บทที่ 690 ฉันก็ไม่อยากกลับไปอาศัย

หน้าอกของเธอหายใจแรง นีรดาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะทำแบบนี้ เธอเอื้อมมือไปปิดหน้าและไม่พูดอะไร

หลังจากที่ตำรวจทักทายกับดนัยพวกเขาก็เดินไปหา สายทิพย์โดยถือกุญแจมือ

สายทิพย์กลัวมากและก้าวถอยหลัง

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และเธอก็ตะโกนต่อไปว่า “คุณป้า ช่วยฉันด้วย คุณป้า ช่วยฉันด้วย!”

นีรดายังคงอยู่ในรูปลักษณ์นั้นราวกับว่าเธอไม่ได้ยินคำพูดของหล่อน

ตำรวจได้ก้าวไปข้างหน้าและใส่กุญแจมือ สายทิพย์โดยตรง

สายทิพย์ตกใจมาก เธอไม่สามารถหยุดมองย้อนกลับไปที่ นีรดาโดยหวังว่าเธอจะพูดอะไรสักอย่าง

ตราบใดที่เธอพูด ดนัยจะปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน

เธอดูน่าสงสาร และ โตโต้อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ เธอคุกเข่าลงบนพื้นและคว้าขาของสายทิพย์

เมื่อเขาเห็นว่าแม่ของตนเองกำลังจะถูกพาตัวไป โตโต้ก็เปลี่ยนไปจับมือนีรดา

“คุณย่า คุณช่วยแม่ คุณย่า!”

เสียงร้องของเด็กมักจะทำให้ผู้คนมีอารมณ์ร่วม นีรดาทนไม่ได้ที่จะเห็นโตโต้เป็นแบบนี้

“ดนัยในเมื่อเธอรู้ว่าเธอผิด ก็ปล่อยเธอไปสักครั้งเถอะ!”

ก่อนที่ ดนัยจะพูด นาโนได้กล่าวแล้วว่า “เป็นไปไม่ได้ ความผิดพลาดที่เธอทำนั้นไม่ได้ง่ายขนาดนั้น มันเป็นชีวิตคน ไม่ใช่อย่างอื่น หากทำอะไรผิดก็ต้องจ่ายราคาที่เท่ากัน นี่คือกฎที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมานับร้อยปี”

โตโต้จ้องมองที่ นาโนด้วยความเกลียดชัง จากนั้นมองไปที่ นีรดาด้วยท่าทางที่น่าสงสาร

เมื่อเห็นสิ่งนี้ นีรดาก็มองไปที่ ดนัย: "โตโต้ค่อนข้างน่าสงสารดังนั้น ... "

แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดคำหลัง แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้ว

ดนัยไม่ได้พูด เพียงแค่มองไปที่ นาโน

ถ้าเธอตกลง เขาไม่พูดอะไรเลย

นีรดาเข้าใจความหมายของคำพูดของเขาและมองข้ามไป

อย่างไรก็ตาม นาโน ไม่มีการเปลี่ยนใจเลย และมีทัศนคติที่ยืนหยัดมาก

ในท้ายที่สุด สายทิพย์ถูกตำรวจจับตัวไป

ทั้งร้องไห้และกรีดร้อง มีร่างเล็กๆ อยู่เบื้องหลัง โตโต้ที่ไล่ตามอยู่ตลอดเวลา...

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่หลานชายของเขาเอง แต่เขาก็เป็นหลานชายในนามเช่นกัน

เมื่อเห็นหลานชายของเธอร้องไห้ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

แต่เธอคิดไม่ออกว่า สายทิพย์ผู้ซึ่งอ่อนโยน จะเลือกเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับได้อย่างไร

โตโต้ยังเด็กอยู่ ดังนั้นจึงไม่สามารถตามรอยผู้ใหญ่ทัน

ไม่นาน ตำรวจก็ทิ้งเขาไว้ไกลๆ และรถตำรวจคำรามก็แล่นผ่านไป

นีรดาถอนหายใจเบา ๆ และขอให้ ดนัยพา โตโต้กลับมา

เขาไม่พูดอะไร หันหลังเดินออกไปตาม โตโต้จับเขาไว้อย่างแรง

ทันทีที่ โตโต้เห็น นาโนเขาก็เหมือนกับสิงโตตัวน้อยที่บ้าคลั่ง เขาวิ่งไปเตะและทุบตีเธอ: "คนเลว! เธอเป็นคนทำให้แม่ไป!เธอเป็นคนเลว!

ความแข็งแกร่งของเด็กนั้นไม่หนักจริงๆ นาโน ขมวดคิ้ว: “เอาล่ะ ใจเย็นๆ!”

"คนเลว! เธอมันเลว! ฉันต้องการแม่! ฉันต้องการแม่!"

โตโต้เป็นเหมือนควายป่าที่พุ่งชนมาหาเธอ

สุดท้ายคือดนัยที่ก้าวไปข้างหน้า กอดเขา แล้วพูดว่า “มันไม่ใช่ความผิดของน้า มันเป็นความผิดของแม่เธอ นั่นแหละเหตุผลที่ถูกพาตัวไป รู้ไหม?”

โตโต้ยังคงน้ำตาไหล

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่นีรดา: “ย่า ย่าจะทิ้งผมไหม?”

“ทำไมถึงถามแบบนั้น” นีรดาปาดน้ำตาของเขา

“ผมไม่มีแม่หรือพ่อตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก ผมอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตลอดเวลา จากนั้นแม่ นรับเลี้ยงผมและเธอก็ใจดีกับผมมาก ตอนนี้แม่ของผมถูกพาตัวไปและผมไม่มีใครเอาอีก คุณย่าส่งผมกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไหม ? คุณย่า ผมจะเชื่อฟังมากๆ อย่าส่งผมกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ได้ไหม? "