บทที่ 687 คุณรู้จักเธอไหม

แล้วนิ้วของผู้หญิงก็ขยับอีกครั้ง...

รูขุมขนทั่วร่างกายเปิดออก และ สายทิพย์มีความกลัวที่อธิบายไม่ได้ในหัวใจของเธอ

เธอรู้ว่าเธอลังเลไม่ได้อีกต่อไป เธอต้องโหดร้าย

ฟันที่แหลมและละเอียดกัดริมฝีปากของเธอ และ สายทิพย์ก็ยอมผ่อนปรนอีกครั้งด้วยความรู้สึกเจ็บบนริมฝีปากของเธอ

ขณะที่เขากำลังจะกระแทกมันออกไปอีกครั้ง ก็มีฝีเท้าไม่กี่ก้าวเข้ามา

หัวใจของเธอดูเหมือนจะพุ่งออกมาจากหน้าอกของเธอ รูขุมขนทั่วร่างกายของเธอเปิดออก และเหงื่อชั้นบางๆก็ไหลออกมาจากหน้าผากที่ประหม่าของเธอ และเธอก็หายใจไม่ออก

เธอเกือบจะถอดหน้ากากออกซิเจนบนใบหน้าของผู้หญิงแล้ว...

สายทิพย์รู้ว่าเธอต้องออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด และเธอก็หันกลับมาด้วยความตื่นตระหนก

อาจเป็นเพราะตื่นตระหนกเกินไป และทันทีที่เธอจากไป กุญแจในกระเป๋ากระโปรงของเธอก็ตกลงไปที่พื้น

แต่เมื่อเธอรู้สึกหวาดกลัว เธอจะรู้สึกได้อย่างไรว่าตก?

ไม่กี่วินาทีหลังจากที่เธอจากไป ดนัยนาโนและแม่และแฟนของผู้ป่วยก็เดินเข้ามา

เมื่อเข้าใกล้ข้างเตียง นาโน รู้สึกว่าเท้าของเธอเหยียบโดนพื้นไม่เท่ากัน

เธอก้มลงหยิบมันขึ้นมา ดวงตาของเธอมองไปที่พวงกุญแจโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างกายของเธอตกตะลึง และเธอก็นิ่งอยู่ที่นั่น

เมื่อตระหนักถึงความแปลกประหลาดของเธอ ดนัยจึงลดเสียงลง: "มีอะไรหรือเปล่า?"

ดวงตาของ นาโนลอยๆ แต่เธอพูดว่าไม่มีอะไร เธอเอากุญแจไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างสงบ แล้วพูดว่า "หน้ากากออกซิเจนของเธอดูเหมือนจะหลุดออกมา"

ดนัยก็สังเกตเห็นและรีบเรียกหาหมอทันที

หมอตรวจสภาพร่างกายแล้วสวมหน้ากากออกซิเจน: "ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เวลาไม่นาน ถ้าหน้ากากออกซิเจนเอาออกเวลานานกว่านี้ มีปัญหาแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลายคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที

แต่ นาโนสังเกตว่าคิ้วของเธอมีรอยย่นเล็กน้อยในเวลานี้

เธอหลับตา เปิดมันอีกครั้ง และแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอน เธอตะโกนด้วยความดีใจและตื่นเต้น: "หมอ! หมอ! เธอกำลังเคลื่อนไหว! เธอกำลังเคลื่อนไหว!"

คราวนี้ทุกคนมองไปบนเตียง

ใช่ คิ้วที่บอบบางของหญิงสาวนั้นบิดเบี้ยวเล็กน้อย และขนตาของเธอก็สั่นเล็กน้อย

ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าฉากนี้จะพัง ต่างก็เงียบสงบตากัน

ห้องเงียบมาก แม้แต่เสียงเข็มที่ตกลงสู่พื้นก็ยังได้ยินชัดเจน

หญิงสาวอยากจะลืมตาขึ้นมาก แต่การกระทำนั้นดูยากสำหรับเธอมาก หลังจากดิ้นอยู่นาน เธอก็ลืมตาอย่างลำบาก ซึ่งก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนยิ้มได้!

ความตื่นเต้นในหัวใจของ นาโนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เมื่อคว้าแขนของ ดนัยเธอรู้สึกตื่นเต้นมาก: "ตื่นได้แล้ว! ตื่นสิ! เธอตื่นแล้ว!"

ดนัยติดเชื้อจากการแสดงออกและอารมณ์ของเธอ จิตที่ตึงเครียดในที่สุดก็คลายตัวและโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวเรียวของเธอ: "ผ่อนคลายหรือยัง?"

“โล่งใจ ในที่สุดหินที่กดทับหัวใจฉันก็ถูกเอาออกไปแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมาก!” นาโน จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่สดใส

ดนัยเอื้อมมือออกไปและลูบผมของเธอเบา ๆ โดยไม่พูด แค่เธอรู้สึกผ่อนคลายก็ดีแล้ว

แม่และแฟนของผู้ป่วยยิ่งตื่นเต้นและล้อมรอบผู้หญิงคนนั้น

นาโนแทบรอไม่ไหวที่จะรีบเร่งเหมือนพวกเขา ดนัยเห็นอารมณ์เหล่านั้นในดวงตาของเธอและพูดว่า: "เตียงเล็กมาก ไม่มีที่สำหรับคุณ ตอนนี้ให้เวลาพวกเขาเถอะ"

นาโนพยักหน้า กวาดฉากตรงหน้าอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องพร้อมกับดนัย

ก่อนที่เธอจะออกไป เธอปล่อยให้ร่างที่อ่อนนุ่มของเธอพิงกำแพง: "กอดฉันไว้ ขาของฉันอ่อนแรง และเดินต่อไปไม่ได้แล้ว"

ดนัยรู้สึกขบขันและมุมริมฝีปากของเขาก็ยิ้ม

“เธอเก่งดีไม่ใช่เหรอ? บอกว่าจะเข้าคุก ทำไมตอนนี้ถึงขี้ขลาดแบบนี้เล่า?”