บทที่ 739 เขาก็ยังไม่ยอมเซ็น

แล้วแต่คุณ มีเพียงสองคำเท่านั้น แต่ราชาอารมณ์ดี เขาฮัมเพลงเล็กน้อย ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความสุข

โทรศัพท์ดังขึ้น เขาก้มหัวลงหยิบมันออกมา เป็นสปอร์ ที่โทรเข้ามา “มีอะไร?”

“ฉันพอใจมากกับภาพวาดออกแบบเครื่องประดับที่ส่งมาครั้งที่แล้ว การออกแบบและแฟชั่นของเธอมันดีมาก ให้เธอออกแบบธีมความรักที่มีดอกไม้กลางทะเล และส่งมาให้ฉันหน่อย!”

เสียงของสปอร์เป็นเสียงโทนต่ำและทุ้มของผู้ชาย น่าฟังมาก ๆ

ได้ยินแบบนี้แล้ว ราชาก็ส่ายหัว นิ้วเรียว ๆ ก็แกว่งไปมา แล้วตะโกนว่า No

“นายจะใช้ผู้งานหญิงของฉันให้เหนื่อยไม่ได้นะ! ไม่งั้นฉันเกลียดนายแน่! พวกเรากำลังเพลิดเพลินและสนุกกับการเที่ยวอยู่ อย่าโทรมารบกวนโดยไม่ได้ดูว่าเราว่ากำลังทำอะไรกันอยู่!”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ นาโน เอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ทันที “สปอร์ฉันเอง คราวหลังไม่ต้องโทรไปหาเขาแล้ว โทรหาฉันโดยตรงได้เลย”

ได้ยินว่าราชา ไม่พอใจ โดยยืนอยู่ข้างหน้านาโน และเปิดปากพูดออกไปทีละคำว่า “ฉันเป็นเจ้าของมือถือ พวกเธอกำลังละเลยฉันอยู่เหรอ? คิดไม่ถึงว่าจะอ้อมค้อมต่อหน้าฉันจะทำแบบนี้!”

แต่ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีใครสนใจเขาอยู่ดี ทำเหมือนว่าเขาเป็นอากาศ

……

ภายในรถมีแต่ความเงียบ ทั้งสองฝ่ายต่างไม่พูดคุยกัน

เขากัดริมฝีปากพร้อมครุ่นคิด และในที่สุดบาร์บี้ ก็ถามเขาเสียงเบาๆ ว่า “ทำไม่อยู่ ๆ คุณถึงบอกเลิกฉัน ? ระหว่างคบกันมันดีมาตลอด และไม่เคยทะเลาะกันเลย คุณก็เคยพูดว่ามีความรู้สึกดีๆ กับฉันไม่ใช่เหรอ?

ดนัยไม่ได้ปฏิเสธคำพูดเหล่านี้

“ในช่วงที่ผมทำสงครามเย็นกับเธอ ผมรู้สึกชอบคุณจริง ๆ คุณสามารถให้ความรู้สึกที่เขาไม่สามารถให้ผมได้ แต่หลังจากที่เราค่อย ๆ คบกันไป ผมก็พบว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกัน มีงานอดิเรกที่ต่างกัน หัวข้อพูดคุยของเราก็ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน”

“ที่คุณพูดมาคือเรื่องผิวเผินทั้งหมด เรื่องงานอดิเรกที่ไม่เหมือนกันสามารถปรับกันได้ หัวข้อพูดคุยต่างกันก็สามารถปรับกันได้ บาร์บี้พูดอย่างกังวลใจ “เรื่องพวกนี้จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ปัญหาเลย”

เขาขมวดคิ้วขึ้นบน ดนัยไม่ได้พูดอะไรต่อ สายตามองไปที่รถคันข้างหน้า

บาร์บี้นึกถึงคำพูดของแม่ว่า อย่าไปบังคับคนอื่น ให้เป็นไปตามธรรมชาติ อย่าทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเรา “ประธาน ขอโทษค่ะ เมื่อกี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“ไม่เป็นไร…”

ริมฝีปากบางของเขากระตุก พูดออกมาด้วยเสียงต่ำ ดวงตาของเขาหรี่ลง

บาร์บี้เม้มริมฝีปาก ยกเปลือกตาขึ้นและจ้องไปที่ตาของเขาทั้งสองข้าง ผลสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่สามารถเร่งรีบอะไรได้

กลับไปที่ห้องผู้ป่วย นีรดาได้ถามดนัย “หาเบอร์และที่อยู่ของนาโนได้หรือยัง?”

ทันทีที่พูดเรื่องนี้ ทำให้ดนัย รู้สึกหงุดหงิด นิ้วเรียวที่เห็นกระดูกอย่างชัดเจนขยี้ผมไปมา เติมน้ำไปแก้วหนึ่ง แล้วดื่ม

นีรดายังคงถามต่อ “เราลองสมมุติดูน่ะ ถ้านายมีเบอร์โทรและที่อยู่ของเธอ แล้วนายจะทำยังไงต่อ?”

“โน้มน้าวเธอ ให้ยกเลิกข้อตกลงเรื่องการหย่า ผมไม่ได้อยากจะหย่า!” ดนัยได้พูดไว้

“แล้วนายจะโน้มน้าวเธอยังไง?”

นีรดาสงสัยเล็กน้อย “ฉันได้ยินมาว่านายยอมรับว่ารู้สึกดีกับผู้หญิงคนอื่นก่อนจะหย่ากับเธอ นายคิดว่า มีเหตุผลอะไรที่จะสามารถโน้มน้าวเธอได้อีกเหรอ?”

แต่ยังไงประโยคนี้สำหรับผู้หญิง ถือว่าทำร้ายไปไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่นายสองคนแต่งงานกัน ก็รักกันดี!

เธอจงใจที่จะพูดแบบนั้น

จงใจพูดแบบนั้นเพื่อปัดเป่าความคิดของดนัย เธอไม่ต้องการให้ทั้งสองกลับไปยังจุดเดิมในเมื่อก่อน！

ดนัยเติมน้ำเต็มแก้วอีก

“ผมยอมรับว่ารู้สึกดีกับหญิงคนอื่น วางแผนที่จะแยกกันโดยใช้สติ แล้วดูว่าเรายังเหมาะสมกันอยู่หรือไม่ แต่ผมก็ยังเคารพในชีวิตแต่งงานอยู่ อย่างน้อยในชีวิตแต่งงานผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่ล่วงเกิน”

“หลังจากที่ยังมีความรู้สึกแบบนั้น ผมก็ยังเลือกที่จะบอกเธอในตอนแรก ไม่คิดที่จะหลอก และผมยอมรับ ผมยอมรับว่าผมผิด ผมรู้สึกผิดกับเธอ”