บทที่ 638 ทำไมเขาถึงไปจากที่นี่

—— ต่อไปอำนาจการดูแลหมีพูลมอบให้คุณ ผมเชื่อว่าคุณจะดูแลเขาได้ดีมากกว่าผม และคนที่เป็นที่พึ่งมากที่สุดของเขาก็คือคุณ คุณแต่งงานกับผมเพราะเคยพูดไว้ต่อหน้าหลุมศพของเอวา แต่คงไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการให้ผมมีความสุขมากขึ้นในอนาคต

บางทีในช่วงเวลานั้นผมอาจไม่ได้ความสุขจริงๆ แต่ถ้าไม่มีคุณและ หมีผมก็ไม่สามารถยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้

คุณตั้งตั้งครรภ์ 10เดือนและคลอดหมีพูล เขาเป็นก้อนเนื้อจากร่างกายของคุณ คุณเคยต้องการให้ผมมีความสุข แต่ตอนนี้ผมต้องการให้คุณและลูกไม่โดดเดี่ยว แม้ว่าผมจะต้องอยู่คนเดียวลำพังก็ไม่เป็นไร

จดหมายโอนหุ้นอยู่เอกสาร อย่าลืมให้ผู้ช่วยหลิวจัดการ...

คำพูดจบลงอย่างกะทันหัน หัวใจของพนาวันเต้นผิดจังหวะ

คำเหล่านี้หมายความว่ายังไง!

เมื่อเปิดเอกสาร มีหนังสือโอนหุ้น 15% ของหุ้นมอบให้หมีพูลและ 10% ของหุ้นจะมอบให้เธอ

พนาวันไม่เพียงแต่เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอถามลุงหลิว “อาคิระหมายความว่าอย่างไร?”

ลุงหลิวส่ายหัว สับสนยิ่งกว่าเธอมาก

ไม่มีทางรู้อย่างแน่นอนว่าเกิดอะไรขึ้น

จดหมายนี้สั้นมากและไม่ได้พูดอะไรมากนัก

แต่ทว่าเธอสามารถเห็นความหมายของการจากลาผ่านตัวหนังสือ

หมีพูลยังคงรอ เขากลัวว่าพ่อของเขาจะเศร้าและเสียใจ: "แม่ครับ พ่อไม่มารับผมแล้วเหรอครับ คืนนี้ผมยังอยากกลับไปนอนกับพ่อ"

พนาวันเริ่มคิดและคิดอะไรบางอย่างออก เธอหยิบเสื้อคลุมมาใส่ และพาหมีพูลออกไป ไปทางคฤหาสน์ตระกูลหฤทัยไพรุณ

เธอคิดว่าบางทีฉันทัชอาจจะรู้อะไรบางอย่าง

หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันทัชและยู่ยี่ที่ไปเดินเล่นก็กลับมา เธอพูดและถามตรงๆว่า "อาคิระไปไหน"

ยู่ยี่เทชาสองสามแก้วแล้วพูดเบา ๆ “เขาไปต่างประเทศแล้ว”

"ไปต่างประเทศ?"

พนาวันเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ ไปต่างประเทศแล้ว ในอนาคตเขาอาจจะกลับมาหรืออาจจะไม่กลับมาอีกเลย นี่เป็นคำพูดที่เขาพูดไว้ตอนไปไม่มีตกหล่นสักคำ” ยู่ยี่กล่าว

“เขา…เขา… ทำไมเขาถึงไป”

เสียงเธอสั่นเบาๆ ด้วยความโกรธที่ไม่สามารถบรรยายได้ในใจ

“ในเมื่อที่แห่งหนึ่งไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้อีกต่อไป มีแต่ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานไม่รู้จบ มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ที่นี่？”

ยู่ยี่กล่าว “เขาไปเมื่อวานตอนเที่ยง ก่อนไปเขามาที่นี่ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เขาบอกพวกเราแค่ว่ากำลังจะไป ส่วนจะไปที่ไหน เขาบอกไม่รู้... "

น้ำตาของหมีพูลไหลออกมาทันที

พ่อไปแล้ว

พ่อไม่ต้องการเขาแล้วใช่ไหม?

ฉันทัชกล่าวว่า: "ผมได้พูดอะไรบางอย่างไปแล้ว แต่พวกคุณทั้งคู่

ต่างมีทางเลือกของตัวเอง คุณเลือกจะหมั้น เขาเลือกที่จะจากไป ส่วนของในมือเขาตั้งใจทิ้งไว้ให้ เก็บเอาไว้..."

"เขาไปไหนกันแน่"

พนาวันรู้สึกตื่นตัว เธอไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันทัชพูดเมื่อกี้

ฉันทัชขยับริมฝีปากบางของเขาแล้วพูดอีกครั้ง: "เขาไม่ได้บอกพวกเราว่าจะไปที่ไหนและเราก็ไม่รู้ ในเมื่อเขาทิ้งสิ่งเหล่านั้นให้คุณ เขาคงมีเหตุผลของเขา สิ่งที่พวกเราพูดได้ก็มีเท่านี้ "

“คุณพนาวัน ฉันจำเป็นต้องพูดบางสิ่ง”

ยู่ยี่ยังกล่าว:

“อาคิระเป็นคนที่น่าสงสาร แต่จะไม่พูดเรื่องนี้ตอนนี้ ในเมื่อคุณหมั้นกับคนอื่นแล้ว จะไปสนใจทำไมว่าเขาจะไปไหน ต่อจากนี้คุณสองคนไม่มีเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว และคุณไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากแล้ว ในเมื่อเขาทิ้งสิ่งเหล่านั้นให้คุณกับลูก ต่อไปคุณก็ใช้ชีวิตให้มีความสุข”