บทที่ 814 ไปที่นั่น

“ไม่ต้องพูดเยอะ จัดการเวลามาสิ จัดการเวลาเสร็จ ฉันจะไปเจอเธอ”นีรดาพูดไปตรงๆ

ดนัยขมวดคิ้วที่สวยงามขึ้น ร้อนใจเล็กน้อย：“แม่ แม่ฟังผมพูดจบก่อน！”

“มีอะไรให้ฟัง แกอยากพูดอะไรในใจฉันรู้ดี ไม่จำเป็นต้องพูดอีก！”

ไม่อยากให้นีรดาโมโหอีก พอดนัยสงบอารมณ์ตัวเองแล้ว ยืนจ้องนีรดาตรงนั้น สุดท้ายได้แต่พูดไปว่า：“แม่ ผมไม่อยากทรมานอีกต่อไปแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองเจียนตาย มันเหนื่อยจริงๆ”

นีรดามองเขาแป๊บหนึ่ง ไม่พูดอะไร หันกลับขึ้นไปชั้นบน หลังจากนัดเวลาแล้ว ก็จองห้องส่วนตัวในโรงแรม

ทั้งสามเจอกัน นีรดากลับให้ดนัยออกไป เขาขมวดคิ้ว ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

“มีบางเรื่องที่แม่อยากคุยกับเธอส่วนตัว แกออกไปเถอะ ถ้าแกไม่ไป แม่ก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องคุยอีก”

หมดหนทาง ดนัยออกไป ทั้งสองสบตากันแล้วนั่งลง สั่งน้ำผลไม้มากัน นาโนไม่พูด ที่พูดก่อนคือนีรดา：“เธอไม่พอใจฉัน ฉันก็ไม่พอใจเธอ แต่ตอนนี้ พวกเราต้องคุยกัน”

นาโนพยักหน้า

“ฉันไม่พอใจเธออย่างชัดเจน ท่าที นิสัย วิธีการทำสิ่งต่างๆ ฉันไม่พอใจจริงๆ สรุปคือเธอไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่ผ่าน”นีรดามองเธอ แล้วพูดอีกว่า：“แต่ว่าเธอคือผู้หญิงที่นัย ลูกชายฉันชอบ และยังเป็นแม่ของหลานชายฉันด้วย ฉันควรจะประนีประนอมจริงๆ”

นาโนรอคำพูดของเธอต่อไปอย่างสงบท่ามกลางความวุ่นวาย

“ถ้าเธอคืนดีกับนัย งั้นเวลาหนึ่งสัปดาห์ พวกเธอไปอยู่ข้างนอกได้สี่วัน แต่จำเป็นต้องอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาสามวัน ธุรกิจที่เธอมีเป็นของตัวเองฉันไม่คัดค้าน โอเคไหม？”

พอได้ยิน สายตานาโนมีความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่านีรดาจะพูดออกมาแบบนี้

“เรื่องร้านอาหารฉันจะจัดการเอง ว่าไง？”

“ทำไมถึงตัดสินใจออกมาแบบนี้คะ？”

“นั่นเป็นเรื่องของฉัน เธอไม่จำเป็นต้องรู้ ต่อไประหว่างพวกเราควรสื่อสารกันให้มากที่สุด ถ้าสามารถช่วยกันขจัดความคับข้องใจเหล่านั้นได้ก็จะดีที่สุด ถ้าขจัดไม่ได้จริงๆ งั้นก็รอให้ทั้งสองฝ่ายสงบลงแล้วค่อยแก้ไข”

นีรดาคิดว่า ระหว่างพวกเธอสองคนมีความไม่พอใจต่อกัน แต่นัยยืนกรานที่จะเลือก งั้นวิธีการที่ทั้งสามคนจะอยู่ร่วมกันก็ต้องเปลี่ยนไป

นัยรักเธอถึงขนาดนั้น เธอเห็นมัน รู้สึกว่าเขาใช้ไม่ได้ แต่ยังไงก็เป็นลูกชายของตัวเอง และเธอก็คิดถึงหลานชายด้วย！

นาโนตอบตกลง สื่อว่าตัวเองเข้าใจแล้ว：“ถึงไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วเป็นเพราะอะไรถึงทำให้คุณทำการยอมแบบนี้ แต่ฉันไม่ใช่คนที่ไร้มารยาท ยืนอยู่ในที่ของตัวเอง ฉันจะพยายามทำความรับผิดชอบและหน้าที่ให้ดีที่สุด”

ในเมื่อนีรดามีมารยาทแบบนี้ เธอก็ต้องมีมารยาทด้วย

นีรดาพยักหน้า ลุกขึ้น นี่ถือเป็นครั้งแรกระหว่างทั้งสองคนที่แก้ไขปัญหาอย่างสงบสุข

ดนัยเดินเข้ามา ก็เห็นทั้งสองคุยเสร็จแล้ว

เขาร้อนรนมาก ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วผลจะเป็นอย่างไร

“อย่าร้อนรนจนฉุนเฉียว ที่ควรคุยพวกเราคุยกันแล้ว แกจะกลับไปหรือว่าอยู่ต่อ？”