บทที่ 74 ทั้งสองคนเริ่มไม่สบอารมณ์กัน

เธอยิ้มเบาๆ และยกคางขึ้น เตือนเขาว่า: “ อย่างที่คุณออกัสกล่าว การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงแค่ข้อตกลงกันก็เท่านั้น ได้ในสิ่งที่ต้องการเท่านั้น ในเมื่อฉันไม่มีสิทธิ์ถามเรื่องส่วนตัวของคุณออกัส ถ้างั้น คุณออกัส ย่อมไม่มีสิทธิ์มาถามเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาค่อยๆหรี่ลง ออกัสจ้องมองเธออย่างเย็นชา สายตาเย็นชาสุดขีด แทบจะแช่แข็งให้คนตายได้

“ทำไม คุณออกัสไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันพูดไปมีเหตุผลบ้างเหรอ?” เธอไม่ได้กลัวเขา เพียงแค่ถามกลับ

“คุณหญิงเชอร์รีนโปรยเสน่ห์อยู่ข้างนอก ยังอยากจะให้ผมทำเป็นมองไม่เห็น คุณทำเหมือนกับว่า คุณออกัสตายแล้วงั้นเหรอ?” น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำของเขาพรั่งพรูออกมาจากปากแล้ว

ได้ยินดังนั้น เชอร์รีนก็ค่อยๆพูด: “คุณหญิงเชอร์รีนก็คือคนๆหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งของวางโชว์ ไม่ใช่เหรอ?”

ควันสีขาวพุ่งออกมา ควันตลบจนดวงตาของเขาหรี่ลง เสียงต่ำและนุ่มลึก พร้อมแฝงคำเตือนเล็กน้อย: “คุณหญิงเชอร์รีน ถ้าอยากรักษาลูกในท้องเอาไว้ ก็อย่าพยายามยั่วยุข้ามเส้นขีดจำกัดของผมเลย……”

กลิ่นควันบุหรี่นั้น สำลักจนเชอร์รีนน้ำตาไหลเล็กน้อย กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว พูดเสียงต่ำ ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา: “ในเมื่อคุณกำลังข่มขู่ด้วยชิปต่อรอง ฉันจะไม่เข้าใจได้ยังไงล่ะ?”

ดวงตาของเขาดุเดือดขึ้น หน้าตาเย็นชาขึ้นทันใด อาการวุ่นวายใจที่จู่โจมนั้นก็ฝังเขาให้จมลง สูดควันบุหรี่อย่างรุนแรง

เดิมทีก็ไม่อยากให้ทะเลาะกันจนบรรยากาศรู้สึกอึดอัดเช่นนี้ แต่กลับว่ายิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น……

ก้มหน้าลง เธอมองไปที่นิ้วเท้าของเธอ ใจลอย

ทำไมต้องลองเชิงเขาอีกล่ะ?

เห็นได้ชัดว่า คนที่เขารักคือคุณป้า และเธอก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าสิ่งของที่เอาไว้แลกเปลี่ยน

แต่ทุกข้อตกลงล้วนก็มีจุดมุ่งหมายของมัน อย่างเช่น เป้าหมายของเธอก็คือปกป้องเด็กในท้อง แล้วเขาล่ะ?

รู้แล้วไม่ควรถาม เธอกลับเงยหน้าขึ้น และถามออกไปว่า: “ข้อตกลงเช่นนี้ เบื้องหลังแล้วคุณต้องการอะไรกันแน่?หงุดหงิด ก็เลยหาผู้หญิงสักคนมาแต่งงาน ก็เท่านั้นเอง หรือว่าสนใจในตัวฉันเล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นหรือว่า มีความหมายที่ลึกซึ้งอื่นๆ?”

เขาเบิกตากว้าง ไม่พูดอะไร และหรี่ตา

หยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากของเชอร์รีนก็เสแสร้งยิ้ม หัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง “อืม รู้แล้ว ฉันล่วงล้ำเกินไป ต่อไปจะไม่ถามอีก”

ยังจะต้องถามอีกเหรอ ทั้งที่รู้ว่าเขาตอบไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้ผลลัพธ์อะไร จะต้องไปยั่วเขาอีก มีความหมายอะไร?

เขา ไม่ใช่คนที่เธอสามารถยั่วยุได้ ไม่ใช่เหรอ?

ฟังดังนั้น อารมณ์ก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น โยนก้นบุหรี่ที่จุดไฟลงบนพื้น ยกเท้าขึ้น กระทืบก้นบุหรี่ที่ยังคงวิบวับในตอนกลางคืน เขาเอ่ยปาก พูดออกมา 3 คำ: “กลับ บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์”

ลมกลางคืนพัดมา ผมของเชอร์รีนกระพือเบาๆในสายลม เธอเอ่ยออกมา 1 คำ: “อืม”

ยังไงอยู่บ้าน 4-5 วันอยู่แล้ว ผ่านไปอีก 2-3 วันก็จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว อยู่บ้านตลอด ที่จริงมันก็ไม่ค่อยโอเค กลับก็กลับเถอะ

บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ยังไงก็ต้องกลับ เพียงแต่เป็นเรื่องของเวลาไม่ช้าก็เร็ว ไหน ๆ เขาก็มารับแล้ว เธอก็นั่งรถไปอีกสักครั้งเถอะ……

กลับถึงเที่ยงคืนแล้ว สุนันท์หลับไปแล้วแป๊บหนึ่ง กำลังดื่มน้ำอยู่ในครัว

ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเดินออกมา เห็นเชอร์รีนที่เดินเข้ามา สีหน้าไม่พอใจ: “ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้?”

ไม่นึกเลยว่าสุนันท์จะยังไม่นอน หยุดก้าวเท้า เธอตะโกนเรียกแม่ก่อน จากนั้นค่อยเอ่ยปากอธิบาย: “ไปร่วมงานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้น ก็เลยกลับมาดึกหน่อย”

วางแก้วน้ำลง สุนันท์สีหน้าจริงจัง มีความกดดันแอบแฝงเล็กน้อย: “ตอนนี้แกก็แต่งงานแล้ว แต่มักจะกลับบ้านมาตอนเที่ยงคืน ทำตัวฉาวโฉ่อะไรเนี่ย?”

ตอนนี้ ออกัสจอดรถเสร็จก็เดินเข้ามา อ้อมแขนโอบไหล่เธอ ดึงริมฝีปากบาง คุยกับสุนันท์

“แม่ ผมทำธุระด่วนนิดหน่อย ก็เลยเสียเวลา นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่นอนครับ?”