บทที่ 659 เธอเป็นแขกที่ฉันเชิญมา

นาโนหรี่ตาลงแล้วพูด

“เธอจะย้ายเข้ามาก็ได้ค่ะ งั้นหนูกับดนัยออกไปอยู่ข้างนอก!”

นีรดายังพูดอย่างยืนหยัด "เธอจะย้ายเข้ามา พวกเธอก็จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ!"

“มีสิทธิ์อะไรคะ! เธอเป็นแฟนเก่าของดนัย การย้ายเข้ามาและอยู่ด้วยกันแบบนี้มันถือว่าเป็นเรื่องอะไรคะ?”

อารมณ์ของนาโนก็เด็ดขาดผิดปกติเช่นกัน "ไม่เช่นนั้นเธอเข้ามา พวกเราไป หรือพวกเราอยู่ที่นี่ เธอไป สองทางนี้ คุณสามารถเลือกได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น!"

"ดนัย นายเห็นด้วยกับแม่ หรือเห็นด้วยกับเธอ? ในฐานะที่ฉันเป็นหัวหน้าของตระกูลเตชะโสภา ทำการตัดสินใจเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องเกินไป ใช่ไหม”

ดนัยรู้สึกเพียงแค่ปวดหัวมาก สถานการณ์บีบเขาไว้ตรงกลางอีกครั้ง ไม่สามารถเดินหน้าหรือถอยหลังได้

ทางหนึ่งคือแม่ อีกทางคือภรรยา ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไรก็พูดยาก!

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดนัยก็พูดว่า “แม่ครับ ถนนโจเมยังมีอพาร์ทเม้นท์อีกหลังไม่ใช่เหรอครับ ว่างตลอดเวลา ได้รับการปรับปรุงใหม่ เทิพย์จะอาศัยอยู่ที่นั่นก็ดีนะครับ”

“ทิพย์นิสัยยังไงนายไม่รู้เหรอ เธอก็โดดเดี่ยวและเย่อหยิ่งไปหน่อย นายทำแบบนี้ ทิพย์จะคิดว่านายสงสารเธอ เธอจะยอมตกลงเหรอ?”

นีรดากล่าว

"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงสามารถโน้มน้าวให้เธอย้ายเข้ามาได้? เพราะฉันบอกว่าขาของฉันไม่สะดวก อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาคนเดียวก็รู้สึกเบื่อ ให้เธอสงสารหญิงชราฉันคนนี้ ย้ายมาอยู่ที่นี่สองสามวัน ให้ฉันหายเบื่อแบบนี้ไม่ได้เหรอ?"

ดนัยมองไปที่นาโน ปัดหว่างคิ้วของเขาด้วยนิ้วยาว รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

นาโนแอบเยาะเย้ยในใจ เธอไม่มีทางยอมแน่นอน

"หนูก็ยังประโยคเดิม เธอเข้ามา หนูออกไป ง่ายๆแค่นี้ค่ะ หนูเหนื่อยแล้ว ไปพักก่อนนะคะ"

เมื่อพูดจบเธอ เธอก็หันหลังและจากไปโดยไม่สนใจทั้งสอง

สีหน้าของนีรดาแย่มาก และกล่าวว่า “ดูนิสัยของเธอสิ เหมือนอะไร! ตอนนั้นทิพย์ดีต่อบ้านพวกเรามาก ดีกับนายและจริงใจกับนายแค่ไหนนายรู้ดีกว่าใคร ๆ ตอนนี้เธอพักอยู่ในสถานที่ถูกรื้อ นายไม่รู้สึกเศร้าและไม่สบายเลยเหรอ ภรรยาของนายไม่รู้เรื่อง เมื่อไหร่กันที่นายก็กลายเป็นแบบนี้?"

ปวดหัว ดนัยขมวดคิ้วหนักขึ้นเล็กน้อย และในที่สุดก็พูดว่า ผมจะหาวิธีเอง

นีรดายังคงไม่พอใจกับผลลัพธ์แบบนี้ที่ออกมาจากปากของเขา ก็ยังรู้สึกไม่พอใจ น้ำเสียงก็ยืนหยัดมากขึ้น สิ่งที่ฉันต้องการคือความแน่นอน ไม่ใช่เรื่องส่งๆไป!

กลับมาที่ห้อง นาโนหลับไปแล้ว

ดนัยเดินไป มีความลำบากใจเล็กน้อย กำลังคิดว่าจะพูดอย่างไรดี

เหมือนที่คิดไว้เลย ยังไม่ทันรอให้เขาพูด นาโนก็พูดก่อนแล้วว่า "ถ้าคุณต้องการจะโน้มน้าวฉันเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอีก ความเห็นและความคิดของฉันชัดเจนมากแล้ว!"

ดนัยถอนหายใจเบา ๆ

“ที่รัก แค่ขออยู่ชั่วคราวได้ไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็ย้ายไปแล้ว”

“ฉันทนไม่ได้แม้แต่วันเดียว ยิ่งอย่าพูดว่าไม่กี่วัน เธอเป็นแฟนเก่าของคุณ และเธอต้องมาอยู่ห้องเดียวกับพวกเรา คุณล้อเล่นเหรอ? หรือว่า คุณสามารถทนกับการที่แฟนเก่าของฉันเข้ามาอยู่ด้วย?" นาโนนำผมที่ลอนพาดไปยังข้างหลัง จ้องไปทางเขา

ดนัยกล่าวว่า "นี่คุณไม่มีความมั่นใจระหว่างพวกเราเหรอ? ถึงแม้เธอจะอยู่ที่นี่แล้วทำไม? ระหว่างเราใครก็ไม่สามารถแทรกแซงเข้ามาได้!"

นาโนหลับตา “ฟังจากความหมายประโยคนี้แล้ว คุณตกลงให้เธอย้ายเข้ามาแล้ว?”

“ผมรู้สึกว่าเธอไม่ได้มีผลอะไรกับเรามากนักไม่ว่าจะย้ายเข้ามาหรือไม่ แล้วทำไมถึงต้องทำให้ในบ้านไม่มีความสุขกันล่ะ?”

“ดังนั้นคุณคิดว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวไม่มีความสุข?” นาโนจับประโยคคำพูดสุดท้ายของเขา

ทันใดนั้น ดนัยยิ่งรู้สึกปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ

นี่ไม่สามารถสื่อสารได้เลย?

นาโนกลับไม่อยากที่จะพูดคุยกับเขาต่อไป หลับตาและผล็อยหลับไป

เขาไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดที่เธอพูดนั้นเกินไป นิสัยของเธอมักจะตรงไปตรงมาอยู่แล้ว มีอะไรก็พูดสิ่งนั้น และเธอไม่เคยอ้อมค้อม

ผู้ชายมักประมาทอยู่เสมอ