บทที่ 710 เรามาคุยกันหน่อยเถอะ

ระหว่างที่ยกมือขึ้นและเอามือลงอย่างรวดเร็ว โน้ตบุ๊คก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นขนาดพัดลมเล็กๆของโน้ตบุ๊คก็หลุดออกมา แกรกๆหลุดออกมาแล้ว

หลังจากนั้น สีหน้าของดนัยเปลี่ยนไปเลย “เธอยังทำมันแตกไม่พออีกหรือ？เธอรู้ในคอมพิวเตอร์มีไฟล์ที่สำคัญมาก？”

นาโนยิ้มมุมปาก ตอบกลับเขาไปอย่างชัดเจนว่า “รู้สิ แล้วมันทำไมหละ？”

เธอแค่ทำคอมแตก ถึงแม้ข้างในจะมีไฟล์เยอะแค่ไหน จะให้เทียบกลับความโกรธของนาโนได้ยังไง

อารมณ์ของนาโนจริงๆแล้วไม่ได้จัดการง่าย ก่อนที่เธอจะโกรธ เขาน่าจะเข้าใจดี!

“ฉันแค่เอาออฟฟิศของนายเป็นที่ระบายอารมณ์แค่นี้ก็รับไม่ได้แล้ว อย่างนั้นถ้าเกิดว่าเอาบริษัทเป็นที่ระบายอารมณ์ นายจะไม่ฆ่าฉันตายเลยหรอ”

หน้าอกของคุณดนัยยังไม่หยุดสั่น

ในคอมพิวเตอร์มีไฟล์บันทึกอยู่ไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้นมันมีโครงการที่ทำข้ามคืน ตอนนี้ได้ถูกเธอทำลายไปแล้ว ทั้งหมดถูกทำลายภายในครั้งเดียว

“ในเวลานี้ อารมร์ของเธอยิ่งรุงแรงขึ้นเรื่อยๆแล้ว！”

“เพราะอารมณ์ของฉันรุนแรงขึ้น หรือเพราะถูกนายบีบบังคับกันแน่” นาโนไม่ชอบที่เขาพูดแบบนี้

ดนัยจ้องตรงมาที่เธอ ถามทีละคำว่า “ฉันคิดว่า ระหว่างพวกเราสองคนควรอยู่กันเงียบๆ แบบเงียบจริงๆ！”

“คนที่ต้องอยู่เงียบๆคือเธอ ไม่ใช่ฉัน！ฉันมีสติดี มีเหตุผล ตั้งแต่เด็กยันโต ฉันไม่เคยมีสติดีขนาดนี้มาก่อน！”

นาโนคิดว่าตัวเองไม่ได้สับสนอะไร และไม่ได้มีอารมณ์ที่หุนหัน เงียบสงบแบบที่ไม่สามารถเงียบไปกว่านี้ได้แล้ว

ความเงียบที่ยาวนานระหว่างพวกเขาทั้งสองคนยังคงดำเนินต่อไป ระงับอารมรณ์ ความเงียบ......

อากาศเบาบางมาก เบาบางจนทำให้ได้หายใจยังลำบาก

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ ไม่มีใครรู้ว่าต่างฝ่ายจะคิดอะไรในใจ

“คืนนี้ เรามาคุยกันหน่อยไห”

หลังจากที่ผ่านไปนาน ดนัยก็ได้พูดประโยคแรกออกมา