บทที่ 652 ไม่ใช่เรื่องที่คนจะทำได้จริงๆ

“เรื่องความรู้สึกเหล่านี้ที่คุณคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว?”

นาโนใช้นิ้วจิ้มหน้าอกของเขาเบาๆ

“ คุณรู้ไหมว่าฉันไม่เคยแม้กระทั่งเข้าครัวเลย ยังให้ฉันทำส่วนผสมอีก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหม้อหน้าตาเป็นอย่างไร ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนทำส่วนผสมหรือส่วนผสมทำฉันตายกันแน่?"

“ ทั้งน้ำมันเขม่าและไฟ อยู่ในนั้นไปสักสองสามเดือน ฉันจะเป็นบ้าแน่นอน รู้ไหม?”

เสียงของเธอค่อนข้างดัง บวกกับอารมณ์ที่โกรธเล็กน้อย มีน้ำลายบางส่วนกระเด็นลงบนใบหน้าของดนัย

เขาเอื้อมมือไปเช็ดหน้า

ทว่า กลับถูกนาโนบังเอิญจับได้ "ทำไม คุณรังเกียจน้ำลายของฉัน?"

"ผมรังเกียจที่คุณพ่นออกมาอย่างไม่สม่ำเสมอ ผมถูให้มันอย่างสม่ำเสมอแล้ว"

ดนัยยิ้มขึ้นอย่างรวดเร็ว หรี่ตายิ้มไปทางเธออย่างไม่หยุด และใช้ฝ่ามือใหญ่ถูใบหน้าของเขาไปด้วย"อยากมีผิวที่ดี ต้องเป็นน้ำลายของภรรยาเท่านั้น!"

นาโนรู้สึกขบขัน เอื้อมมือออกไปผลักเขา" อย่ามาปากหวาน ฉันไม่สามารถเข้าครัวได้จริงๆ"

“ที่รัก คุณรู้ไหมว่าผมรู้สึกอย่างในตอนที่ได้ยินที่แม่พูดเรื่องพวกนี้กับผมเมื่อครู่นี้”

ดนัยมองดูเธออย่างลึกซึ้ง"ผมมีความสุขมาก"

ไม่เข้าใจ นาโนเหลือบมองเขา

“วัตถุดิบในร้านอาหารเป็นสูตรลับของบรรพบุรุษตระกูลเตชะโสภา รู้มั้ยว่าเป็นความลับแค่ไหน แม้กระทั่งผมเองก็ยังไม่รู้”

“ตอนนี้ แม่กลับยินดีที่จะบอกวิธีการให้คุณ และยังยินดีที่จะสอนวิธีทำส่วนผสมบางอย่าง ซึ่งหมายความว่าเธอยอมรับแล้วว่าคุณเป็นสมาชิกของตระกูลเตชะโสภา ไม่เช่นนั้นเธอจะบอกสิ่งที่สำคัญขนาดนี้กับคุณได้อย่างไร? เธอเห็นคุณเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเตชะโสภาแล้ว ใช่ไหม?”

ดนัยเริ่มจริงจัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นาโนไม่ได้พูดอะไร

ประโยคนี้ของเขา มีเหตุผลบางอย่างอยู่จริงๆ

“มีเพียงแต่การที่เห็นว่าเป็นคนของตนเอง จึงจะเปิดเผยความลับทั้งหมดออกมา ทุกคนต่างก็เป็นเช่นนี้” เขายังคงพูดโน้มน้าวต่อ

นาโนเป็นคนที่นิสัยตรงไปตรงมาอยู่แล้ว

หลังจากได้ยินคำพูดของดนัย เธอก็รู้สึกว่านีรดาอาจมีความหมายนี้

นีรดาไม่สนใจเรื่องราวในอดีตได้ เธอนาโนก็ไม่ใช่คนที่ขี้โกรธ คิ้วสวยของเธอย่นและพูดว่า "ได้ งั้นก็ลองดูละกัน แต่ฉันรับประกันไม่ได้ว่าจะทำได้ดี และฉันรับรองไม่ได้ว่าฉันจะทนต่อไปได้ ฉันแค่สัญญากับคุณว่าจะลองดูก่อน"

ดนัยรู้สึกดีใจมากและตื้นตันมาก "ที่รักของฉันฉลาดขนาดนี้ การจะเรียนรู้อะไรถือเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว"

“ปากหวานเชียวนะ!”

ริมฝีปากสีแดงของนาโนโค้งลง และกล่าวต่อว่า "แม่ของคุณไม่ได้ถามคุณเกี่ยวกับการมีลูกอีก?"

"ไม่ถาม"

ดนัยยื่นมือออกไปและชี้ไปที่ห้องน้ำ "ที่รัก ไปอาบน้ำกับผมที่ห้องน้ำ ดีไหม?"

“ไม่ ฉันเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ”

"นานแล้วที่เราไม่ได้เล่นสวีทหวานกันในน้ำ วันนี้เอาใหม่ เป็นไง" เขาตั้งใจปล่อยน้ำเสียงให้เบา จ้องเธออย่างเร่าร้อน

นาโนก็ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ เธอโน้มตัวไป ตั้งใจมองไปทางลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง "ที่รัก มีข่าวร้ายสำหรับคุณ วันนี้ประจำเดือนมาเยี่ยมตรงเวลา ส่วนการเล่นสวีทหวานกันในน้ำ คุณไปอาบเองเถอะ"

เสียงที่ต่ำแหบของดนัยเบียดออกมาจากฟันของเขา "คุณทำแบบนี้ มันดีจริงๆ เหรอ?"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

นาโนยังไม่ตื่น

ดนัยกลับแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แม้กระทั่งชุดสูทบนตัวของเขาก็เปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว

เอนตัวไป ใช้เคราที่พึ่งขึ้นใหม่แทงไปที่ตัวเธอ

ความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยในที่สุดก็ทำให้เธอตื่น ดนัยเอนตัวไปจูบเธอ แล้วยื่นฝ่ามือใหญ่ไปที่เตียง หยิกใบหน้าของเธอ

“ นี่มันไม่เช้าแล้ว รีบตื่นเถอะ แม่รออยู่ที่ห้องรับแขกแล้ว และผมก็คุยกับประธานบริษัทของคุณแล้ว”