บทที่ 813 คุณต้องเชื่อ

“ชีวิตเมื่อก่อนมีความสุขสุดๆ？มีความสุขหรือ？นั่นบางทีอาจจะเป็นความคิดของคุณฝ่ายเดียว ฉันไม่รู้สึกถึงความสุขเลย อยู่กับแม่คุณฉันเหนื่อยมาก หรือว่าคุณไม่รู้สึก？”

นาโนมองเขา：“คุณจะรู้สึกหงุดหงิด อยากไปดื่มเหล้า คุณทำได้แค่ไกล่เกลี่ยเป็นบางครั้ง มากกว่านั้นยังไม่กลับบ้านด้วย ชีวิตแบบนี้ทำไมฉันต้องกลับไปด้วย？”

“ต่อไปไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว！หลังจากผ่านเรื่องครั้งนี้แล้ว ผมโตขึ้นเยอะ ผมจะใช้การกระทำมาพิสูจน์คุณ”

“งั้น รอคุณพิสูจน์แล้วค่อยว่ากัน พรุ่งนี้เช้าออกไปซะ”

ดนัยพยักหน้าหัวเราะเบาๆ เทียบกับความเจ็บปวดของหลายวันก่อนแล้ว ตอนนี้เขามีความสุขราวกับอยู่บนสวรรค์

หมอจ่ายยาให้ ก็ออกไป

เขานอนบนเตียง ส่วนนาโนดื่มเหล้าที่ห้องโถงจริงๆ สุดท้ายได้ข้อสรุปนี้ออกมา ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเลือกถูกหรือผิดกันแน่

ดนัยได้ยินข้อมูลมากมายจากคำพูดนั้นของเธอ และก็ได้ยินความลังเลของเธอด้วย

ผ่านอะไรมาตั้งมากมาย ถ้าเขายังไม่โตอีก ก็คงได้รับอย่างเสียเปล่าจริงๆ！

เช้าวันถัดมา

นาโนตื่นมา ดนัยออกไปจากห้องแล้ว อาบน้ำเสร็จ เห็นเธอ ก็กอดไปโดยตรง：“ผมจะปัดเป่าความกังวลเหล่านั้นของคุณออกไปหมด คุณอย่าเย็นชากับผมขนาดนี้ ตกลงไหม？”

นาโนหลับตาลงเล็กน้อย ไม่พูด

อ้อมกอดแบบนี้อบอุ่นเกินไป ทำให้ความรู้สึกในใจเหล่านั้นอยากจะระบายออกมา แต่เธอก็เก็บเอาไว้

“ตอนเที่ยงผมจะมาอีก ไว้เจอกัน ยังไม่ทันไปก็เริ่มคิดถึงคุณแล้ว ทำไงดี？”

ดนัยกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ถอนหายใจยาวๆ：“ตอนนี้คิดถึงน้ำยาบ้วนปากภรรยาแล้วจริงๆ！”

ยังจำได้ว่า ตอนนั้นเธอพูดแล้วอารมณ์รุนแรงมากไป น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเขา เขายื่นมือไปเช็ด เธอจ้องไปรู้สึกว่าเขารังเกียจ

เขาเช็ดด้วยใบหน้าทะเล้นทันที บอกว่าทาไม่เท่ากัน เขาจึงทาให้สมส่วน ……

ตอนนี้……

ดูเหมือนจะกลับไปตอนแรกอีกครั้ง ในความรู้สึกนั้นยังมีอะไรมากขึ้นอีก ……

เขาออกไป ถึงแม้จะมีอาการป่วยติดตัวด้วย แต่สภาพที่ดูมีความสุข กลับดูแล้วสบาย นาโนยืนอยู่ที่เดิม หลับตา ถอนหายใจ ……

สรุปว่าถูก หรือว่าผิด เธอเองไม่แน่ใจ……

ดนัยกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา นีรดายังไม่เคยไปร้านอาหาร กำลังกินอาหารค่ำ เห็นเป็นเขาก็หันตัวกลับ ชัดเจนว่ากำลังโกรธอยู่ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธและขุ่นเคืองที่มีต่อเขา

“แม่……”

ดนัยดูสดใส ยิ้มเหมือนดอกไม้บาน

นีรดาไม่สนใจเขา ดื่มโจ๊กไปเบาๆ ด้วยตัวเอง เห็นเขาเป็นอากาศ

“แม่”เขาหัวเราะเบาๆ ยื่นมือทั้งสองข้างไปกอดแขนเขา:“แม่เป็นอะไรไป？”

“แกบอกฉันเป็นไร เมื่อวานแกก็ไปกับนาโนแบบนั้น แกยังจำได้ว่าฉันเป็นแม่แกด้วยหรือ ยังจำได้ว่าในบ้านมีฉันที่เป็นคนสำคัญ！”

นีรดาจะไม่โกรธได้อย่างไร เมื่อวานพอพูดกับเธอแบบนั้นแล้ว ก็ไม่มองเธอสักนิด

“ก็ผมรีบไม่ใช่หรือไง？ขอโทษครับ แม่！”เขากอดเธอ แล้วอ้อน:“ตอนนี้แม่ต้องช่วยผมอย่างหนึ่ง”

“จะให้ฉันช่วยอะไรแกอีก？”

ความสุขบนใบหน้าของดนัยเข้มขึ้น:“ตอนนี้เธอยกโทษให้ผมแล้ว แต่ยังกังวลถึงความสัมพันธ์ระหว่างแม่อีกหน่อย”

“กังวลถึงความสัมพันธ์ระหว่างฉัน พูดอย่างกับฉันไปทำอะไรเธอ”