บทที่ 637 คุณไม่สะดวกใช่ไหม

"พัน นังอสรพิษและชู้รักวางยาพิษคนรักของเธอ!"

อาคิระพูด “แต่แน่นอนว่าคนรักอย่างแกก็ไม่เลว ไม่เหมือนกับคนอ้วนเตี้ยที่กล่าวไว้ในตำนาน แต่น่าหลงใหลมากกว่าชู้รักอย่างฉัน!”

ยู่ยี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสังเกตว่าอาคิระเป็นคนตลกแบบนี้

ริมฝีปากบางฉันทัชก็กระตุกและหัวเราะตามด้วยเสียงอันอบอุ่น: "เตี้ย ฉันไกลจากคำนั้นมาก แต่ค่อนไปทางอวบ..."

อาระก็เลิกคิ้วตามแล้วเหลือบมองยู่ยี่

“เพ้ย! หน้าไม่อาย!” แก้มของยู่ยี่ที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่รู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีเหตุผลเลย

“ผมยังไม่ได้พูดอะเลยร และไม่ได้คิดอะไร แต่ความคิดของพวกคุณร้ายกาจมาก…”

ในระหว่างการพูดคุยอาคิระอุ้มเด็กไว้บนตักของเขา และนิ้วยาวของอาคิระแตะจมูกของเขาเบาๆ แกล้งให้เขาหัวเราะคิกคัก

ยู่ยี่: "..."

อาคิระ: "..."

ความขุ่นเคืองและความห่างเหินที่มีมานานดูเหมือนจะหายไปในทันที และหวนกลับไปในช่วงหลายปีก่อนอีกครั้ง

ขณะนั้นคุณแม่ธันยวีร์คุณพ่อธนพงษ์เข้ามา หลังจากทักทายอาคิระแล้วพวกเขาก็อุ้มเด็กออกไป

เมื่อพวกเขาออกไปคุณท่านประเสริฐก็ตามเข้าและตะโกนว่า " หลานรัก..."

ยู่ยี่ชี้ไปที่สวนหลังบ้าน “คุณปู่คะ พ่อกับแม่เพิ่งอุ้มออกไปค่ะ”

คุณท่านประเสริฐหายใจพิงไม้เท้าแล้วเดินตามออกไป

เมื่อมองภาพนี้ อาคิระคิดในใจว่ามีครบทุกอย่างแล้ว

ตระกูลยศณะราคินคึกคักขนาดนี้ แต่ทว่าตระกูลอนันต์ธชัยเหลือเขาเพียงคนเดียว เมื่อเหลือเพียงสามคนเขาจึงพูดว่า "ฉันวางแผนที่จะไปจากฮ่องกง"

ยู่ยี่ตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและฉันทัชก็เงยหน้าขึ้น: "ทำไม?"

“ฉันเหนื่อย ฉันแค่อยากจะเปลี่ยนที่อยู่” อาคิระกล่าว “บินตอนบ่าย และฉันมาที่นี่เพื่อบอกลา”

“คุณจะไปไหน” ยู่ยี่ถาม

“ฉันไม่รู้ ไม่มีจุดหมาย ไปตามความรู้สึกมั้ง”

ตอนนี้อาคิระไม่มีแพลนใดๆในใจ คงค่อยเป็นค่อยไป

“คุณจะกลับเมื่อไหร่” ฉันทัชยังคงถามต่อ

อาคิระส่ายหัวช้าๆ อารมณ์นัยน์ตาของเขาดูสับสนมาก เหมือนเด็กที่หลงทางและหาทางบ้านไม่เจอ ไม่จุดหมายไม่มีปลายทาง: "ไม่รู้..."

เมื่อมองดูเวลาเขาก็หยิบกาแฟขึ้นมาแล้วพูดว่า “ฉันถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว และฉันจะดื่มกาแฟแก้วนี้อย่างแน่นอน”

หลังจากดื่มกาแฟแล้วอาคิระขึ้นรถและตรงไปที่สนามบินทันที

ยู่ยี่ยังคงพึมพำเมื่อยืนดูเขาจากไป

เขารักภรรยาเก่ามากไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆถึงตัดสินใจไปต่างประเทศ?

“วันนี้อดีตภรรยาของเขาหมั้นแล้ว” ฉันทัชเงยหน้าขึ้นและพูดกับเธอ

ยู่ยี่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน แต่เมื่อเธอได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจและตกใจมาก และเธอก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมจู่ๆเขาจึงตัดสินใจไปต่างประเทศ

“เมื่อก่อนที่ยังไม่รู้จักเขา รู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจมากแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเขาน่าสงสารมาก” ยู่ยี่พูดอย่างเงียบ ๆ

“เขาล้มลุกคลุกคลานมามาก การตายของพ่อแม่ของคุณท่าน ยังมีดาหวันและเอว่า เขาไม่เคยมีความสุขเลย…” น้ำเสียงของฉันทัชก็ทุ้มต่ำเช่นกัน

ยู่ยี่กำลังคิดว่าถ้าเธอต้องเผชิญเรื่องราวมากขนาดนี้ เธอจะต้องไปแล้ว

มองดูคนที่ตัวเองรักจากไปทีละคนมันจะเป็นความทรมานแบบไหน?

“เขาเป็นคนไร้เหตุผลและตอนนี้พนาวันหมั้นแล้ว และฮ่องกงก็กว้างแค่นี้ ไปไหนมาไหนก็คงต้องเจอกัน เมื่อไม่สามารถดึงเธอกลับมาได้ การไปจากที่นี่ยังดีกว่าต้องเจอกัน คฤหาสน์อนันต์ธชัยที่ใหญ่โตแต่กลับไม่มีใครรอเขากลับบ้าน สิ่งที่รอเขาอยู่ก็มีเพียงป้ายวิญญาณ บางทีการไปจากที่นี่อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเขาจริงๆ ..."