บทที่ 672 ทำลายความสงบนี้

วันถัดไป

นาโนไปที่บริษัทแบบสวมผ้าพันคอรอบคอในฤดูร้อน

ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อมีรอยดูดเต็มไปหมด ไม่สามารถให้คนเห็นได้

หลังจากเตรียมส่วนผสม และในขณะที่เธอกำลังบดอยู่ นีรดา ก็นำสายทิพย์มา

"ตั้งแต่วันนี้ไป ทิพย์จะทำงานที่นี่ด้วย" นีรดาพูดกับนาโน

นาโนเงยหน้าขึ้น "งานอะไร"

"ที่นี่ขาดผู้จัดการ" นีรดาพูด "ต่อไปร้านอาหารจะถูกส่งมอบให้กับเธอสองคน ดังนั้นอย่าขัดแย้งกัน"

"ตำแหน่งค่อนข้างสูง" เธอยิ้ม

สายทิพย์ไม่ได้พูด ยังคงเงียบ

นีรดาไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากปล่อยให้พวกเขาไปทำงาน

ถ้าเปรียบเทียบ งานของสายทิพย์นั้นง่ายกว่าของ นาโน

แม้นาโนจะไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกมา

หลังจากเตรียมส่วนผสมเสร็จแล้ว นาโนก็หยิบไอแพดของเธอ และนั่งดูทีวีในท่านั่งปกติ

สายทิพย์กำลังพูดคุยกับพนักงานร้านอาหาร

นีรดาก็เดินเข้ามาและพูดอีกครั้ง "นาโนเธอต้องเตรียมส่วนผสมเพิ่มเติมในตอนเช้า เรามีสาขาอยู่ที่ถนนโจเม ต่อไปส่วนผสมจะถูกส่งมาจากที่นี่"

นาโนขมวดคิ้ว

ล้อเล่นหรือเปล่า

หากมีส่วนผสมมากกว่านี้ เธอประมาณการว่าจะตั้งแต่เช้าจรดค่ำเธอคงยุ่งแต่การทำส่วนผสม

หลังจากคิดแล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่พูดด้วยความหมายแฝงว่า "ไม่มีส่วนผสมอื่นสำหรับสาขาตรงถนนโจเมนหรอ"

"ไม่มี เพราะตระกูลเตชะโสภาเปิด รสชาติก็เหมือนกัน เป็นเหตุผลว่าทำไมลูกค้าจำนวนมากถึงชอบรสชาติของตระกูลเตชะโสภา"

"งานจะหนักมาก ถ้าใช้เครื่องจักรล่ะคะ ประสิทธิภาพจะดีขึ้นมาก" นาโนพยายามคิดหาวิธีอย่างดีที่สุด

แต่ก่อนที่นีรดาจะได้พูด สายทิพย์ก็พูดว่า "เครื่องจักรไม่ดีเท่าทำด้วยมือหรอก รสชาติที่ทำด้วยมือจะกลมกล่อมและมีกลิ่นหอมมากขึ้นซึ่งเครื่องไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ทำสองหม้อ หม้อหนึ่งในตอนเช้า และอีกหนึ่งหม้อในตอนบ่ายน่าจะได้"

นาโนอยากจะเอาไอแพดในมือฟาดเข้าที่ใบหน้าของสายทิพย์ให้แบนราบ ไม่พูดกลัวคนอื่นจะหาว่าเป็นใบ้หรอ

นีรดาพูด "ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน"

เธอตบไหล่ และบอกว่ารบกวนด้วย แล้วจากไป

เมื่อเธอกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในตอนเย็น นาโนก็โยนของไปด้วยความโกรธในใจ

ดนัยถามเหตุผล และเธอก็บอกความจริง

"ผมคิดว่าสิ่งที่เธอพูดก็สมเหตุสมผลดี ทำอันหรือสองอันก็คือต้องทำ ไม่น่าจะยากขนาดนั้นใช่ไหม"

ดนัยพูด

แม้ว่าร้านอาหารจะเป็นของตระกูลเตชะโสภา แต่เขาไม่ค่อยไปร้านอาหาร นับประสาอะไรกับห้องครัวด้านหลัง

จนถึงตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวหน้าพ่อครัวของร้านอาหารหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่เขาคิดว่ามันไม่น่าจะเหนื่อยเกินไป

"คุณยืนพูดก็ไม่ปวดเอวอะสิ ลองไปทำดูสิ จะได้รู้ว่าเหนื่อยมั้ย" นาโนพูดอย่างโกรธเคือง

"เหนื่อยๆ เมียบอกเหนื่อยก็ต้องเหนื่อย"

ดนัยรีบเปลี่ยนคำพูด เกลี้ยกล่อมเธอเบาๆ เอามือข้างหนึ่งโอบเอวเธอ ให้เธอนั่งบนต้นขาที่แข็งแรงของเขา "ต่อไปผมจะใช้เวลายี่สิบนาทีทุกคืนมานวดภรรยาที่ทำงานหนักของผม เป็นไง"

คนหนึ่งต้องทำส่วนผสมออกเป็นสองส่วน การทำงานหนักและลำบากเช่นนี้ คนยืนดูไม่สามารถรู้สึกได้