บทที่ 676 คุณจากไป

ขณะที่เปิดประตู สายทิพย์ยืนอยู่ข้างหลังประตู

ดังนั้นดนัยจึงไม่เห็นว่าเธอสวมชุดอะไร เขาเดินเข้าไปอย่างสบายๆ และเป็นธรรมชาติ

ต่อมาประตูห้องถูกปิดโดยสายทิพย์

เธอเดินตามหลังเขาไปสองสามก้าว โอบแขนรอบเอวที่แข็งแรงของเขา แล้วเอาแก้มแนบกับหลังเขา

ดนัยขมวดคิ้วเล็กน้อย และเสียงของเขาก็ต่ำลง "คุณกำลังทำอะไรอยู่"

"อย่าปฏิเสธฉัน! ดนัย..."

สายทิพย์เปล่งเสียงเบาๆขอร้อง

"คุณลืมไปจริงๆแล้วหรือเปล่า เรารักกันมา 6 ปีแล้ว เราไม่เคยห่างกัน ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว กลับมาแล้วจริงๆนะ คุณต้องการฉันไหม"

"ปล่อยมือ!"

ดนัยยังคงเสียงต่ำ

"บางสิ่งที่ฉันพูดชัดเจนมากแล้ว ฉันหวังว่าคุณจะไม่ปล่อยให้ฉันพูดซ้ำ"

"ทำไมคุณถึงรู้สึกไม่ดีกับฉันนัก คุณลืมไปแล้วจริงๆ หรือ ตอนอายุยี่สิบสอง ฉันมอบครั้งแรกให้คุณ และครั้งแรกของคุณก็ให้กับฉันด้วย!"

สายทิพย์ ไม่เพียงไม่ปล่อย แต่จับมือเขาแน่นยิ่งขึ้น

แต่ความอดทนของดนัยค่อยๆหมดลง "นั่นเป็นเพียงอดีต ใครเล่าไม่มีอดีต"

สายทิพย์ร้องไห้ออกมาและส่ายหัว

"ฉันรู้ว่าคุณรักภรรยาของคุณ และฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ฉันแค่ต้องการอยู่เคียงข้างคุณ ตราบเท่าที่ฉันสามารถเป็นผู้หญิงของคุณได้"

"ฉันจะเชื่อฟังอย่างแน่นอน ฉันจะไม่สร้างปัญหา และฉันจะไม่ปล่อยให้นาโนรู้ ฉันจะทำทั้งหมดนี้ในที่ส่วนตัวและอย่างลับๆ โอเคไหม"

"เมื่อไหร่ที่คุณกลายเป็นคนไร้ยางอายแบบนี้"

แสงสลัวในดวงตาของดนัยเย็นชาไปหมด

"ผมจะคิดว่าผมไม่ได้ยินสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งก่อนของเรา ปล่อยเดี๋ยวนี้!"

"ไม่! ทำเป็นไม่ได้ยินทำไม ฉันพูดซ้ำได้เป็นสองเท่าหรือสิบครั้ง!"

ความอดทนของดนัยหมดลง มือใหญ่ของเขาวางลงบนหลังมือของเธอ และต้องการจะขยับมันออกไป

แต่เมื่อเขาเคลื่อนไหว สายทิพย์ก็เคลื่อนไหวเร็วกว่าเขา

จนมันตกลงตรงหว่างขาของเขา

เธอรีบร้อนและในขณะเดียวกันก็สั่นสะท้าน จับมือเขาด้วยมือข้างหนึ่งและดึงผ้าคลุมบนร่างกายของเธอด้วยอีกมือหนึ่ง

ในที่สุดดนัยก็เสียอารมณ์ หันหลังกลับ ยกมือขึ้น และตบสายทิพย์ออกไป "อย่าทำตัวถูก!"

หลังจากนั้น เขาสลัดเธอออกอย่างแรง เหยียบขายาวอันมีเสน่ห์ของเขาเดินออกจากห้องโดยตรง

สายทิพย์ ล้มลงกับพื้นอย่างไม่เชื่อ

เขาทิ้งเธอ!

เธอไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจ คำพูดของดนัยยังคงลอยอยู่ในใจของเธอ อย่าทำตัวราคาถูก!

เพราะผู้ชายที่เธอเจออยู่คือเขา เธอจึงทำเช่นนี้ แต่เขาดุเธอเพราะถูก!

เป็นครั้งแรกที่เขาทุบตีเธอและดุเธอ น้ำตาก็ไหล แต่ไฟแห่งความโกรธก็แผดเผาอยู่ในใจ มันไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม...

......

นาโนเหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นได้ หลังจากนาฬิกาปลุกดัง 3 ครั้ง เธอก็ขยี้ผมแล้วลุกขึ้นนั่ง

ตอนกำลังจะแต่งตัว มีเสียงมาจากประตูอพาร์ตเมนต์ จากนั้นมันก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอกเข้ามา และดนัยก็เดินเข้าไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

คิดว่าตัวเองกำลังหลอน เธอขยี้ตา แล้ววิ่งด้วยเท้าเปล่า และโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ดนัยรับเธอ "รอไม่ไหวเหรอ"

"อย่าเว่อร์!" นาโนทุบหน้าอกของเขาเบาๆ "น่าจะไม่ได้นอนบนเครื่องบินอย่างแน่นอน ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปร้านอาหาร คุณนอนสิ"