บทที่ 686 ผู้หญิงมีการตอบสนองแล้ว

กลับไปในห้อง คนจากสถานีตำรวจเข้ามา และนาโนวางแก้วน้ำลง: "คุณมาพาฉันกลับใช่ไหม? ไปกันเถอะ"

ดนัยคว้าตัวเธอไว้ และตำรวจก็ส่ายหน้า: "ผมมาที่นี่เพื่อส่งรายงานผลการตรวจสอบ จากอาเจียนเมื่อวาน เราพบส่วนผสมของยาสลบ"

ยาสลบ？

ดนัยเลิกคิ้วและขมวดคิ้ว

นาโนตกใจเล็กน้อย มึนงงเล็กน้อย ถูกวางยา ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สัมผัสอะไรพวกแบบนั้น

“มันก็แค่ยาสลบ เราเลยสงสัยว่าสาเหตุของอุบัติเหตุทางรถยนต์ของคุณนาโนอาจเกี่ยวข้องกับยาสลบ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นาโน ก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริง

เพราะเวลาเธอขับรถไปในตอนนั้น เธอรู้สึกเวียนหัว สับสน มองอะไรไม่ชัด

“ดังนั้น คุณนาโนโปรดคิดให้รอบคอบว่าเมื่อวานคุณกินหรือดื่มอะไรเป็นพิเศษหรือไม่”

นาโน คิดอย่างรอบคอบ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่กินเมื่อวานนี้ เธอจำไม่ได้จริงๆ

“ตามนี้ คดีนี้ต้องมีการสอบสวนเพิ่มเติม ผมหวังว่าคุณนาโนจะร่วมมือกับเรามากขึ้นในอนาคต”

“แน่นอนค่ะ”

เมื่อตำรวจจากไป ดนัยขอให้เธอนึกสิ่งที่เธอกินไป นาโนหันศีรษะไปทางด้านข้างและคิดทบทวนอย่างรอบคอบ

ม้วนชีสและนมถั่วเหลืองในตอนเช้า ข้าวตอนเที่ยง ชาครึ่งถ้วยในตอนบ่าย และกาแฟครึ่งถ้วย...

แต่ไม่มีอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้!

เธอคิดไม่ออก คิดไม่ออก

คิ้วของ ดนัยยังคงขมวด และ นาโนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปและถามเขาว่า "ผู้บาดเจ็บอยู่ในอาการโคม่ามานานแค่ไหนแล้ว?"

"สิบสองชั่วโมง"

ดนัยเหลือบมองดูเวลา: “ยังมีเวลาอีก 36 ชั่วโมง ผมเชื่อว่าเธอจะตื่น”

นาโน: “หวังว่า ฉันหวังว่าเธอจะตื่นเช่นกัน”

สายทิพย์อยู่กับ นีรดาทั้งวัน และร้านอาหารก็ยุ่ง เธอเอาแต่ถามคำถามว่าคนไข้ตื่นหรือไม่

นีรดา: "ไม่รู้ดนัยยังไม่ได้โทรมา อาจจะยังไม่ตื่น หากมีข่าว เขาจะโทรมาเอง"

“เป็นไปได้ไหมที่จะลืมไป?” สายทิพย์ถาม

“คงไม่หรอก เพราะรู้ว่าฉันกังวลมาก เขาไม่น่าลืม แต่ถ้ามีเรื่องมากเกินไปในตอนนั้น ก็มีความเป็นไปได้เช่นนั้น” นีรดากล่าวหลังจากคิดไปว่า “ลืมแล้วหรือเปล่า?”

สายทิพย์ส่ายหัวโดยแสดงว่าเธอไม่รู้

นีรดาหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วโทรออก แต่ไม่มีใครรับสาย

“ชั่งเถอะ ไม่โทรแล้ว ถ้ายุ่งเกินไปเพราะคนฟื้นก็ไม่เป็นไรแค่ฟื้นก็เป็นข่าวดีแล้ว” นีรดาวางสาย

แต่ สายทิพย์กระสับกระส่าย

ได้ยินมาว่านาโน ไม่ได้มีปัญหาร้ายแรง อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อคืนนี้ไม่ได้ทำเธอบาดเจ็บ แต่อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัส

ถ้าอีกฝ่ายตื่นขึ้น เท่ากับว่าทำสิ่งนี้ไปเปล่าๆ และไม่มีผลเลย ไม่ใช่เหรอ?

สายทิพย์คิดอย่างใจเย็น ราวกับว่าคิดอะไรได้ เธอพูดว่า “คุณป้า ฉันจะออกไปซื้อของให้ โตโต้ตอนบ่ายนี้”

นีรดาตกลง: "ไปเถอะ ซื้อให้โตโต้เพิ่มอีกชุดโดยบอกว่าย่าให้มา"

พยักหน้า สายทิพย์กล่าวว่าเธอรู้แล้ว

นีรดาไม่ได้พูดอะไรและโบกมือให้เธอไปได้แล้ว

จากนั้นนั่งในรถเข็นและคลุกเคล้าส่วนผสมต่อไป

บอกตามตรงว่าตอนนี้ภาระงานไม่เบาเลยจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันนาโนกลับเกิดเรื่อง!

ปล่อยให้เธอซึ่งเป็นคนที่ขาไม่สะดวกนั่งรถเข็นเพื่อทำสิ่งนี้ เธอถึงกับรู้สึกว่าทั้งสองมีความขัดแย้งกันด้านโชคชะตา นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาซวยแบบนี้!

หลังจากคิดเช่นนี้ ก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อยๆ ส่ายหัวไม่คิดอะไรเลย ก้มลงทุบต่อ