บทที่ 72 เขาคิดว่าเขาคือใคร

เห็นได้ชัดว่าองค์ชายไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่ สายตามองไปที่ทั้งสองคนอย่างช้าๆ

ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเธอไม่ได้อยู่ที่ออกัส อยู่สักพัก และนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ พูดคุยกับฉัตรดาวด้วยเสียงต่ำๆเป็นครั้งคราว

สีหน้าดูเฉยเมย แก้มขาวเรียบเนียนเปล่งประกายอย่างแผ่วเบาภายใต้แสงไฟ ดุจดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในบรรดาผู้หญิงเหล่านั้น

ออกัสจ้องมองที่เธอ ตาขยับเล็กน้อย ถือแก้วไวน์ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วเขย่าเบาๆ ทันใดนั้น อีกมือหนึ่งไถลลงไปอยู่ใต้โต๊ะ และจับมือเธอไว้

นิ่งอึ้งไป จากนั้นก็ตอบสนอง เชอร์รีนมองเขาอย่างเดือดดาล แต่ไม่กล้าทำอะไรที่เลยเถิดเกินไป กลัวที่จะดึงดูดความสนใจของคนอื่น

เขาเองไม่ยอมปล่อย นิ้วที่หยาบกร้านลูบฝ่ามืออันอ่อนโยนของเธอช้าๆ กดเสียงลง เสียงต่ำจนมีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่ได้ยิน: “ในที่สุดก็มองฉันแล้ว หืม คุณหญิงเชอร์รีน……”

“ปล่อย!” เธอกัดฟัน เสียงแทบจะบีบออกมาจากระหว่างฟัน

“คุณหญิงเชอร์รีนเก่งมากไม่ใช่เหรอ สามารถสลัดออกไปได้ด้วยตัวเอง จะต้องให้ผมปล่อยอีกเหรอ?”

ออกัส เสียงต่ำและเคร่งขรึม เสียงตอนจบสูงขึ้น ระหว่างที่พูด ก็วางมือไว้บนต้นขาของเธอ ปลายนิ้วแตะ ลูบไปมา

กระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกาย ความโกรธของเชอร์รีน เพิ่มขึ้นเล็กน้อย แอบเอื้อมมือไปหยิกต้นขาเขา

ภายใต้แสงไฟหลากสี คนสองคนนั่งอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าสงบ แต่ใต้โต๊ะเกิดการชุลมุน อย่างดุเดือด

“คุณจะปล่อยหรือไม่ปล่อย?” ความอดทนของเธอค่อยๆหมดไป

ออกัสเพ่งมองเธออย่างนิ่งสงบท่ามกลางความวุ่นวาย: “ปล่อยแล้วยังไง ไม่ปล่อยแล้วยังไง?”

เชอร์รีนไม่พูดมากกับเขาแล้ว ยกเท้าขึ้น เหยียบหลังเท้าของเขาอย่างแรง บดขยี้ไปมา ใช้แรงทั้งหมดที่มี

แต่ออกัสกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ถึงอย่างไรการกระทำของเธอ เลิกคิ้ว ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย มือซ้ายถือแก้วเบียร์ เขายังเขย่าแก้วเบาๆอย่างสบาย ๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาเผยใบหน้าที่ผ่อนคลาย

ยังไม่ทันหายโกรธ ร่างของเชอร์รีน เอี้ยวตัวอย่างรุนแรง ไม่ได้ระมัดระวัง ชนเข้ากับไหล่ของเขา ผลสุดท้าย แก้วสั่น เบียร์แก้วนั้นหกใส่กางเกงสูทของออกัส

ทุกคนอุทาน ฉัตรดาวตอบสนองก่อน ส่งกระดาษทิชชูให้เชอร์รีน: “รีบเช็ดให้คุณออกัสสิ”

เชอร์รีนไม่อยากสนใจ นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ เขาสมควรได้รับมันอยู่แล้ว สมน้ำหน้า!

แต่ตอนนี้ สายตาของทุกคนมองมา ค่อยๆจับจ้องมาทางเธอ

ถูกบีบบังคับ เธอส่งทิชชูทีละเล็กละน้อย นั่งยอง ๆ เช็ดคราบเบียร์บนกางเกงสูทของเขา

ไม่รู้สึกว่าอึดอัดเลย ออกัสไม่สนใจว่ากางเกงของเขาเปียก แต่ริมฝีปากโค้ง ยิ้มและพูดว่า: “ขอโทษ ที่ทำให้ทุกคนหมดอารมณ์”

ทุกคนค่อยๆส่ายหัว แสดงให้เห็นว่าไม่เป็นไร แต่พูดอย่างเป็นห่วงว่า: “กางเกงของคุณออกัส--”

“ไม่เป็นไร แค่เปียกเท่านั้นเอง ไม่ใช่ปัญหาใหญ่” เขายังคงยิ้ม สายตาที่มองลงเล็กน้อยกลับว่ามองไปยัง เชอร์รีนที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น

เขาก้มลงตลอด ไม่ได้เงยหน้า เผยให้เห็นเฉพาะคอขาวที่บอบบาง เหมือนหงส์ขาวสง่า

จิตใจสั่นไหว เขาจ้องที่เธออย่างลึกซึ้ง แววตาไม่กะพริบ

แม้ว่ากระดาษทิชชูจะซับน้ำได้ แต่กางเกงชุดสูทเปียกอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก เพราะอยู่ตรงต้นขาจึงสามารถเห็นได้อย่างทันที

ณ ตอนนี้ มีเสียงเท้าเดินเข้ามา จากนั้นผู้ช่วยเตโชก็มาที่นี่

สุดท้าย เขายืนอยู่ข้างหลังออกัส แนบหูของเขาและพูดด้วยเสียงต่ำว่า: “ประธาน พวกประธานครามได้รออยู่ในห้องส่วนตัวนานแล้ว”

กรามสั่นเล็กน้อย ร่างสูงของออกัสเอนตัวลงเล็กน้อย กดเสียงต่ำอย่างเคร่งขรึม ลมหายใจร้อนผ่าวเข้าหูของเชอร์รีนมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยินมัน

＊