใช้แน่นอน เอามาไว้ในมือ ยังต้องเป็นกังวล มีความจำเป็นด้วยเหรอ？

และสายตาของออกัสเพิ่มสีดำขึ้นมา แม้แต่เสียงก็ทุ่มต่ำด้วยเช่นกัน หนาวเหน็บขึ้นมาทันที : “ผมกลับว่าชอบให้คนอื่นเป็นกังวลสักหน่อย……”

“คุณออกัส เป็นคนจะจิตใจคับแคบเช่นนี้ไม่ได้ ให้ฉันได้มีชีวิตอย่างสุขสบายสักสองวัน ได้ไหม ？”

ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอคืนบัตรให้เขา ไม่ได้ขอบัตรจากเขาสักหน่อย ทำไมเขาต้องทำท่าทางแบบนี้ด้วย？

ในที่สุด คิ้วที่งดงามของออกัสก็ขมวดแน่นแล้ว นัยน์ตาสีดำจ้องมองมาที่เธออย่างแข็งทื่อ : “ในฐานะที่เป็นคุณหญิงเชอร์รีน ไม่ใช้จ่ายเงินของคุณหญิงเชอร์รีน พูดมาสิ คุณอยากใช้เงินของใคร？”

“ไม่ว่าเงินของใครฉันก็ไม่ใช้นะ ฉันมีเงินเดือน สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ นี่ก็เพียงพอแล้ว” เชอร์รีนยิ้มอย่างสดใส: “อีกอย่าง ใช้จ่ายเงินของคนอื่น ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ”

“ฮึ……” ระหว่างริมฝีปากบางๆมีเสียงฮึที่เยือกเย็นออกมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ออกัสลุกขึ้นยืน เดินไปยังห้องน้ำ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากที่จะพูดคุยหัวข้อนี้กับเธออีกแล้ว

เชอร์รีนยักไหล่ ไม่เห็นด้วย ตัวเองลงมือเอง อยู่ดีกินดีกว่า

แม้ว่าจะพูดไปแบบนั้น แต่เธอก็ยังคงเดินไปยังห้องครัวชั้นล่าง เตรียมที่จะทำบะหมี่ให้เขา

รสชาติของการดื่มไวน์ทั้งวันมันช่างรู้สึกแย่มากจริงๆ ถ้าหากไม่มีของอะไรรองท้อง ท้องไส้ก็จะปั่นป่วนมาก อยากจะนอนก็ยังยากเลย

เสียงฝีเท้าที่อยู่ไกลๆเข้ามาใกล้ๆแผ่ซ่านเข้ามาในหู หยาดฝนรีบหันหลังกลับทันที เปิดประตูของห้องข้างๆ แอบเข้าไปหลบ

รอจนเสียงฝีเท้านั้นค่อยๆหายไป เธอถึงจะค่อยๆเปิดประตูออกมาอย่างระมัดระวัง หายใจหอบเบาๆ กลับไปยังห้องของตัวเอง

เนื้อหาคำพูดทุกคำทุกประโยคของคนสองคนก้องอยู่ในสมอง หยาดฝนไม่หลับ นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองยามค่ำคืนด้านนอกหน้าต่าง

เดิมทีเขาคนเป็นคู่สามีภรรยากัน ใช้บัตรเอทีเอ็มร่วมกันมันก็เป็นไปโดยธรรมชาติ เป็นหลักการที่ถูกต้องอย่างไม่มีข้อสงสัย

แต่ เมื่อเห็นท่าทีที่เขามีต่อเชอร์รีน แล้วก็นึกถึงท่าทีของเขาที่ปฏิบัติต่อเธอ……

หยาดฝนหายใจหอบครั้งแล้วครั้งเล่า ภายในใจไม่สามารถเงียบสงบได้เลย

ท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อคนสองคนมันช่างแตกต่างกันมากจนเห็นได้ชัดเจน และก็มากจนเกินไป เธอไม่สามารถยอมรับได้เลย

ก่อนหน้านี้ สิ่งเหล่านี้เห็นชัดๆว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่ช่วงเวลานี้ กลับว่าล้มเลิกไปหมดแล้ว

ภายในใจมีเสียงที่กำลังบอกเธออย่างชัดเจน สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แบบนี้……

ระหว่างที่ความคิดกำลังล่องลอย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำลายความเงียบทันที เธอเรียกสติกลับมาแล้ว

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอก็ส่องแสงสีน้ำเงินขึ้นมา ด้านบนแสดงให้เห็นสองคำ รัดเกล้า

ในใจค่อนข้างหงุดหงิดจนพูดไม่ออก หยาดฝนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย : “ฮัลโหล”

“ที่รัก นอนหลับหรือยัง？” เสียงที่ดึงดูดนั้นสามารถใช้ความอ่อนโยนเหมือนน้ำมาบรรยายได้เลย

สีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว เธอเอ่ยพูด : “ช่วยเอาคำพูดสองคำข้างหน้าออกไปได้ไหม？ฉันฟังแล้วรู้สึกไม่สบายหู”

“ไม่มีปัญหา มีสิ่งของอะไรที่อยากได้ไหม？แหวน รถ กวีนิพนธ์และภาพศิลปะ？”

เดิมทีอารมณ์ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่หยาดฝนสีหน้าที่สดใสและอ่อนโยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย : “อะไรของคุณอีกเนี่ย？”

“วันที่ 17 ธันวาคมเป็นวันเกิดของคุณไม่ใช่เหรอ อยากจะได้ของขวัญอะไร ขอพรมา ผมจะตอบสนองความปรารถนาของคุณแทนซานตาคลอสเอง พูดมาสิ……”

เมื่อได้ยิน หยาดฝนก็ค่อนข้างตกตะลึง คิดไม่ถึง วันเกิดของเธอมาถึงเร็วขนาดนี้

นึกถึงท่าทางเมื่อตะกี้ของตัวเองอีกครั้ง เธอค่อนข้าง รู้สึกผิดและขอโทษเล็กน้อย น้ำเสียงถึงได้อ่อนโยนลงมากว่าเมื่อกี้

“ขอโทษ อารมณ์ของฉันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้อยากได้ของขวัญอะไร คุณก็ดูแลตัวเองตอนที่อยู่อเมริกาให้ดีๆ……”

น้ำเสียงของรัดเกล้าก็แผ่ซ่านผ่านทางโทรศัพท์มาอีกครั้ง : “ทำไมถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ？”

“ไม่มีอะไร เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเท่านั้น วันนี้ฉันค่อนข้างรู้สึกง่วงแล้ว อยากจะพักผ่อนสักหน่อย……”

“หยาดฝน คุณว่าผมจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้คุณในวันนั้น เป็นยังไง？คุณกลายเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยายได้เลยโดยสิ้นเชิง จะได้รับความอิจฉาและการชื่นชมจากทุกคน แล้วก็ อยากจะจัดงานแต่งงานที่ไหน อเมริกา เมืองs？”

“เกล้า ฉันค่อนข้างเหนื่อยแล้วจริงๆ อยากจะนอนแล้ว ตอนนี้ที่จีนก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว”

เธอแอบเตือนเขาอย่างลับๆ ว่าตอนนี้มันดึกมากแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว

“โอเค ในเมื่อเหนื่อยแล้วก็พักผ่อนเถอะ หวังว่าคุณจะนอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์……”

“ราตรีสวัสดิ์……”

วางสายโทรศัพท์ แต่ความหงุดหงิดในใจกลับว่าไม่ได้หายไป กลับว่ายิ่งทวีความรุนแรง ทำให้เธอยากที่จะนอนหลับได้

＊