บทที่ 69 มางานเลี้ยงศิษย์เก่าเถอะ

นั่งลง เขากินซุปปลาที่จืดชืดสักสามสี่คำ ขมวดคิ้วแน่น เมื่อเทียบกับซุปก๋วยเตี๋ยวที่สดใหม่ รสชาติของซุปปลาเห็นได้ชัดว่าเข้มข้นกว่าเยอะ

ทันใดนั้น ไม่มีความอยากอาหารแล้วออกัสวางถ้วยในมือไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน เดินขึ้นไปชั้นบน

มองไปที่แผ่นหลังของเขา สุนันท์เอ่ยพูดอย่างประหลาดใจ : “คุณชายออกัส คุณไม่กินอาหารค่ำแล้วเหรอ？”

“อืม บริษัทยังมีเอกสารบางอย่างที่ต้องจัดการ……” ไม่ได้หยุดก้าวเท้า และยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่ได้หันหน้ามา รูปร่างที่สูงตระหง่านของเขาค่อยๆหายไปในบันได

หยาดฝนตระหนักถึง สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่ตัวเธอเลยตั้งแต่แรกจนจบ แม้ว่าเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ กลับว่าไม่เคยเลย

ยากที่จะบรรยายความหดหู่และความขมขื่นที่รวมอยู่ในใจได้ เธอก็ไม่มีความอยากอาหารด้วยเช่นกัน กินโจ๊กไปครึ่งถ้วย หาข้ออ้าง ก็เดินขึ้นมาชั้นบน

มองอย่างเงียบๆ มุมปากของสุนันท์เหมือนว่าจะยิ้มไม่ยิ้ม ยังคงมีรอยยิ้มที่เห็นได้ชัดเจนบนใบหน้าที่งดงามและสง่าเลิศล้ำ

ในใจของเธอไม่ชอบเชอร์รีน ผู้หญิงที่คิดจะใช้ลูกในท้องมาจับผู้ชาย ไม่ใช่คนดีอะไรเลย

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหยาดฝน เธอยังคงค่อนข้างที่จะเอียงเอนไปทางเชอร์รีน

จากก้นลึกของหัวใจ เธอเกลียดหยาดฝนตั้งแต่หัวจรดเท้า สามารถใช้คำว่าเกลียดมากมาบรรยายได้เลย！

คิดเข้าข้างตัวเอง ตอบแทนพระคุณด้วยความแค้น ไม่รู้จักชั่วดี ไม่ยอมรับว่าตัวเองทำผิดไม่พอยังมาใส่ร้ายผู้อื่นอีก……

แม้ว่าสิงหาเป็นคนที่เก็บเธอมา แต่หลายปีมานี้ที่เธอเติบโตมา สุนันท์เธอก็ออกแรงไปไม่น้อยเลย！

แต่ว่า เธอแอบยั่วยวนคุณชายออกัสอยู่เบื้องหลัง ช่างหน้าไม่อายเสียจริง！

เธอและคุณชายออกัสเป็นคนที่เธอเลี้ยงให้เติบโตมา จะว่าไปน้องสาวสามีคนนี้ กลับว่ายิ่งจะเหมือนลูกสาวของตัวเอง มีผู้หญิงคนไหนที่ยอมทนให้ลูกสาวของตัวเองอยู่ร่วมกันกับลูกชาย？

หยาดฝนไม่ละอายใจต่อสุนันท์เหรอ？

เมื่อกี้ที่อยู่บนโต๊ะ คุณชายออกัสถามแค่ว่าเชอร์รีนอยู่ที่ไหน ไม่ได้มองเธอเลยสักนิด การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ดีมากเลย

นำกองเอกสารหนึ่งกองกลับมากจาบริษัท รูปร่างสูงเรียวเอนลงบนโซฟา ออกัสกำลังเซ็นเอกสาร

ในห้องใหญ่เช่นนี้ มีเพียงเสียงลมหายใจของเขาที่ดังขึ้นมาเป็นระลอกอยู่ภายในห้อง นอกจากนี้แล้ว ก็เป็นเสียงเซ็นลายเซ็นดังกรอบแกรบ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง คิ้วที่เรียวงามของเขาขมวดเข้าหากันแล้ว ยกสายตาขึ้น กวาดมองไปในห้อง มักจะรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป

ในอดีตที่ผ่านมา กลับว่าก็ไม่รู้สึกว่าห้องว่างเปล่าขนาดนี้

บางครั้ง เธอมักจะทำเสียงบางอย่างออกมา เสียงดื่มน้ำ เสียงพลิกหน้าหนังสือ หรือว่าเสียงฝีเท้า

เสียงที่โกลาหลเหล่านั้นเต็มสองข้างหูโดยทางอ้อม ทำให้เขารู้สึก……สะดวกสบายมาก……

นิ้วที่เรียวยาวถูๆอย่างหงุดหงิดพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน เขานวดๆ แล้วเอามือปิดเอกสารดังปัง ผลักออก ไปที่ห้องน้ำแล้ว

ท่าทีของค่ำคืนนี้ผิดแปลกตลอด มักจะรู้สึกหงุดหงิดหน่อยๆ……

อีกทางฝั่งหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น

เชอร์รีนตื่นเช้ามาก โดยปกติแล้วจะตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมง แล้วก็จะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้หมู่บ้าน

แต่ไม่ทันได้เดินออกไปจากห้อง ทับทิมก็ไล่ตามมาแล้ว : “ฉันก็จะไปด้วย”

“คุณรู้ไหมว่าฉันจะไปที่ไหน？” เชอร์รีนสวมหมวก มองไปที่เธอ

“รู้อยู่แล้ว ก็ไปที่สวนสาธารณะด้านล่างไง？ฉันก็ไป ตอนนี้ท้อง จะต้องให้ลูกน้อยได้สูดลมหายใจบริสุทธิ์หน่อย”

มองไปที่ท้องของตัวเองครู่หนึ่ง ทับทิมยิ้มแล้ว เอ่ยปากพูด