บทที่ 760 จำไว้ว่าอย่าได้เสียใจภายหลัง

“พระเจ้าช่วย ตกลงว่านี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” เธอร้องอุทานด้วยความตกใจ และยังคงจ้องไปที่รายงานของห้องปฏิบัติการ และถามดนัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้มีความผิดพลาดใช่ไหม?

ดนัยส่ายศีรษะ “ผมอายุมากเท่านี้แล้ว จะไม่มีวันผิดพลาดกับเรื่องที่สำคัญเช่นนี้แน่ๆ ผมเห็นลูกแล้วด้วย เขาดูเหมือนผมมากๆ”

นีรดาพูดอย่างรีบร้อนว่า “งั้นลูกก็พาเด็กกลับมาสิ ให้แม่ได้ดูด้วย”

ดนัยกล่าว “เรื่องนี้จำเป็นต้องคุยกับเธอก่อน”

นีรดาเร่งให้เขาโทรศัพท์หานาโน และบอกว่าเธอดูจะไปที่โรงแรมเอง

ไม่มีทางเลือก และไม่สามารถต้านทานการเร่งเร้าของนีรดาซ้ำๆได้ ดนัยจึงโทรศัพท์หานาโน และเธอก็รับสาย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง จึงพูดส่งต่อถ้อยคำความหมายของนีรดาไป

โชคดีที่นาโนไม่ได้คัดค้าน ทั้งสองจึงขยับร่างกาย และมุ่งหน้าไปที่โรงแรมในทันที

คังซียังไม่นอน ดวงตายังคงเบิกกว้างอยู่

นาโนสวมเสื้อผ้าให้กับเขา จากนั้นจึงนำผ้าห่มขนแกะหนาๆออกมา แล้วห่อตัวของเด็กไว้

ราชายังอยู่อยู่ที่ห้องของเธอ "ตอนนี้คุณจะไปที่ไหน?"

นาโนพูด "ไปร้านกาแฟชั้นล่าง มีคนอยากเจอคังซี"

สิ่งที่ราชาชอบมากที่สุดก็คือการคอยประสมโรง ในช่วงเวลาแบบนี้จะขาดเขาไปได้อย่างไร?

ดังนั้น ในตอนท้ายดนัยและนีรดาที่ในใจตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด จึงเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน

นั่งลงฝั่งตรงข้าม นีรดาแทบทนรอไม่ไหวที่จะเด็กไว้ในอ้อมอก ค่อยๆยกผ้าห่มขึ้นอย่างเบามือ เผยให้เห็นใบหน้าของเด็กน้อย

"มีเวลาแค่ 20 นาทีเท่านั้น เมื่อหมดเวลา ฉันจะพาเขาขึ้นไปชั้นบนทันที ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงตรง" นาโนมองเวลาและคำนวณ

"ใช่แล้ว เบบี๋คนโตและเบบี๋คนน้องของบ้านผมยังต้องหลับต้องนอน ไม่มีเวลาว่างที่จะมาอยู่กับพวกคุณมากนัก!" ราชาพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย ท่าทางเหมือนเป็นผู้ครอบครอง

สายเลือดและความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจมากจริงๆ ตอนที่เห็นใบหน้าของเบบี๋ นีรดาก็มั่นใจมากขึ้นว่านี่คือลูกของดนัย

ดนัยเป็นคนที่เธอเลี้ยงดูตั้งแต่ยังน้อยจนเติบใหญ่ รูปลักษณ์ในวัยเด็กนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในสมอง รูปลักษณ์ของเบบี๋คนนี้ราวกับถูกถอดแบบออกมาจากเขาอย่างไรอย่างนั้น

ราชานั่งอยู่อย่างไม่สบายตัวเล็กน้อย ร่างกายเพรียวบางของเขาขยับไปทางนาโน จากนั้นจึงยื่นมือออกมา และโอบกอดเอวบางของเธอไว้

การกระทำนี้ช่างชัดเจนและเสียดแทงนัยน์ตา ถ้าดนัยยังมองไม่เห็นอีก แสดงว่าตาของเขาคงบอดไปแล้ว

ทันใดนั้น รัศมีความเย็นชายะเยือกจากดวงตา ก็ยิงตรงไปยังราชา

ไม่สนใจเขา ราชารู้สึกการโอบเอวแบบนี้ยังคงไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ จึงโอบกอดเธออย่างใกล้ชิดมากขึ้น

ปลายคางแหลมแนบลงกับไหล่ของเธอ ริมฝีปากบางนั้นห่างจากติ่งหูของนาโนเพียงไม่กี่เซนติเมตร จากนั้นจึงเหลือบมองดนัยด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุดและไม่แยแส "มองอะไร ไม่เคยเห็นคนอื่นเขาใกล้ชิดสนิทสนมกันหรือไง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น แก้วน้ำในมือดนัยก็เกือบถูกบีบจนแหลกละเอียด

ราชาไม่สนใจเขาเลยสักนิด ซุกไซร้อยู่บนตัวของนาโน จากนั้นก็แอบแต๊ะอั๋ง เอารัดเอาเปรียบสักหน่อย บนใบหน้าดอกท้อนั้นมีอักษรตัวใหญ่ๆเขียนอยู่ว่า —— โคตรฟิน!

นาโนไม่สนใจสภาพแวดล้อมโดยรอบ เธอกำลังใช้โทรศัพท์อ่านคำแนะนำที่สปอร์ส่งมา และนีรดานั้นก็จ้องมองเบบี๋อยู่ตลอด รักมากจนไม่อยากปล่อยไป

เวลาผ่านไป 20 นาที เธอเก็บโทรศัพท์และพูดว่า "ลูก"

นีรดายังอุ้มไม่พอ จึงพูดว่า "คืนนี้ฉันพาเด็กกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาได้ไหม?"

"ไม่มีทาง!"

นาโนไม่ไว้หน้า ไม่มีแม้แต่การลังเลหรือไว้หน้าเลย มือยื่นตรงเข้าไปตรงหน้านีรดา

เธอไม่ให้ และอุ้มอยู่อย่างนั้น