บทที่ 73 ทะเบียนสมรส จะดูไหม

“ก็คือคนที่กินแอปเปิลกับเชอร์รีนคนนั้นไง ทั้งสองได้ออกไปนานแล้ว ไม่แน่ก็อาจจะถึงบ้านแล้วมั้ง”

ลมหายใจที่ออกจากร่างกายเย็นลงทันที ดวงตาของ ออกัสนั้นลุ่มลึกผิดปกติ ไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิแม้แต่น้อย เย็นเหมือนน้ำแข็ง...

ฉัตรดาวรู้สึกได้ถึงความเย็นชาบนใบหน้าของเขา ร่างกายสั่นไหวโดยไม่ตั้งใจ

ไม่มีคำพูดอีกต่อไป ริมฝีปากบางของเขาเม้มเป็นเส้นตรง เดินออกไปจากผับโซ่สวาท

ขณะที่เดินไป ด้วยลมหนาวที่พัดผ่านใบหน้าของเธอ ฉัตรดาวเย็นจนหัวไหล่หด

แต่จะว่าไปแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างคุณออกัสและเชอร์รีนค่อนข้างผิดปกติไปหน่อยหรือไม่?

ทำไมเธอรู้สึกว่า สองคนนี้มีเรื่องภายในบางอย่าง?

＊

รถจอดอยู่หน้าอาคารพักอาศัย เชอร์รีนเอ่ยปากขอบคุณ: “วันนี้ฉันสร้างปัญหาให้คุณแล้วจริงๆ!”

“พวกเราล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน จะมีปัญหาอะไรกันล่ะ” องค์ชายยิ้มให้อย่างจริงใจ

เมื่อเห็นดังนี้ เชอร์รีนก็ยิ้มเช่นกัน องค์ชายเมื่อเทียบกับสมัยมัธยม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

ยังคงซื่อสัตย์จริงใจ แล้วก็ เมื่อมองเห็นผู้หญิง หน้าก็แดงแล้ว

“ฉันขอตัวก่อนนะ คุณขับรถกลับบ้านก็ระวังหน่อย” เธอกำชับ จากนั้นก็เปิดประตูรถและเดินไป

และองค์ชายรีบลงจากรถ ก้าวไปข้างหน้า ไม่กี่ก้าวก็หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ รู้สึกตื่นเต้นและไม่สงบ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ถูกขวางทางไว้ ไม่เข้าใจ เชอร์รีนเงยหน้ามองเขา: “ทำไมเหรอ องค์ชาย？”

แต่คำพูดที่พูดไป ก็อดกลั้นขำไม่ได้ เธอหัวเราะออกมา ชื่อของเขามันเป็นเอกลักษณ์เกินไป รู้สึกไม่รื่นหูและตลกทุกครั้งที่พูดเรียกออกมา

ในยามค่ำคืน รอยยิ้มบนแก้มของเธอเปรียบเสมือนแสงจันทร์ที่เจิดจ้า แวววาว น่าหลงใหล

ยิ่งเมื่อได้ยินเธอพูดชื่อตัวเองออกมาจากปาก หัวใจขององค์ชายก็เต้นแรงขึ้น หน้าก็จะแดงๆหน่อย ซึ่งมันไม่สอดคล้องกันมากกับร่างกายที่แข็งแรงและสูงของเขา

“ผม……ผมมีอะไรจะบอกคุณ……” เขากล่าว

“ได้ พูดมาสิ”

เชอร์รีนรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร แต่ไม่ได้ห้าม เพราะเขามีเพียงคำเหล่านั้น ที่จะเอ่ยความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจของเขาออกมา เธอถึงจะสามารถปฏิเสธได้อย่างสมบูรณ์

องค์ชายประหม่าอย่างไม่ต้องสงสัย หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ก็ค่อยๆเอ่ยปากพูด

“เชอร์รีน ผมชอบคุณ เริ่มชอบตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว เมื่อวานตอนที่เจอคุณที่สวนสาธารณะ ผมรู้สึกเหมือนสิ่งที่ต้องการตกลงมาจากฟ้า จะโชคดีเช่นนี้ได้อย่างไร……”

มุมปากของเชอร์รีนกระตุก เรียกเบาๆว่า: “ชาย--”

เธอยังพูดไม่จบ แต่ถูกขัดจังหวะโดยองค์ชายที่กล้าหาญ เขาทำมันในครั้งเดียวโดยไม่หยุด

“ผมมีบ้านในเมือง s ประมาณ120 ตารางเมตร รถฮุนไดมูลค่า 2 แสน ธนาคารมีเงินฝากห้าแสน เงินเดือนห้าพัน เงื่อนไขสำหรับการแต่งงานกับคุณ เชอร์รีน คุณจะรับได้ไหม?”

เขาไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน ยิ่งขี้อายมากขึ้นโดยธรรมชาติ ไม่รู้จะเอาใจสาวๆยังไงดี

ดังนั้น เขาคิดว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุดในการจีบหญิง

เชอร์รีนมองไปที่ดวงตาที่จริงใจและดำมืดของเขา คำพูดเหล่านี้ เรียบง่าย แต่พอทำเอาสาวๆหลงได้เลย

แต่ในตอนนี้ เสียงทุ้มหนักแน่นดังขึ้น: “คุณคิดว่ารับได้ไหม?”

มองไปรอบ ๆ ชายผู้นั้นยืนข้างเขาอย่างไม่รู้กาลเทศะ ท่าทางของเขาคาดเดาไม่ได้ ที่นิ้วยังมีบุหรี่อยู่ และก็เต็มไปด้วยควัน