บทที่ 658 ทำไมถึงต้องอยู่ที่นี่

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดนัยก็ไม่ดีที่จะพูดอะไรอีก แต่มันลำบากใจมากสำหรับเขาที่ถูกหนีบอยู่ตรงกลาง

นาโนมองดูสีหน้าของเขาอีกครั้ง และค่อยๆหลับตาลง

หันหลัง แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

เห็นท่าทีนี้แล้ว ดนัยถือว่าโล่งใจเล็กน้อย และไม่ไปขอโทรศัพท์มือถือกับนีรดาอีก และเดินตามเธอขึ้นไปชั้นบน

นาโนไม่สนใจดนัยที่เดินตามอยู่หลังเธอ เธอเอื้อมมือออกและถอดเดรสยาวออก เดินไปเดินมาอยู่รอบๆห้อง

นัยน์ตาของดนัยมืดลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่ในเวลานี้เขาไม่กล้าที่จะทำอะไรไม่ดีโดยไม่สนใจสิ่งอื่นอีก

“ทำไมถึงโทรหาเธอ” นาโนหันหลังให้เขา และสวมชุดนอน

“แม่เป็นคนจะโทร ผมจึงมีหน้าที่แค่กดหมายเลขให้เธอเท่านั้น” ดนัยรีบแสดงความคิดเห็นจุดยืนของเขา

"อืม"

นาโนตอบกลับอย่างแผ่วเบา สีหน้าของเธอยังดี และไม่ได้พูดอะไรอีก

“โกรธเหรอ” ดนัยเดินไปอย่างช้าๆ ยืนอยู่ข้างหลังเธอ เอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง มือใหญ่ของเขาโอบเอวเรียวของเธอเบา ๆ

“ทำไมฉันต้องโกรธ แม่ของคุณเป็นคนจะโทร ไม่ใช่คุณซะหน่อย ฉันสามารถหยุดคุณได้ หรือว่ายังสามารถหยุดแม่คุณได้อีกเหรอ” นาโนกล่าว

“อัยยา! ภรรยาของผมเป็นคนชอบธรรมจริงๆ!” ดนัยหัวเราะเบา ๆ วางคางแนบกับคอที่หอมกรุ่นของเธอ ขยับร่างของทั้งสองคนไปมา

นาโนยิ้ม ยืดเอวออกอย่างสบาย "อย่าปากหวาน นอนซะ"

นัยน์ตาของดนัยมืดลงในทันที แนบตัวกับร่างกายของเธอพร้อมกับคำใบ้บางอย่าง

นิ้วเรียววางอยู่บนหน้าอกของเขา และเปิดระยะห่างระหว่างทั้งสองโดยตรง นาโนส่ายหัว “อย่าเกิดอารมณ์ที่นี่ทุกขึ้น ไปอาบน้ำ แล้วนอน”

“เธอจะปฏิเสธผมแบบนี้ทุกคืนไม่ได้นะ หากเป็นแบบนี้ต่อไป ผมจะกลายเป็นชายที่เมียไม่สนใจแล้ว!” ดนัยดูน่าสงสาร

นาโนพับแขนเสื้อขึ้น ให้ดนัยมองดูแขนที่บวมของเธอ "ร่างกายของฉันเหมือนกับแขนของฉัน เหนื่อยขนไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย ฉันเหนื่อยมาก"

ดนัยถอนหายใจเบา ๆ และไม่อยากเธอลำบากหนักต่อไป นวดแขนให้เธอ "นอนเถอะ... "

ยิ้มอ่อน เอนตัวลง นาโนจูบเขาด้วยริมฝีปากสีแดงที่เร่าร้อน ขยิบตาให้เขาอีกครั้ง

"ที่รัก การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ และสหายยังต้องพยายาม รอให้วันไหนฉันมีพลังเต็มที่แล้ว ฉันจะปล่อยให้พวกคุณทำตามใจชอบเลย เป็นไง?

ดนัยเลิกคิ้ว “โอเค แล้วฉันจะรอวันนั้นที่จะมาถึง”

นาโนเหนื่อยมากจริงๆ แขนของเธอเจ็บเกินกว่าจะยกขึ้นได้ ผ่านไปสักพักเธอก็ผล็อยหลับไป

เมื่อลงไปชั้นล่าง ดนัยไปขอโทรศัพท์มือถือกับนีรดา

“ฉันนัดเรียบร้อยแล้วเจอกับทิพย์” นีรดากล่าว

"นั่นมันเรื่องของพวกแม้ เอาตามที่แม่โอเคเลย ผมขึ้นไปพักผ่อนแล้ว แม่ก็ไปพักผ่อนได้แล้ว”

ดนัยไม่ได้มีความสนใจเรื่องเหล่านี้มากนัก หลังจากกล่าวราตรีสวัสดิ์แล้ว เขาก็จากไปและขึ้นไปชั้นบน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น นาโนไม่ได้รอให้นีรดามารเรียกเธอ ตรงไปที่ร้านอาหารเอง

เริ่มจากทำส่วนผสมก่อน แล้วจึงบด การทำงานของนาโนราบรื่นกว่าเมื่อก่อนมาก อย่าน้อยก็ไม่ได้รู้สึกแปลกตาขนาดนั้นแล้ว

ขณะที่นาโนกำลังทำส่วนผสม นีรดามาที่นี่โดยนั่งอยู่บนรถเข็น

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ใบหน้าของเขาก็ดีขึ้นในที่สุด

เมื่อเห็นว่าเธอยังสบายดีอยู่ นีรดาจึงขอให้คนใช้เข็นเธอออกไป เธอกำลังจะไปที่ใดที่หนึ่ง

เธอกำลังไปหาสายทิพย์ ทั้งสองนัดล่วงหน้าแล้วว่าจะพบกันที่ร้านกาแฟ

อุณหภูมิในครัวสูงมาก ใบหน้าของนาโนมีเหงื่อหยดย้อยไม่หยุด กระโปรงของเธอก็มีรอยย่นและเต็มไปด้วยฝุ่น ดูเลอะเทอะสกปรกเล็กน้อย