บทที่ 654 ที่แท้ก็เป็นแบบนี้

เธออยู่ในร้านอาหารมาหลายสิบปี และใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวัน และเธอไม่เคยบ่นกับดนัยเลยแม้แต่คำเดียว!

เมื่อได้ยินเสียง นาโนก็ขยับร่างกายของเธอ

เขาถอนตัวจากอ้อมกอดของดนัย แล้วกล่าวทักทาย "คุณแม่ ท่านกลับมาแล้ว"

นีรดาตอบกลับ ท่าทีเฉยชา มีความไม่พอใจเล็กน้อย

นาโนมองไว้ในสายตา คิ้วที่เรียวยาวของเธอเลิกขึ้น แต่เธอกลับทำเหมือนว่าไม่เห็นมัน

ครอบครัวสามคนกินข้าวเย็นรอบโต๊ะ

นาโนตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งถ้วย และมีชั้นขนมพัฟอยู่ข้างหน้าเธอ เธอกินจนไม่มีแม้แต่เวลาจะเงยหน้าขึ้น

ดวงตาของดนัยมองลงมาบนใบหน้าของเธอ ริมฝีปากบางของเขากระตุกเล็กน้อย “ทำไมวันนี้คุณถึงอยากอาหารจัง”

"ฉันหิว"

นาโนเลิกคิ้ว แล้วพูดออกมาสองคำ

ทั้งหมดที่ฉันทำในวันนี้คืองานที่ใช้แรงทั้งนั้น ไม่หิวต่างหากที่น่าแปลก

“ วันนี้นาโนทำได้ไม่แย่เลย อย่างน้อยก็ยืนหยัดจนจบ แต่ว่าพรุ่งนี้อย่าใส่แบบนั้นไปอีก ส้นสูงก็ไม่ต้องใส่แล้ว”

นีรดาก็คือการตบหัวแล้วลูบหลังจริงๆ

เมื่อได้ยินประโยคก่อนหน้า สีหน้าของ นาโนก็ดีขึ้น ถึงขั้นยิ้มออกมา

แต่หลังจากได้ยินคำพูดไม่กี่คำสุดท้าย สีหน้าก็เริ่มแย่

“แล้วก็ หลังจากนี้เธอห้ามกลับมาเร็วขนาดนี้ ร้านอาหารปิดเวลาสิบโมง รอให้ถึงสิบโมงแล้วค่อยกลับมา” นีรดากล่าวอีกครั้ง

อารมณ์ทั้งหมดในหัวใจของเธอไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป นาโนวางช้อนในมือของเธอลงแล้วพูดว่า "คุณแม่ หนูไปช่วยได้ แต่หนูจะไม่อยู่ถึงตอนดึกสิบโมง"

นีรดากล่าวเสริมว่า

"นี่เป็นธุรกิจของตระกูลเตชะโสภา และตระกูลเตชะโสภามีดนัยลูกชายเพียงคนเดียว ฉันทำงานหนักหนาจะเป็นจะตายในตอนนี้เพื่ออะไร?"

“ทรัพย์สินเหล่านี้จะเป็นของพวกเธออยู่แล้วในอนาคต แม้ว่าตอนนี้เธอจะลำบากหน่อย แต่ก็เพื่ออนาคตของพวกเธอ ไม่ใช่เหรอ?”

ริมฝีปากสีแดงขยับ เมื่อนาโนกำลังจะพูด ดนัยก็รีบแย่งเธอพูดก่อนแล้ว "พอแล้ว กินข้าวกันก่อน โอเค ไหม? ฉันหิวมาก"

ใต้โต๊ะ มือใหญ่อันอบอุ่นของเขาจับมือของนาโนไว้ในฝ่ามือ

ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของนีรดา "วันนายไม่ได้กินข้าวเลยเหรอ?"

"ใช่ วันนี้บริษัทมีสัญญาสำคัญมากที่จะต้องเซ็น ผมไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันเลย" ดนัยกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นีรดาก็หยุดพูด “งั้นก็รีบกินเถอะ ไม่งั้นอีกสักพักคงจะเย็นแล้ว”

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ นาโนก็ขึ้นไปชั้นบนไปโดยไม่พูดอะไร และดนัยเดินตามอยู่ข้างหลัง

เมื่อเดินเข้าไปในห้อง เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดี

ดนัยนั่งตรงข้ามเธอ หยิกใบหน้าของเธอ

“ทำไมอารมณ์บูดบึ้งขนาดนี้ หืม? ทำไมถึงไม่ยอมขนาดนี้ หรือไม่เคยได้ยินประโยคหนึ่งเหรอว่าว่าการเกลี้ยกล่อมคนๆหนึ่งไม่ได้ถึงกับชีวิต”

“คุณตกลงกับแม่ก่อน แล้วคุณค่อยหาข้อแก้ตัวอะไรที่จะกลับมาก่อน หรือไม่ผมก็โทรหาคุณ ทำไมต้องทะเลาะกันตอนนี้ล่ะ”

“ นั่นไม่ได้เกลี้ยกล่อม นั่นเป็นเพียงการโกหก! สามารถไปช่วยฉันได้เป็นอย่างมากแล้ว แต่ถ้าแม่ยืนหยัดที่จะเก็บฉันไว้จนถึงสิบโมง ฉันคงจะบ้าไปแน่ๆ!”

“แล้วก็ ฉันหาข้ออ้างในวันพรุ่งนี้ วันมะรืนก็หาข้ออ้าง แล้ววันถัดไปล่ะ? แบบนี้จะทำให้เธอรำคาญฉันมากขึ้นเท่านั้น!”

ยากมากที่นาโนเองก็จริงจัง

เมื่อก่อนเชอร์รีนเคยบอกแล้วว่า นิสัยอย่างนาโนจะต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เสมอ!

นิสัยของเธอดื้อรั้นเกินไป

ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ทำได้ก็คือทำได้ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้

เธอไม่มีไหวพริบและไม่อ้อมค้อม และไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมแบบผิวเผินที่หน้าซื่อใจคดระหว่างผู้คน

แต่ที่จริงแล้วในใจของเธอไม่เคยมีความเจ้าเล่ห์ใด ยิ่งไม่มีความหวังร้ายมากมายขนาดนั้น

บางครั้งชอบพูดในสิ่งที่ผู้อื่นไม่อยากฟัง แต่ก็ไม่ได้มีความหวังร้าย