บทที่ 675 คืนนี้เป็นของสองคน

"งั้นก็รีบกินตอนที่มันยังร้อนๆ เดี๋ยวผมจะเทน้ำร้อนให้คุณ"

นาโนเหล่ตาของเธอด้วยรอยยิ้ม และตอบตกลง

ที่จริงข้าวผัดไข่ของเขารสชาติดีจริงๆ

หลังจากกินข้าวและดื่มน้ำเสร็จ เธอก็ลูบท้องเบาๆ และกอดแขนของดนัยนอนหลับฝันหวานอย่างมีความสุข

นีรดาอยู่ในโรงพยาบาล แต่ สายทิพย์ไม่เต็มใจที่จะกินอะไรเลย ไอ้สารเลว

นีรดาถามเธอว่า "เธอกำลังทำอะไรอยู่"

เธอบอกว่าเธอต้องการพบดนัย เธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง และเธอจะได้คำตอบที่เธอต้องการ

นีรดาโทรหาดนัยด้วยความสิ้นหวัง และนาโนก็นั่งอยู่ข้างๆระหว่างการโทร

ดนัยวางสายแล้วมองไปที่นาโนแล้วหรี่ตา นาโนโบกมืออย่างไม่เห็นแก่ตัว "ไปเถอะ"

หลังจากที่ได้ยินการสนทนาของเขากับสายทิพย์ในวันนั้น อารมณ์ของเธอก็เปลี่ยนไป เธอเชื่อมั่นมากว่าเธอควรให้ความเคารพและไว้วางใจเขาตามที่เขาสมควรได้รับ

หลังจากจูบอันอบอุ่น ดนัยก็ไปโรงพยาบาล

ปัญหาที่สายทิพย์กำลังดิ้นรนก็คือยังคงไม่สามารถทนต่อการแต่งงานของเขากับนาโนได้ "ทำไมคุณไม่รอฉัน"

"ความรักเป็นเช่นนี้ บางทีอาจเป็นโชคชะตา หรือพระเจ้าอาจจงใจหลอก แต่ผมเชื่อว่าพระเจ้าเป็นผู้จัดเตรียมทั้งหมด และโชคชะตาก็เช่นกัน" สำหรับส่วนที่เหลือดนัยปฏิเสธที่จะพูดเพิ่มเติม

"ชะตากรรมกำหนด" สายทิพย์ยิ้ม "ฮ่าฮ่า เป็นการตกลงที่ดี เธอมักใจร้ายกับฉันเสมอ"

"มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมคุณถึงยังให้ความหวังล่ะ" ดนัยยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉันไม่เคยเป็นคนเลอะเทอะมาก่อนเลย รู้ไหม"

หลังจากหลับตาไปครู่หนึ่งสายทิพย์ก็กล่าวว่า "อยู่กับฉันและโตโต้สักพัก"

"เป็นไปไม่ได้!" ดนัยปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลย

"เอาเป็นค่าตอบแทนให้ฉันเถอะ พออยู่กับฉันแล้วเราก็ถูกตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง อย่าลืมว่าฉันตกลงไปในทะเลสาบเพราะคนที่ฉันช่วยชีวิตไว้"

รักนั้นเป็นหนี้เธอจริง ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลงไป

"แต่ฉันมีเงื่อนไข คุณบอกนาโนเรื่องนี้ไม่ได้ คุณต้องเก็บมันไว้ อย่าถามฉันว่าทำไมฉันถึงทำ ฉันแค่อยากจะทำ"

คิ้วที่ยาวและแคบของดนัยยกขึ้นเล็กน้อย ดึงริมฝีปากบางของเขาแล้วพูดช้าๆว่า "ถ้าคุณมีเงื่อนไข ฉันก็เช่นกัน คุณสามารถไปกับฉันได้ แต่คุณต้องรักษาระยะห่างที่เหมาะสม"

มือที่ถือแก้วน้ำสั่นเล็กน้อย สายทิพย์ตอบว่าได้ สำหรับเธอ เขารู้สึกแปลกมาก

ทำงานวันแล้ววันเล่า นาโนยุ่งเกินกว่าจะดูแลตัวเองและไม่มีเวลาพักผ่อน

แต่ทุกคืนดนัยจะนวดให้เธอและเอาน้ำผลไม้สดมาให้เธอ เพื่อที่เธอจะยิ้มได้ทุกวัน

สายทิพย์ต้องการจะไปมัลดีฟส์ ซึ่งเป็นความฝันของเธอมาโดยตลอด ว่าจะไปเป็นเวลาสองสัปดาห์

ดนัยปฏิเสธ หนึ่งสัปดาห์ก็ได้ สองสัปดาห์เป็นไปไม่ได้ มิฉะนั้นจะถูกยกเลิก

สุดท้ายสายทิพย์ก็ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หนึ่งสัปดาห์ก็ได้

โดยใช้ประโยชน์จากสัปดาห์นี้ เธอต้องการพยายามปลุกความทรงจำของทั้งสองคนด้วยความอบอุ่น

ดนัยรักษาสัญญาของเขาและไม่ได้บอกความจริงกับนาโน แต่พูดเพียงว่าบริษัทกำลังจะเดินทางไปทำธุรกิจเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

นาโนกำลังช่วยเขาจัดกระเป๋าเดินทาง "ฉันจำได้ว่าคุณต้องนวด 20 นาทีทุกวัน ฉะนั้น คุณเป็นหนี้ฉันหนึ่งร้อยสี่สิบนาที เมื่อคุณกลับมา ชดใช้ให้ฉันด้วย"

"รับทราบครับภรรยา" ดนัยตัวสั่น และดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาจากด้านหลัง

"อย่ามาแสดงความรักแถวนี้ คุณรีบไปเร็วๆ" นาโนกลัวเขาจริงๆ เธอจะมาครั้งหรือสองครั้งทุกคืน เธอรับไม่ได้จริงๆ

หลังจากได้รับความอบอุ่นอีกรอบ เขาถูกส่งออกจากอพาร์ตเมนต์