บทที่ 80 เห็นฉากที่ไม่ควรจะเห็น

เชอร์รีนไม่ได้อยู่ห้องนั่งเล่น แต่กลับห้องไป เปิดโทรทัศน์ รอชมรายการทีวีเคาท์ดาวน์

ปีนี้เป็นปีแรกที่เธอไม่ได้อยู่บ้านในวันตรุษจีน ยังไงซะก็รู้สึกไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่ ยังรู้สึกเหงา อ้างว้าง

โดยปกติที่บ้าน ครอบครัวห้าคนล้อมรอบทีวี ชมรายการทีวีเคาท์ดาวน์ หัวเราะอย่างมีชีวิตชีวา มีจานผลไม้อยู่ตรงกลาง

รายการทีวีเคาท์ดาวน์สิ้นสุดเมื่อใด เมื่อนั้นครอบครัวจะได้พักผ่อนด้วยกัน และครึกครื้นกัน หยอกล้อให้อั่งเปา อย่าพูดถึงว่าครึกครื้นแค่ไหน

ส่วนในตอนนี้ มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่นั่งอยู่ในห้องที่กว้างขวาง จ้องไปที่จอ LCD ขนาดใหญ่ แม้จะมองเห็นได้ชัดเจนกว่า แต่ไม่มีบรรยากาศปีใหม่แบบเดิม ๆเลย

ออกัสเดินออกมาจากห้องอ่านหนังสือพร้อมกับเอกสาร เห็นหุ่นเพรียวของผู้หญิงนั่งอยู่บนโซฟา กดรีโมตคอนโทรลอย่างน่าเบื่อ ความอ้างว้างชัดเจนอยู่บนหน้า

ใจสั่น เขาเดินไป นั่งข้างเธอ และเอ่ยปากถามว่า: “กำลังดูอะไรอยู่รึ?”

“รอรายการทีวีเคาท์ดาวน์” เชอร์รีนเลิกคิ้วขึ้น พูดเบาๆ แต่ไม่ใช่ความเฉยเมยของสองสามวันนี้

“เริ่มกี่โมงเหรอ?” ขายาวของออกัสยกขึ้นบนโซฟา

เชอร์รีนคิด คนๆนี้ไม่เคยดูรายการทีวีเคาท์ดาวน์แน่นอน คลุกคลีอยู่กับเอกสารมากที่สุดแล้ว

มองเวลา เธอตอบว่า: “สองทุ่มตรง อีกยี่สิบนาทีถึงจะเริ่ม”

“บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เดี๋ยวจะจุดพลุ ถ้าเบื่อจริงๆ ก็ออกไปจุดพลุก่อนได้นะ” เขากล่าว เสียงเบาและนุ่มนวลเล็กน้อย

“เห็นได้จากตรงไหนเหรอ?” เธอสนใจเล็กน้อย สายตาเป็นประกาย อารมณ์ที่น่าเบื่อเล็กน้อยก็ร่าเริงขึ้นเล็กน้อยในที่สุด

มือเรียวยาวโบกมือชี้ไปที่ระเบียง เขากล่าว: “ยืนตรงมุมนั้น เหมือนว่าจะดีที่สุด……”

วางรีโมทคอนโทรลลงเชอร์รีนเดินไปในทิศทางที่เขาชี้ ยืนอยู่ที่ระเบียง ลมหนาวพัดมาบนใบหน้าของเธอ และร่างกายของเธอก็หดตัวเล็กน้อย

จริงๆด้วย แต่เพียงไม่นาน พลุก็จุดขึ้น จากนั้นเสียงก็ดังขึ้น ประกายพลุสีสันสดใสขนาดใหญ่ลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน กิ่งก้านบานมีสีสัน

มันสวยจริงๆ!

ฉลองเทศกาลตรุษจีนครั้งแรกด้วยตัวเอง มักมีสิ่งที่ชอบชดเชยข้อบกพร่องในใจเสมอ เพลิดเพลินไปกับดอกไม้ไฟ ก็ไม่เลว

ดอกไม้ไฟแทบไม่เคยหยุดนิ่ง หลากหลายรูปทรงและหลากสีสัน คืนที่มืดมิดให้สว่างไสว เหมือนตอนกลางวันเลย

หันหลัง ออกัสมองผ่านกระจกหน้าต่าง เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งที่สง่างาม ผมของเธอปลิวไปตามลมยามค่ำคืน เมื่อพลุขนาดใหญ่เบ่งบานเต็มที่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ประทับใจ……

ดูเหมือนเธอกำลังดูพลุอยู่ แต่ พลุกลายเป็นว่าเสริมให้เธอเด่น เธอสวยมากๆ

สะกดหัวใจของเขา เขามองเธอ เกี่ยวขายาวไว้ด้วยกัน จากนั้น เดินเข้าหาเธอช้าๆ……

และทันทีที่เขาเดินไป หน้าจอมือถือบนโต๊ะกาแฟกะพริบแสงแวววับ มีความสั่นสะเทือนแผ่ซ่านมา

คนที่โทรมาคือหยาดฝน……

เพียงแต่โทรศัพท์อยู่ในโหมดสั่น ก็เลยสั่นเพียงอย่างเดียว ไม่มีเสียง ดังนั้น แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าโทรศัพท์ดังขึ้น

แต่ ทางนั้นก็ต่อเนื่องอยู่ได้ไม่นาน จนเวลาต่อมา ในที่สุดโทรศัพท์ก็หยุดสั่น กลายเป็นเงียบไป……

ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ออกัสหยุดฝีเท้า ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากพลุที่งดงามในท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นมุมข้างของใบหน้าที่ขาวนวลเนียน

และในเวลานี้พลุขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน สีฟ้า สีม่วง สีชมพู สีเหลือง สีเขียว ค่อยๆ กางออกแล้วผสมผสานเป็นดอกแดนดิไลอันที่สวยงาม

ในตอนท้าย มันยังคงเป็นสีเหลืองสดใสบนท้องฟ้า ส่องแสงเจิดจ้าไปทั่วท้องฟ้า

ดังนั้น ใบหน้าของ เชอร์รีนก็สดใสและเปล่งปลั่งในทันที ดูสดใส

แววตาส่องแสงระยิบระยับ เขาเอื้อมมือไปคลึงกรามของเธอ ลำตัวยาวโค้งเล็กน้อย ริมฝีปากบางปิดริมฝีปากของเธอโดยตรง

ร่างกายของเขากำลังใกล้ไปข้างหน้า ให้ตัวของเธอค้ำไปกับราวระเบียง