บทที่ 689 ฉันผิดไปแล้วจริงๆ

อีกด้าน

แม้ว่าจะกินหม้อไฟ แต่สายทิพย์ก็ไม่ได้ขยับตะเกียบมากนัก

เธอเหม่อลอย สีหน้าซีดเล็กน้อย และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

นีรดาและ โตโต้กินเยอะและสั่งอาหารมากมาย

เธอตื่นตระหนกและสับสนเล็กน้อย โดยไม่รู้ว่า ดนัยและ นาโนจะจัดการกับเธออย่างไร

เธอคิดว่าเธอไม่ควรไปโรงพยาบาลในวันนี้!

แต่มันสายเกินไปแล้ว!

ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือ ถ้าเขาไม่สามารถแสดงหลักฐานได้ เธอก็จะปฏิเสธที่จะยอมรับและยืนนิ่ง

กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เธอยังคงกระสับกระส่าย รู้สึกว่าบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้นเสมอ

นาโนและ ดนัยนอนหลับทั้งวันจริงๆ และเพราะพวกเขานอนหลับเพียงพอ พวกเขาจึงมีพลังมากขึ้น

ในตอนเช้า ทั้งสองไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ ดนัยไม่ได้ไปบริษัท และเธอก็ไม่ได้ไปร้านอาหาร และใช้เวลาทั้งวันอย่างผ่อนคลาย

ตามคำพูดของ นาโนนี่เป็นการหลบหนีอย่างแท้จริง

ดนัยเดินตามหลังและกล่าวว่า "บรรดาผู้ที่ได้รับพรมากมายนั้นแตกต่างกันจริงๆ มารถเปลี่ยนอันตรายให้กลายเป็นเรื่องเล็กได้"

นาโน หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "ดังนั้น เพื่อเป็นการฉลองความโชคดีของฉัน เราควรไปที่บาร์ตอนกลางคืนหรือไม่"

“เลิกสูบบุหรี่และเหล้าแล้ว ทำไมยังไปบาร์อีก?”

“ฉันไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้ว อีกอย่าง การไปบาร์ไม่ได้แปลว่าดื่มเหล้า ฉันแค่ไปร่วมสนุก ร่วมสนุก”

ดนัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: "เพื่อร่วมสนุกคุณไม่ต้องไปที่บาร์ก็ได้ ไปดูหนังกันไหม?"

“ตกลง! ข้อเสนอนี้ดีมาก ฉันชอบ ไปกันเถอะ บางทีฉันอาจจะได้พบกับหนังที่ฉันชอบ” นาโนรอไม่ไหว

ดูหนังเสร็จก็มืดแล้ว แต่คืนต้นฤดูร้อนไม่หนาวหรือร้อนเกินไป เดินเล่นริมทะเลสาบดีจริงๆ

หลังจากเดินไปรอบ ๆ ทะเลสาบ โทรศัพท์มือถือของ ดนัยก็ดังขึ้นและเขาก็หยิบขึ้นมา

นาโน ลืมตาขึ้นและจ้องมาที่เขา โดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาพูดว่า “กลับไปคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา”

ทั้งสองขึ้นรถ เปิดไฟเลี้ยวซ้าย และขับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา

ทั้งคืนนี้ สายทิพย์อยู่ไม่เป็นสุขเลย

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดกับนีรดาว่า "คุณป้า ฉันยังอยากออกไปใช้ชีวิตอยู่ด้านนอก"

“ก็อยู่อย่างดีๆ ทำไมจู่ๆ ถึงอยากออกไปข้างนอกล่ะ อยู่ที่นี่ อย่าไปที่ไหนเลย” นีรดากล่าว

พูดแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้ผล สายทิพย์คิดไปคิดมาและพูดอีกครั้งว่า: "ถ้าอย่างนั้นฉันอยากจะพาโตโต้ออกไปเที่ยวละแวกแถวนี้สองสามวัน"

"พาฉันไปด้วยสิ"

นีรดากล่าวว่า "ฉันอยู่ที่นี่ก็เบื่อ"

สายทิพย์ลังเลเล็กน้อย

เธออยากจะหนีจากที่นี่ไปอย่างสิ้นเชิง แต่นีรดาคอยติดตามแบบนี้ เธอรู้สึกกระวนกระวายใจจริงๆ

ในคืนที่มืดมิด แสงสว่างจ้าส่องเข้ามาทางประตูห้องนั่งเล่น แทงเข้าไปในดวงตาของ สายทิพย์เธอรู้สึกเจ็บปวดและไม่สามารถเปิดตาได้

ประตูเปิดออก นาโนและดนัยเดินออกไป

เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น นาโนเห็นสายทิพย์ถือกระเป๋าเดินทาง และเธอก็พูดตรงๆ ว่า "เธอจะไปไหน"

"แค่ไปเที่ยว!"

สายทิพย์ยังคงยืนหยัด

“ไปเที่ยวจริงๆหรือไปเที่ยวปลอมๆ หรือเธอต้องการหาข้ออ้างที่จะหลบหนี ลองว่ามาดู” นาโนยิ้ม แต่คำพูดของเธอกลับดุดัน

สายทิพย์ขมวดคิ้วและความรังเกียจเล็กน้อยได้เพิ่มขึ้น: "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมฉันจึงควรหาข้ออ้างที่จะหลบหนี?"

“ดีแล้ว ฟังน้ำเสียงแล้วเธอค่อนข้างมั่นใจ เดี๋ยวเธอมั่นใจเหมือนตอนนี้คงจะดีมาก”

"เธอว่าล่ะ?"