บทที่ 78 นี่คือท่าทีของคุณในฐานะภรรยาเหรอ

ในตอนท้าย สุนันท์มองไปที่ หยาดฝนอีกครั้ง กะพริบตาบอกว่า： “ดูความจำของฉันสิ เกือบจะลืมหยาดฝนแล้ว หยาดฝน ไปด้วยกันไหม?”

“ตอนบ่ายนัดเพื่อนไว้แล้ว ก็เลยไม่ไปแล้วนะ”

หยาดฝนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ชัดเจน แต่ดวงตาของเขากวาดมอง ออกัสโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ออกัสดูเหมือนจะไม่ได้สังเกต จิบกาแฟ เหลือบมองผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขา

เชอร์รีนไม่สนใจที่จะคุยกับทั้งสองเลย และกินโจ๊ก พูดคุยกับ เลอแปงด้วยเสียงต่ำเป็นครั้งคราว เสียงเบามากมีแค่ 2 คนเท่านั้นที่ได้ยิน

เห็นดังนั้น ดวงตาสีเข้มและลึกของเขาค่อย ๆ เหล่ขึ้น และจ้องมองไปที่ทั้งสองคน……

“งั้นดี เดี๋ยวพวกเราก็ไปกันก่อน” สุนันท์ยิ้มกล่าว

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้ง 3 คนก็จากไป เหลือเพียง หยาดฝนและ เลอแปงในห้องนั่งเล่น

เมื่อมองดูเวลา เลอแปงก็บิดขี้เกียจอย่างผ่อนคลาย ลุกจากโซฟาแล้วทักทาย: “คุณป้า ฉันไปก่อน”

เมื่อดึงความคิดที่หนีไปไกลกลับมา หยาดฝนสงสัยว่า: “แกจะไปไหน?”

“แน่นอนว่าเป็นงานพาร์ทไทม์น่ะสิ งานของฉันยังไม่สิ้นสุด วันสิ้นปีก็ไม่ได้หยุดด้วย”

หยาดฝนขมวดคิ้ว: “เลอแปง แกจำเป็นต้องทำด้วยเหรอ?”

“นี่ไม่ได้เป็นความจำเป็น คุณป้า ฉันมีความสุขมากที่ได้วางแผนและเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต”

เลอแปงส่ายหัว ยังคงฮัมอยู่ในปาก: “ไม่มีใครเข้าใจโลกของฉัน คนที่เข้าใจมีเพียงแต่ตัวเอง รอวันข้างหน้า แสงสว่างเบิกบาน……”

ขณะที่ร้องเพลงเบา ๆ เขาก็เดินออกจาก บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ร่างกายเผยแผ่เสน่ห์และความอ่อนเยาว์เฉพาะตัวของวัยรุ่น

ดังนั้น เหลือเพียง หยาดฝนในห้องนั่งเล่น และยังมีคนใช้เดินไปมา

ปีหน้าเป็นเทศกาลตรุษจีน สุนันท์ให้คนใช้ทำความสะอาดภายในและภายนอกบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์อีกครั้ง ไม่ให้มีจุดบอด

ทันใดนั้น หยาดฝนมีความรู้สึกอย่างหนึ่งลึก ๆ ว่าการใช้ชีวิตแบบนี้ของ สุนันท์น่าสนใจเหรอ?

พี่ชายก็ยุ่งกับงานอยู่แล้ว หนึ่งปีสี่ฤดูก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ อยู่แต่ที่อำเภอซีซ่า

ตอนนี้ มีผู้หญิงที่รักข้างนอกแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

สุนันท์แค่เฝ้าบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ขนาดใหญ่เพียงลำพัง ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะกลายเป็นคนที่หยาบคายและใจร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ

เทียบกับสุนันท์ตอนนี้กับ 10 ปีที่แล้ว ราวกับฟ้าและดินเลย

พูดความจริง ในฐานะที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอช่างน่าเศร้าจริงๆ

แต่ว่า เมื่อนึกถึงประโยคเมื่อกี้บนโต๊ะอาหาร ความเห็นอกเห็นใจของหยาดฝนก็หายไปอย่างสมบูรณ์

คนที่ไม่อยากเยาะเย้ยคุณตลอดเวลา ยั่วยุผู้หญิงของคุณ จะเห็นอกเห็นใจเธอได้ยังไงล่ะ?

ขณะที่ความคิดของเธอล่องลอยไป เธอจำชุดเครื่องสำอางที่เขาถืออยู่เมื่อคืนนี้ หัวใจของเธอก็หวั่นไหวเล็กน้อย เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สรุปว่าเขาให้เชอร์รีน แล้ว หรือว่าทิ้งไว้ตรงนั้น หรือว่าจะเอาให้เธอ?

คิดเรื่องนี้อยู่ในใจ หยาดฝนกระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่บังเอิญเห็นคนใช้กำลังเดินไปที่ชั้นสองพร้อมกับกุญแจบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอเรียกคนใช้： “จะเอากุญแจบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไปทำอะไร?”

“คุณนายขอให้ทำความสะอาดห้องอ่านหนังสือของคุณผู้ชาย”

“อืม หลังจากเปิดประตูห้องหนังสือเสร็จ ขอกุญแจให้ฉันหน่อยนะ ฉันจะไปห้องใต้หลังคาเพื่อหาของบางอย่าง” หยาดฝนกล่าวอย่างจับพลัดจับผลูกระทำลงไปโดยไม่รู้ตัว

“คุณผู้หญิง ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”

“ไม่ต้อง ฉันไปคนเดียวได้” หยาดฝนยิ้มเบาๆให้คนรับใช้

พอได้กุญแจมาก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องออกัส หยาดฝนเหมือนถูกเทลงถังน้ำแข็งตั้งแต่หัวจรดเท้า ทันใดนั้นก็ตื่นขึ้น

ตอนนี้เธอ……ตอนนี้……ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

ทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนั้น?