บทที่ 76 ขอบคุณสำหรับของขวัญที่คุณให้

นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และรับสายโทรศัพท์: “ฮัลโหล”

“เชอร์รีน ตอนเที่ยงมีเวลาไหม ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ” เสียงขององค์ชายแผ่ซ่านผ่านมือถือเข้ามา ยังคงจริงใจเช่นเคย

“ได้ คุณจองสถานที่หนึ่ง จากนั้นค่อยโทรหาฉัน” เชอร์รีนตอบรับ เธอรู้สึกว่า ตัวเองรู้สึกติดค้างคำขอโทษเขามาตลอด

ไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ เธอบอกในครัวว่าอย่าทำอาหารกลางวันตอนเที่ยง และออกจากบ้านไปทันที

นัดกับองค์ชายพบกันที่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เขาใส่ชุดตำรวจสีเขียว ดูสูงตระหง่านมากขึ้น น่าเกรงขาม และเข้มงวดมากขึ้น

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นองค์ชายสวมเสื้อผ้าเป็นทางการ รู้สึกดีทีเดียว

“สวัสดีนายตำรวจองค์ชาย” เธอยิ้มเล็กน้อยและทักทายเขาอย่างขี้เล่นเล็กน้อย

ได้ยินดังนั้น องค์ชายไม่ค่อยเป็นธรรมชาติสักเท่าไหร่: “เชอร์รีน คุณอย่าล้อผมเล่นสิ อากาศหนาวมาก เข้าไปกันเถอะ”

ฮีตเตอร์ในร้านกาแฟเปิดเต็มที่ เดินเข้าไปด้วยกัน เชอร์รีนก็รู้สึกร้อน อยากถอดเสื้อโค้ทออก

เมื่อเห็นดังนั้น องค์ชายห้ามเธอไว้: “คุณตั้งครรภ์อยู่ จะเปรียบเทียบร่างกายกับคนปกติได้ อดทนหน่อยจะดีกว่า”

“คุณรอบคอบจริงๆ” เชอร์รีนยิ้ม ไม่ได้ถอดเสื้อโค้ทอีก นั่งในห้องส่วนตัว เธอเอ่ยปาก: “ขอโทษนะ”

ได้ยินดังนั้น องค์ชายอึ้งนิดหน่อย จากนั้นถูมือ กล่าวอย่างไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย: “คนที่ควรพูดขอโทษคือผม ผมไม่ได้รู้สถานการณ์ที่ชัดเจน เสนอหน้าพูดคำพูดพวกนั้นออกไปอย่างกะทันหัน ทำให้คุณตกใจกลัวหรือเปล่า?”

เชอร์รีนส่ายหัว: “องค์ชาย คุณเป็นคนซื่อสัตย์ และหนักแน่น ฉันชื่นชมคุณจริงๆ”

เห็นได้ชัดว่า องค์ชายถูกชมจนไม่เป็นธรรมชาติ: “ขอบคุณนะ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยังต้องติดค้างคำขอโทษคุณ”

สาวงามในดวงใจแต่งงานแล้ว แม้ว่าหดหู่มากก็ตาม แต่ก็ควรจะอวยพรให้เธอ

“อย่าเกรงใจกันขนาดนั้นเลย ระหว่างเราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แล้วอีกอย่าง คุณอยากได้แฟนแบบไหนเหรอ?”

องค์ชายถูมือ: “ก็……ก็……ก็ไม่มีความเห็นอะไร……รู้สึกว่า……คุยกันได้ก็โอเคแล้ว……”

เชอร์รีนยิ้ม หยิบมือถือขึ้นมาแล้วโทรหา ฉัตรดาว บอกว่าจะมาเลี้ยงกาแฟเธอ ฉัตรดาว ก็ตอบตกลงทันที

แต่ไม่นาน ฉัตรดาวก็รีบมา เห็นองค์ชายเธอกะพริบตาแล้ว

พูดเข้าประเด็น เชอร์รีนพูดตรงๆกับฉัตรดาว: “คุณรู้สึกยังไงกับองค์ชาย?”

ฉัตรดาวตอบอย่างตรงๆว่า: “ทึ่ม”

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเธออดไม่ได้ที่จะปรากฏเส้นดำสามขีด และมององค์ชาย: “คุณคิดว่าดาวเป็นอย่างไร?”

“เปิดเผย ตรงๆ” องค์ชายยังคงจริงใจเช่นเคย

ตบโต๊ะด้วยมือทั้งสองข้างเชอร์รีนมองทั้งสองคน: “พวกคุณช่างเป็นคู่ที่ลงตัวกันมากจริงๆ ลองคบกันดูเป็นยังไง?”

ฉัตรดาวถอดเสื้อคลุมของเธอออก นั่งลงบนโซฟา ไม่ได้สนใจ และเอ่ยปากบอกว่า: “เชอร์รีน คุณกับคุณออกัสสรุปว่าเป็นอะไรกัน?”

ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป เธอพูดเบาๆ: “สามีภรรยา”

“เยสเข้! เมื่อเช้าฉันเจอเขาที่ห้างสรรพสินค้านิวเทาน์เหมือนว่ามาตรวจสอบงาน หล่อโคตรๆเลย ทำไมชีวิตคุณถึงดีขนาดนั้น?” ใบหน้าของฉัตรดาวอิจฉาเล็กน้อย

“มันมีอะไรให้น่าอิจฉาล่ะ การแต่งงานก็เหมือนรองเท้าคู่หนึ่ง รสชาติของมันมีแต่คุณเองที่รู้ ภายนอกดูดีและงดงาม ไม่ได้หมายความว่ามันจะสวมใส่สบายนะ”

ฉัตรดาวจองไปที่เธอ: “ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณพูดออกมาจากความรู้สึกเลย? หรือว่าการแต่งงานของคุณมีผู้หญิงแรดเงียบปรากฏตัวเหรอ?”

เชอร์รีนยิ้มเบาๆ: “ก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”