บทที่ 70 จู่ๆก็ไม่รับสายของเขา

“ไม่เป็นไร ฉันนั่งรถไปได้”

“ผมก็อยู่ในหมู่บ้านแถวละแวกนี้ ถึงอย่างไรก็ผ่านทาง ก็เอาตามนี้แหละ คืนมะรืนนี้ผมจะมารับคุณ แล้วพวกเราไปด้วยกัน แต่ว่า เบอร์โทรศัพท์ของคุณเบอร์อะไร？”

เชอร์รีนหยิบโทรศัพท์ออกมา แลกเปลี่ยนเบอร์โทรกับองค์ชาย แล้วก็คุยกันอีกครู่หนึ่ง แยกย้าย

ทับทิมยืนอยู่ข้างๆสงสัยสองคนนี้ตลอด เมื่อองค์ชายออกไปแล้ว เธอดึงแขนของเชอร์รีนไว้ : “เชอร์รีน เขาชอบคุณใช่ไหม？”

เมื่อได้ยิน เชอร์รีนมองไปที่เธอแวบหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ : “พวกเราเป็นเพื่อนเก่ากัน ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว มีอารมณ์ตื่นเต้นมันก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้ คุณคิดมากไปแล้ว”

“งั้นเหรอ？” ทับทิมยักๆไหล่ : “ฉันดูแล้วความคิดของเขาไม่ได้ธรรมดานะ”

ไม่ได้สนใจเธออีก เชอร์รีนเดินไปข้างหน้าต่อ : “คุณจะไปเดินเล่นไม่ใช่เหรอ？งั้นยังไม่รีบไปอีกล่ะ อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้วนะ”

กนกอรกลัวคนจะพูดนินทา จึงให้เชอร์รีนพักที่บ้านแค่หนึ่งคืน วันรุ่งขึ้น ก็รีบให้เธอกลับตระกูลสิริไพบูรณ์

เชอร์รีนไม่อยากไป : “แม่ เพื่อนเก่าของฉันพักอยู่ที่นี่ พวกเรานัดกันไว้แล้ววันมะรืนจะไปงานเลี้ยงศิษย์เก่าด้วยกัน แม่จะไล่ให้ไปตอนนี้ไม่ได้นะ”

จนใจ กนกอรก็ไม่สนใจแล้ว ปล่อยเธอไปแล้ว ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวของตัวเอง จะทำอย่างไรกับเธอได้ล่ะ？

เพราะงั้น เธอก็อยู่ที่บ้าน นับจากวันที่ออกมาวันนั้น ก็ไม่ได้กลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เป็นเวลาสามวันติดต่อกันแล้ว

ณ บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

ออกัสกวาดสายตาไปยังห้องรับแขก คนที่นั่งดูทีวีบนโซฟามีเพียงเลอแปงคนเดียว

มองดูชั้นบนก่อนแวบหนึ่ง เขาถึงได้มองไปยังเลอแปง ขยับริมฝีปากพูดกล่าวว่า : “พี่สะใภ้ของแกกลับมาแล้วยัง？”

“ยังนะ……” เลอแปงเงยหน้าขึ้นมาจากทีวี

คิ้วที่งดงามขมวดเข้าหากัน ออกัสไม่พูดไม่จา ขึ้นชั้นบน ใบหน้าค่อนข้างเย็นชา ภายในห้องเหน็บหนาว

รูปร่างสูงเรียวจมเข้าไปบนโซฟา เขาใช้มือดึงเนกไทออกจากคออย่างหงุดหงิดเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมา ใช้นิ้วๆกดๆหมายเลขโทรศัพท์ ขมวดคิ้ว กดโทรออกไปแล้ว รอคอย

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเสียงหวานๆของผู้หญิงของแผ่ซ่านเข้ามา ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณากดโทรใหม่อีกครั้ง……

เขาควบคุมอารมณ์ ใบหน้าที่หล่อเหลาสุขุมลุ่มลึก ราวกับว่ามองไม่เห็นก้นลึกของนัยน์ตา ข้อนิ้วขยับเล็กน้อย กดโทรออกไปอีกครั้ง

และอีกทางฝั่งหนึ่ง

เชอร์รีนเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอก้มหน้า เห็นที่หน้าจอโทรศัพท์แสดงขึ้นมาว่าเป็นออกัส

ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เส้นสายตาของเธอต่ำลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กดวางสาย

แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เธอปิดเครื่องไปเลย

อันดับแรกคือเป็นผู้หญิง รองลงมา เธอก็ไม่ถือว่าเป็นผู้หญิงที่เจ้าอารมณ์

เพราะงั้น ในใจของเธอถือโกรธ ขมขื่น และก็เจ็บปวด

ทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ไม่สนใจไปเลย ขึ้นเตียง เธอหยิบหนังสือ 《แดงและดำ》ที่วางไว้บนหัวเตียง

หนังสือเล่มหนามาก อ่านมาเกือบจะครึ่งปีแล้ว ยังมีส่วนน้อยๆที่อ่านจบหมดแล้ว

แต่ในตอนนี้ จุดสนใจของเธอกลับว่าไม่ได้จดจ่อไปที่หนังสือเลย แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่

อารมณ์แปรปรวน ไม่สงบสุข เธอนอนพิงกับหัวเตียง หายใจเข้าลึกๆ ให้ร่างกายกับอารมณ์ได้ผ่อนคลาย หลับตา นอนหลับ

ได้ยินเสียงผู้หญิงที่พูดอัตโนมัติและเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากโทรศัพท์ ความหงุดหงิดที่อยู่ในใจของออกัสก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มทวีคูณขึ้นอีก