บทที่ 79 ที่จริง เป็นแบบนี้มันก็ดีนะ

เชอร์รีนขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เธอไม่กลัวการจ่ายเงิน แต่เธอกลัวว่าเงินในบัตรที่จ่ายมันไม่พอ

สุดท้าย สุนันท์ใช้เงินในการซื้อเสื้อผ้าเยอะมาก

และเธอคาดไม่ถึงจริงๆ สุนันท์จะมาแบบนี้……

แต่ว่า เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ถ้าคุณไม่หยิบเสื้อผ้าขึ้นมา มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน

ยิ้มตรงมุมปาก เชอร์รีน ตอบกลับเบาๆ เดินไป รับเสื้อผ้า เสื้อโค้ทหนึ่งตัว และกระโปรงหนังหนึ่งตัว

เธอชั่งน้ำหนักเสื้อโค้ทในมือ เธอขมวดคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อย เสื้อผ้าหนังมีน้ำหนักและราคาไม่มีทางถูกๆแน่

ต่อหน้าสุนันท์ ตนไม่สามารถถามราคาได้ เธอแค่ยิ้มเบาๆ： “ถามหน่อยค่ะ จ่ายเงินที่ไหนคะ?”

“ทางนี้ค่ะ เชิญตามฉันมาค่ะ” พนักงานขายและยิ้ม เดินนำทางไป

ถือเสื้อผ้า เชอร์รีนเดินตามหลัง หลังจากออกจากเคาน์เตอร์ เธอเอื้อมมือหยิบฉลากออกมา มองราคา

เสื้อโค้ทขนสัตว์หนึ่งแสน กระโปรงขาสั้นสองหมื่น สองชิ้นรวมกันเป็นหนึ่งแสนสองหมื่น แต่เงินในบัตรมีเพียงห้าหมื่น และยังเป็นเงินเดือนที่เธอเก็บได้จากการทำงานในช่วงสองปีที่ผ่านมา

เห็นแล้วต้องไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เธอรู้สึกปวดหัว ไม่จ่ายไม่ได้ แต่ถ้าจ่ายก็มีไม่พอ แล้วจะทำยังไง?

“คุณนายคะ สอบถามหน่อยว่าท่านจะรูดบัตรหรือจ่ายเงินสดคะ?” พนักงานขายยังคงยิ้มอย่างสุภาพ

“……”เชอร์รีนกระตุกคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไร

ยังจะให้จ่ายเงินสด คนอย่างเธอ แม้แต่กระเป๋าก็ไม่ได้เอามา จะเอาเงินจากที่ไหนหนึ่งแสนสองหมื่นล่ะ?

เมื่อถึงเวลาที่ลำบากใจ ออกัสเดินเข้ามา สายตามองมาที่เธออย่างผ่านๆ จากนั้นก็ส่งบัตรธนาคารให้พนักงานขายไป: “รูดบัตรครับ”

“ค่ะ ท่านประธาน” พนักงานขายรับบัตรมา

เชอร์รีนมองเขา: “คุณมาได้ยังไง?”

เขาจ้องมองเธอ เลิกคิ้ว: “ถ้าผมไม่มา คุณจะจ่ายเงินยังไง?”

ฟังจบ เธอเม้มริมฝีปากของเธอ เงียบ ไม่พูดอะไร

“ท่านประธาน กรุณาเซ็นชื่อค่ะ” พนักงานขายมอบใบเสร็จให้

ออกัสหยิบปากกามือซ้าย งดงามดั่งหงส์ร่อนมังกรรำ เขาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว จากนั้น เอ่ยคำพูดออกเสียงต่ำออกมาคำหนึ่งกับเธออว่า: “คุณไปก่อนเลย……”

พูดตอบรับ เชอร์รีนมองเหลือบมองเขา หยิบเสื้อผ้าที่ใส่ถุงไว้ เดินออกมาจากเคาน์เตอร์

“จ่ายเงินแล้วเหรอ?” สุนันท์นั่งดื่มน้ำอยู่บนโซฟา ได้ยินเสียงฝีเท้าและเงยหน้า

“จ่ายแล้วค่ะแม่ แล้วยังต้องการซื้ออะไรอีกไหมคะ?” เชอร์รีนเสแสร้งยิ้ม

โชคดีที่สุนันท์ไม่ได้ตั้งใจไปซื้อของอีกต่อไปและส่ายหัว: “ของที่ควรซื้อฉันซื้อหมดแล้ว เดี๋ยวกลับไปที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เลย”

ทั้งสองกำลังคุยกัน ออกัสก้าวขายาวมา เดินเข้ามา สุนันท์ยิ้ม: “คุณชายออกัส ไปไหนมาล่ะ?”

“ห้องน้ำครับ……” สีหน้าเขาเฉยเมย ดึงริมฝีปากบาง

เชอร์รีนเอนศีรษะเล็กน้อย ดวงตามองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ไม่คาดคิด ชนกับสายตาที่มืดมิดและลึกของเขา

ใจเหมือนถูกกระตุ้นอย่างแผ่วเบา เธอรีบหันหน้าหนี และละสายตาไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อผ่านเคาน์เตอร์เสื้อผ้าสตรีออกัสหยุดเดินชั่วขณะ สายตาตกกระทบเสื้อคลุมสีแอปริคอท สไตล์เรียบง่ายและสง่างาม

เขาแตะคางเล็กน้อยแล้วกำชับพนักงานขาย: “หยิบเสื้อโค้ทรุ่นนั้นมาหน่อย”

เชอร์รีนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย และก็ไม่ได้สนใจ ความตั้งใจของประธานออกัสคนธรรมดาจะเดาได้อย่างไรกัน