บทที่ 651 ที่แท้คุณก็คิดไว้แล้ว

จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้า

จากนั้น ดนัยก็เดินเข้ามา

และคว้าเสื้อสูทตัวนอกบนตัว และเมื่อเขาเห็นการปรากฏตัวของนีรดา เขาก็ขมวดคิ้วขึ้น เดินเข้าไปและนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ"คุณแม่ ขาของแม่เกิดอะไรขึ้น?"

นีรดาตบหลังมือของเขา ไม่มีอะไรร้ายแรงมาก ให้เขาวางใจได้

จากนั้น ก็นำเรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อกี้บอกกับเขา

“ถ้าขาของฉันสามารถขยับได้ดี ไม่มีทางปล่อยให้ภรรยาของนายไปที่ร้านอาหารแน่นอน ตอนนี้เป็นข้อยกเว้น ฉันพูดถึงตรงนี้แหละ พวกนายสองคนตัดสินเองละกัน”

หรี่ตาลง ดนัยยิ้มอ่อนและโอบกอดนีรดา"แม่เหนื่อยจากการทำงานในร้านอาหารมาหลายปีแล้ว ปกติให้แม่พักผ่อนยังไงก็ไม่ยอม แต่ตอนนี้สามารถพักผ่อนได้แล้ว ผมต้องขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสในครั้งนี้ แน่นอน ผมไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นนะ"

“นายคิดว่าฉันไม่อยากพักผ่อน ไม่อยากพักใจ แต่ฉันสามารถทำได้เหรอ?”

“ภรรยาของคนอื่นแต่งเข้ามาแล้วเป็นยังไง แล้วภรรยาของนายแต่งเข้ามาเป็นยังไง? ไม่สามารถคลอดลูกได้และช่วยงานร้านอาหารไม่ได้ นายจะให้ฉันพักได้ยังไง?”

ความช่างพูดของนีรดาเริ่มขึ้น และมีแนวโน้มที่จะพูดไม่รู้จบ “นายเองก็ไม่—”

“ แม่!” ดนัยเรียกด้วยเสียงที่เบา และทำท่าทางหยุดทันที “แม่ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ผมไปคุยกับเธอเอง!”

เมื่อดนัยเปิดประตูห้องนอน นาโนกำลังทาสีเล็บที่เท้าของเธอ และสีทาเล็บสีแดงสดทำให้เท้าที่ขาวใสของเธอดูสวยงามยิ่งขึ้น

“ เมียจ๋า ผมกลับมาแล้ว!”

ถอดเนกไทออก ดนัยหรี่ตายิ้ม และจูบเธอโดยตรง

นาโนเองก็ไม่ได้เล่นตัว เธอยกคอที่สง่างามของเธอขึ้น และจูบเขาอย่างเร่าร้อน

ผู้ชายจะทนต่อการล้อเล่นแบบนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวกำลังจะเกิดขึ้น นาโนก็ถอยห่างออกมา เอานิ้วไปผูกเนกไทที่ยังห้อยอยู่ครึ่งคอของเขา แล้วผลักเขาออกไป "อย่ามายุ่ง ฉันกำลังทาเล็บอยู่"

ดนัยเกือบจะอยากจะร้องไห้ แต่กลับร้องไม่ออก