บทที่ 71 ฉันเป็นสามีของเธอ

แต่ทว่า ยังไม่ทันรอให้เธอพูดจบ ฉัตรดาวก็ขัดจังหวะเธอ: “เข้าใจผิดไหมฉันไม่กล้าพูด แต่สายตาของคุณเพื่ององค์ชายนี้ไม่ได้ละจากตัวคุณเลยตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเพื่อนร่วมชั้นทั้งหลาย พวกคุณว่าถูกต้องไหม?”

ทุกคนในโต๊ะหัวเราะคิกคัก องค์ชาย มองเชอร์รีน หน้าแดงอีกแล้ว

ถ้าหากว่า เธอไม่แน่ชัดว่า องค์ชายคิดอย่างไรกับเธอ งั้นเธอก็ตาบอดแล้วล่ะ!

เชอร์รีนกำลังเตรียมจะอ้าปากอธิบาย แต่มีคนแย่งพูดก่อน: “แค่ดื่มไวน์ไม่สนุก เรามาเล่นเกมกัน ขอเพียงแค่ใครได้ไพ่คิง คุณสามารถสั่งให้คนสองคนที่นั่งอยู่ทำตามคำชี้แนะได้ เพื่อความสนุก ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นคำชี้แนะแบบไหน ก็ต้องทำให้สำเร็จโดยไม่มีเงื่อนไข ไม่มีการปฏิเสธและการบอกปัดใดๆทั้งสิ้น ทุกคนต้องเชื่อฟังกฎของเกม ตอนนี้ เริ่มได้”

คำพูดที่เร็วผิดปกติ ไม่ได้เปิดโอกาสให้ทุกคนได้ตอบโต้

เลือกไพ่ทั้งหมดมากกว่า 30 ใบ มีใบเดียวเท่านั้นที่เป็นคิง นอกนั้น เป็นไพ่ที่ไม่มีความหมาย

รอบแรกคนที่เลือกไพ่คิงคือ ริตา เธอเอ่ยปากอย่างกล้าหาญว่า: “วสุ กันต์ จูบกันสามวินาที”

ได้ยินดังนั้น กองเชียร์เต็มโต๊ะ มีเพียงผู้ชายสองคนหน้าขรึม กัดฟันทำ จูบสามวินาที แล้วล้มลงไปด้านข้างอย่างรังเกียจ รีบล้างปากด้วยเบียร์

รอบที่สองคนที่เลือกไพ่คิงได้คือ ฉัตรดาว มองสายตาของเธอ เชอร์รีนรู้สึกไม่ค่อยดี รีบเอื้อมมือไปดึงที่มุมเสื้อผ้าของเธอ

แต่ฉัตรดาวไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ และเอ่ยปากพูดว่า: “สองคนกินแอปเปิลบนอากาศจนหมด เมื่อไหร่ที่กินแอปเปิลได้ถึงจะนับ ไม่อย่างนั้น ก็ทำต่อไป เชอร์รีน องค์ชาย ออกมา”

ทุกคนต่างก็ให้ความร่วมมือ เธอไม่สามารถทำให้ทุกคนหมดอารมณ์ได้!

ช่วยไม่ได้ เชอร์รีนถูกบังคับให้ลุกขึ้นยืน ขมวดคิ้ว กระซิบองค์ชายว่า: “อีกเดี๋ยว ฉันจะกัดแอปเปิลคำหนึ่ง ไม่ให้แอปเปิลขยับ คุณก็ช่วยหน่อยนะ อย่าลืมทำให้เร็วหน่อย เข้าใจไหม?”

องค์ชายพยักหน้า แสดงออกว่าฟังเข้าใจ

ฉัตรดาวก็ไม่รู้ว่าเอาแอปเปิลมาจากไหน และผูกไว้ด้วยด้ายสีแดงบนอากาศ แกว่งไปมาไม่หยุด

เพราะงั้น เชอร์รีนและองค์ชายยืนตรงกันข้ามกัน ใบหน้าทั้งสองคนใกล้กันมาก มีแอปเปิลหนึ่งลูกอยู่ตรงกลาง มองเห็นแม้กระทั่งรูขุมขนของผิวหน้าทั้งสอง

ถ้าดึงแอปเปิลออกไปล่ะก็ ทั้งสองคนก็จะ……

มีคนสองสามคนเดินเข้ามาจากประตู ทันใดนั้น ผู้ชายที่นำมาก็หยุดฝีเท้า มองไปที่โต๊ะตรงมุมนั่น

คนเหล่านั้นที่เดินตามมาก็หยุดฝีเท้าเช่นกัน เอ่ยปากอย่างไม่เข้าใจว่า: “ประธานออกัส--”

คิ้วที่งดงามขมวดแล้ว ออกัสดึงสายตาที่หนักอึ้งและขรึมกลับมา เหลือบตามอง ลมหายใจที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายทั้งหมดนั้นควบแน่นอย่างผิดปกติ

แต่ มีความสงบอยู่ข้างใบหน้าหล่อเหลาของเขา กระตุกๆริมฝีปาก เอ่ยปากว่า: “เต”

“ประธาน” ผู้ช่วยเตโชก้าวไปข้างหน้าสองก้าว หยุดอยู่ตรงข้างเขา

“พาพวกประธานครามไปก่อน ฉันจัดการธุระนิดหน่อย จากนั้นก็……”

“ครับ ประธาน，ประธานคราม เชิญทางนี้……”

“ฉันพูดหนึ่ง สอง สาม จากนั้นคุณก็เริ่มกัดนะ เข้าใจไหม?” เชอร์รีนกำชับอย่างไม่ค่อยวางใจต่อองค์ชาย เขาพยักหน้า

สายตาจับจ้องไปที่แอปเปิลอย่างใกล้ชิด เธอนับเบาๆ: “หนึ่ง สอง สาม!”

หลังจากสิ้นสุดเสียงคำว่าสาม เธอก็เตรียมกัดแอปเปิลอย่างรุนแรง แต่ใครจะไปรู้ว่า มือไม้ของฉัตรดาวเร็วกว่าเธอ แอปเปิลถูกยกขึ้น

สถานการณ์ตอนนี้แย่มาก ร่างกายของเชอร์รีนเอนไปข้างหน้า และร่างกายขององค์ชายก็เอนไปข้างหน้าเช่นกัน ต้องการจะดึงตัวกลับ แต่กลับควบคุมไม่ได้เลย

เมื่อริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะประกบกัน เร็วอย่างเหลือเชื่อ มือใหญ่แทรกเข้าไปทันที ขวางตรงกลางอย่างกะทันหัน

ครั้นแล้ว ริมฝีปากขององค์ชาย จูบเข้าใส่หลังมือใหญ่นั่น จูบเข้าเต็มๆ

เขาตกใจ เชอร์รีนก็ตกตะลึง หันไปมองทางซ้าย มองดู