บทที่ 660 ฉันจะไม่มีทางให้เปรียบเธอหรอก

ประโยคนี้บอกเป็นนัยถึงความหมายที่ลึกซึ้ง บอกนาโนอย่างชัดเจนมาก ก่อนจะด่าว่าใครต้องคำนึงถึงคนที่เกี่ยวข้องก่อน

สายทิพย์เป็นคนที่แม่ยายเชิญมา ยังไม่ถึงขั้นเธอที่เป็นลูกสะใภ้จะสามารถใช้นิ้วชี้สั่งได้

มองไปที่ดนัยอีกครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่นั่งอยู่ที่นั่น ไม่ช่วยเหลือเธอและไม่ช่วยเหลือนีรดา

แต่ความโกรธในหัวใจของนาโนกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้น หันหลังแล้วขึ้นไปชั้นบนโดยตรง

เมื่อเธอลงมาอีกครั้ง เธอถือกระเป๋าเดินทางไว้ในมือ

ดนัยลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของเธอด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่ "อย่างอแงเลย"

“ใครงอแงกับคุณ? ตอนนั้นฉันพูดชัดเจนมากแล้ว เธอเข้ามา ฉันออกไป ฉันออกไป และเธอเข้ามา ตอนนี้ฉันแค่ทำตามในสิ่งที่ฉันพูดออกมาเท่านั้นเอง”

ริมฝีปากสีแดงของนาโนยิ้มโค้ง "ปล่อย!"

“ที่รัก—”

ดนัยยืดเสียงยาวอย่างจนปัญญา

นาโนทิ้งประโยคหนึ่งให้เขา "ไม่มีการเจรจา"

ขณะที่นีรดากำลังเรียกหาเขา เธอรีบจากไปอย่างรวดเร็ว หาโรงแรมหนึ่งแห่ง แล้วเข้าไปพักอยู่ในนั้น

เมื่อดนัยออกมาอีกครั้ง ห้องรับแขกจะยังมีเงาของเธอที่ไหนกัน?

"ให้ตายเธอ!"

ดนัยพูดเสียงต่ำ ยกแก้วน้ำขึ้นมาแล้ว แต่จู่ๆเขาก็ไม่อยากดื่มอีก

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็คว้าเสื้อกันลมบนโซฟาขึ้นมาแล้วสวมมัน เดินออกจากห้องรับแขก

นีรดาเรียกเขาไปทานอาหารเย็นจากข้างหลังเขา แต่เขาบอกว่าไม่ต้อง

บัตรประชาชนที่นาโนใช้เปิดห้องไม่ใช่ของเธอ เธอใช้เงินไปยืมของคนอื่นมา เป้าหมายก็คือไม่ให้ดนัยตามหาเธอเจอ

ความจริงแล้ว สิ่งที่เธอสนใจคือท่าที และความยินยอมของเขา สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือพวกเขารับสายทิพย์ เข้ามาโดยไม่แม้แต่จะบอกเธอเลย!

เห็นได้ชัดว่า พวกเขากำลังละเลยต่อเธอ มองข้ามเธอ นาโนไม่สามารถยอมอดทนต่อไปได้!

ดนัยไม่ตามหาไม่เจอ รู้สึกหงุดหงิดมาก จึงไปที่บาร์

ออกัสอยู่ที่นั่น หัสดินก็อยู่ และยังมีเชอร์รีน

หลังจากได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เชอร์รี ก็ขมวดคิ้ว ไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ

รับแฟนเก่าโดยไม่บอกเลยสักคำ เป็นใครใครจะไม่โกรธบ้าง?

สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกนี้คือการจ้องจับชื่อเสียงของอดีตแฟนสาว อดีตภรรยา และเพื่อนสนิท แต่กลับทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง!

ดนัยยังรู้สึกว่าตัวเขาเองนั้นไร้เดียงสา

เรื่องที่รับสายทิพย์เข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา เขาไม่รู้เรื่องเลย

เขาก็พึ่งรู้ตอนกลับถึงบ้านเช่นนัน จึงนั่งลงตรงหน้า จะไล่คนอื่นออกไปก็คงไม่ดีไม่ใช่เหรอ?

เชอร์รีนยังไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเดินออกจากห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วโทรหานาโน "นี่เธอสมองชักหรือว่าเป็นโรคจิตผีบ้าไปแล้ว ย้ายออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาตอนนี้ทำไม?"

“ละเลยฉันมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันยังจะสามารถสงบสติอารมณ์ได้เหรอ?” ความโกรธของนาโนไม่บรรเทาลงในขณะนี้

“แม่นีรดาไม่ชอบเธอ อยากทำให้เธอโกรธแล้วออกไป เป็นไปตามที่ใจเขาหวังเลย คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาไม่มีเธอแล้ว ทั้งสามคนก็อยู่ด้วยกันอย่างอารมณ์ดีมีความสุข ไม่มีคนอารมณ์เสีย ยิ่งไม่มีใครทะเลาะกัน”

นาโนหัวเราะเสียดสี “ดนัย มันกล้าเหรอ!”

“อย่าแสดงอารมณ์ร้อนรุ่มของเธอต่อหน้าฉัน ต่อให้เธอกล้าแล้วจะทำไม มื้อที่สามนั้นยากที่จะป้องกัน กลับไปนอนเถอะ ใครจะเอาชนะเธอได้?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นาโนคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากด้วยฟันขาวและพูดว่า “บัดซบ กลับไปด้วยตัวเองก็ไร้ยางอายมากๆ!”

“งั้นเธอไม่ตัดสินใจจะกลับไปแล้ว?”

“ทำไมจะไม่กลับไป? พวกเขาไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอ! งั้นฉันก็อยู่ให้รกตาพวกเขาไปเลย”

นาโนพูดฮึม และลากกระเป๋าเดินทางแล้วเดินกลับไป

พึ่งมาถึงบันได ก็เจอกับนีรดา เธอถามว่า "ดึกขนาดนี้ถือกระเป๋าเดินทางไว้ทำไม"

"อ๋อ เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใส่แล้วค่ะ หนูจะเอาไปทิ้ง” ใบหน้าที่สง่างามของเธอยังคงเหมือนเดิม พอพูดโกหกขึ้นมา ใบหน้าของเธอไม่แดงหรือไม่ก็หัวใจเต้นผิดจังหวะ