บทที่ 680 เธอเป็นไวรัสเหรอ

"ลืมแล้วเหรอ "

นาโนลากเสียงขึ้น และนั่งลงบนขาใหญ่ของเขา แล้วคว้าคอเสื้อที่หน้าอกเขา " ถ้างั้นพูดกับฉันอีกรอบ ทิวทัศน์มัลดีฟส์สวยไหม "

"ภรรยาของผมรู้เยอะเลยทีเดียว"

ดนัยยิ้มแล้วกอดเอวของเธอ "ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ถ้าคุณยังโหดร้ายแบบนี้ต่อไป ก็คงจะฆ่าสามีคุณเป็นแน่ ！"

"ก็แค่ฆ่ามันทิ้งซะ แล้วค่อยเปลี่ยนใหม่" นาโนกระชับขึ้นเล็กน้อย ยังไม่รีบไปสมัครมาใหม่อีก ！

"ครับ ครับ ครับ ผมสมัคร"

ดนัยไม่ได้จะปิดบังอะไรเลย เธอเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นโดยไม่ตกหล่นเลยแม้แต่น้อย

แต่นาโนแทบไม่อยากจะเชื่อ

ดนัยยกมือขึ้นสาบาน "ถ้าหากว่ามีคำโกหก ผมจะต้องถูกฟ้าผ่าอย่างแน่นอน โชคดีที่ผมมองการณ์ไกล จึงซ่อนหลักฐานชิ้นหนึ่งไว้ ！"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถืออกมา เปิดออก แสดงให้เห็นบทสนทนาระหว่างเขากับสายทิพย์ในวันนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ให้รักษาระยะห่างที่เหมาะสมกับเขา นาโนปิดปากของเธอไว้ "นายคือหลิ่วเซี่ยฮุ่ยจริงเหรอ "

ฟ้าดินเห็นได้ ฉันดีกว่าหลิ่วเซี่ยฮุยแน่นอน ！ดนัยแสดงความจงรักภักดีของตัวเอง "ผมไร้เดียงสาจริงๆ ！"

"ฉันเชื่อ นาโนยิ้ม แล้ววางขาเรียวยาวของเธอไว้บนขาของเขา "รีบนวดเร็ว"

"เชื่อผมแบบนี้เลยเหรอ " คำพูดของดนัยนั้นอ่อนโยน และท่าทางของเขาก็อบอุ่นเป็นอย่างมาก "ไม่กลัวว่าผมจะหลอกคุณเหรอ "

"รู้จักกับคุณมานานขนาดนี้ แน่นอนว่าฉันเข้าใจคุณอยู่แล้ว ถ้าหากว่ามีวันหนึ่งคุณหลอกฉันจริง ๆ ฉันรู้แน่นอน"

นาโนเลิกคิ้ว

"แววตาไม่ทรยศต่อความรู้สึกของคน อย่างไรก็ตาม ต่อไปคุณพยายามอย่าเข้าใจสายทิพย์มากเกินไป เธอมีความคิดเกี่ยวกับคุณ ดังนั้นคุณอย่าตกลงไปในกับดักนะ ！"

ดนัยยกมือขึ้น " สัญญาครับ ผมก็อยากจะห่างจากเธอ"

"ดีมาก ไม่เพียงแต่ต้องห่างจากเธอ แต่รวมไปถึงผู้หญิงทุกคนคุณก็ต้องอยู่ห่าง ถ้าวันหนึ่งคุณมีความคิดแบบนั้น ดูสิว่าฉันจะตบคุณสักกี่ครั้ง ！นาโนกัดฟัน"

"โหดร้ายถึงเพียงนี้เชียว"

"ตบแค่ไม่กี่ครั้งก็ถือว่าดูถูกคุณแล้ว อย่าโอ้อวดเลย รีบบีบขาเร็ว "

นาโนไม่เข้าไปพัวพันกับคำถามนี้อีกต่อไป

อันที่จริงแล้ว หากผู้ชายเป็นคนช่างคิดจริงๆ ผู้หญิงจะมีสัมผัสที่หกและสัญชาตญาณ และผู้หญิงมักจะอ่อนไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องเหล่านี้

ยืนนานเกินไป ขาเล็กๆของนาโนบวมขึ้นเล็กน้อย ดนัยเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก " พรุ่งนี้ผมจะไปพูดคุยกับคุณแม่ ขาบวมหมดแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ บางทีฉันอาจจะเพราะเครียดเกินไป ยังไม่ชินกับมัน รอให้ปรับตัวชินแล้วก็ดีเองค่ะ" นาโนพูดแบบนี้ เป็นเพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

เนื่องจากรู้ว่าเขาเจ็บปวดแทนเธอ และเป็นห่วงเธอ มีความคิดแบบนี้ก็พอแล้ว

ถ้าให้เขาไปหานีรดา จะไม่มีผลสรุปแน่นอน และความขัดแย้งก็จะยิ่งมากขึ้นไปอีก

"ไม่ต้องจริงๆหรือ "

"ใช่ค่ะ！"

นาโนกอดแขนของเขาด้วยความเกียจคร้านอีกครั้ง

"ผมกำลังคิดว่า สายทิพย์จงใจพูดแบบนั้นกับผม แน่นอนว่าต้องการให้ผมโกรธและหึง คุณว่าถ้าเธอเห็นพวกเราสามัคคีแบบนี้ เธอจะโกรธจนกะอักเลือดไหม "

ดนัยกล่าวว่าเขาไม่มีความสนใจในหัวข้อของสายทิพย์เลย และให้ความสนใจกับหัวข้ออื่นมากกว่า "คุณไม่ได้ทำกับผมมาสิบวันแล้ว"

"ไม่ทำ！"

นาโนพูดสองคำนี้ให้เขาอย่างไม่เกรงใจ

"กลางวัน ตอนอยู่ร้านอาหารแม่ของคุณกดขี่ฉันอย่างหนัก ตอนกลางคืนคุณยังอยากจะบีบคั้นฉันอีก ไม่มีทาง！"

"การทรมานของเธอจะทำให้คุณโกรธ แต่การกดขี่ข่มเหงของฉันจะทำให้คุณสบายใจ" ดนัยเหล่มองและยิ้ม วางมือบนหลังเธอ